Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν και τους καλούς φίλους και εμείς από εδώ θέλουμε να είμαστε σαφέστατοι σε όσα γράφουμε και λέμε.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν ότι προσπαθούμε να υποτιμήσουμε τον Φατίχ Τερίμ επειδή διαφωνήσαμε κάθετα με την απόλυση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς ή να του κάνουμε αντιπολίτευση ή οτιδήποτε άλλο.
Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει! Δεν έχουμε κανένα απολύτως πρόβλημα με τον Τούρκο τεχνικό. Ίσα ίσα που σε σχέση με άλλες περιπτώσεις προπονητών που έπεσαν στο τραπέζι για να διαδεχθούν τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ο “Imparator” σαφώς και είναι προτιμότερος.
Αυτό που στηλιτεύουμε και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε είναι η 100% αντιποδοσφαιρική απόφαση του Γιάννη Αλαφούζου να απολύσει τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς λίγο πριν το πιο κομβικό σημείο του πρωταθλήματος τζογάροντας ουσιαστικά με την ομάδα.
Ο Τερίμ όπως είναι λογικό (και το λέει και ο ίδιος) προσπαθεί να μάθει την ομάδα του μέσα από τα παιχνίδια καθώς δεν έχει ούτε 20 μέρες στον Παναθηναϊκό. Μόνο που αυτά τα ματς είναι ντέρμπι και θα κρίνουν εν πολλοίς τους δυο τίτλους που διεκδικεί.
Παράλληλα ο Τούρκος τεχνικός δεν έχει ενισχυθεί μεταγραφικά από τον μεγαλομέτοχο και αναγκάζεται να ξύνει τον πάτο του βαρελιού πειραματιζόμενος. Για παράδειγμα είδαμε χθες τον Κώτσιρα να παίζει στα χαφ δίπλα στον Τσέριν και να του βγαίνει. Μην πει όμως κανείς πως δεν τον έλουσε κρύος ιδρώτας όταν είδε τον 30χρονο ακραίο μπακ να περνάει στον χώρο του άξονα και την ίδια ώρα τον Καρβαλιάλ να βάζει στο ματς τους Φορτούνη και Ποντένσε.
Το πείραμα έγινε, πέτυχε αλλά δεν παύει να ήταν ρισκαδόρικο.
Γενικότερα είμαστε σε μια φάση αβεβαιότητας εξαιτίας της απόφασης Αλαφούζου να διώξει τον Γιοβάνοβιτς και ταυτόχρονα της μη έγκαιρης ενίσχυσης της ομάδας με παίκτες που θα δώσουν πνοή. Όπως είναι λοιπόν λογικό αυτή η αστάθεια προκαλεί ανασφάλεια και εκνευρισμό.
Αυτά πληρώνουμε και σε αυτά είναι προφανές πως κανένας Τερίμ δεν φταίει.
Υ.γ.: Στο κεντρικό μας κείμενο για το ματς με τον Ολυμπιακό είχαμε τίτλο “δηλαδή δεν μπορείτε να νικήσετε αυτόν τον Ολυμπιακό;”
Για όποιον ανατρέξει στο πρόσφατο παρελθόν θα δει πως στο ματς με την κροτίδα του Χουάνκαρ χτυπιόμασταν σαν χταπόδια που το ματς στο ημίχρονο ήταν μόνο 0-1 και όχι το λιγότερο 0-2.
Και χτυπιόμασταν γιατί απέναντι σε έναν τόσο κακό αντίπαλο δεν γίνεται να μην επιβάλλεσαι.