Προχωρώντας στο παρελθόν!

Το κείμενο ανήκει σε αναγνώστη του site αναφέροντας τα εξής:

Οργίαζαν οι φήμες για καιρό. Κάποιος που ήξερε κάποιον που άκουσε κάτι το μετέφερε με κάθε επιφύλαξη αλλά όλοι δυσκολευόμασταν να το πιστέψουμε. Το λογικό άλλωστε είναι να μην ζεις το ίδιο όνειρο δύο φορές. Όσο όμορφο και να ήταν, όσο και αν επιθυμείς να το δείς ξανά και ξανά, σπάνια καταφέρνεις να το ανακατασκευάσεις με ακρίβεια. Σαν να προσπαθείς να συγκρατήσεις νερό μέσα στις χούφτες σου.

Όμως ο μεγάλος Ζοτς πράγματι επέστρεψε. Με ένα απλό μπλουζάκι με το τριφύλλι στο στήθος, με το ίδιο αποφασισμένο και βλοσυρό ύφος να κυκλοφορεί μέσα στο ΟΑΚΑ σαν στο σπίτι του. Σαν να μην έφυγε ποτέ. Όσο απίθανη φαινόταν η επιστροφή του, τόσο φυσιολογική πλέον φαίνεται η μέρα που ξυπνάμε και έχουμε τον Ζέλικο στο τιμόνι της ομάδας. Να αποφασίζει την νέα φιλοσοφία του μπάσκετ που θα παίξουμε, τους παίκτες που θα την υπηρετήσουν, την ιδεολογία γύρω από την οποία θα αντιμετωπίζουμε πλέον το άθλημα και την ομάδα μας. 

Για τα επόμενα τρία χρόνια οι αγώνες του Παναθηναϊκού μετατρέπονται σε τελετουργίες παραγωγής ανώτατης μπασκετικής δημιουργίας και πολιτισμού. Για όσους έχουμε την ατυχία να βαδίζουμε στα δύσκολα (ηλικιακά) μονοπάτια των 30ς και 40ς οι επόμενες σεζόν θα έχουν κάτι εξωκοσμικό. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού και ο προπονητής του απολαμβάνουν μια σχέση αγάπης και αλληλοσεβασμού που συναντάται σπάνια. Οι δύο τους υπερίπτανται των ανθρώπινων παθών και επικοινωνούν απευθείας με την καρδιά και το συναίσθημα. Ορατές και μη χειρονομίες αλληλοθαυμασμού και αποδοχής ορίζουν την σχέση τους. Τα λόγια είναι εντελώς περιττά. Τι είναι άλλωστε ο αθλητισμός αν όχι σχέσεις πάθους μεταξύ ανθρώπων που διαφορετικά δεν θα γνωρίζονταν ποτέ;

Είναι τόσο θωρακισμένη αυτή η σχέση που (αν είναι δυνατόν!) το αποτέλεσμα περνάει σε 2η μοίρα. Ή μάλλον, αλλάζει ο τρόπος που το βιώνουμε: η επιτυχία βιώνεται ολοκληρωτικά, σχεδόν μυσταγωγικά. Η αποτυχία φαντάζει απλώς σαν μέρος του παιχνιδιού. Την αναλύουμε και την κατανοούμε ως φυσική συνέπεια των δικών μας λαθών και αδυναμιών όντας ήσυχοι ότι αυτό είναι πλήρως κατανοητό σε όλο τον οργανισμό. Όταν έρθει αυτή, ο οργανισμός θα διορθώσει αυτό που πρέπει για να την διαδεχθεί μια ακόμα πιο γλυκιά επιτυχία.

Δεν υπάρχει τίποτα αντίστοιχο στην μπασκετική ιστορία της γηραιάς ηπείρου και οι ελλιπείς μας γνώσεις για το NBA δεν μας επιτρέπουν να εντοπίσουμε το ακριβές ιστορικό ανάλογο στη χώρα που το άθλημα παίζεται στο ανώτατο επίπεδο. Ο μοναδικός παραλληλισμός που μπορεί να γίνει στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία (που έτσι κι αλλιώς την προτιμάμε από την άλλη όχθη του Ατλαντικού) είναι η μαγική θητεία του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Οι παραστάσεις του στο Θέατρο των Ονείρων άλλαξαν για πάντα την ιστορία του αγγλικού και ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, οι οπαδοί του συλλόγου πίνουν ακόμα νερό στο όνομα του. Ο ίδιος δεν βίωσε την αμφισβήτηση ποτέ, ούτε από εχθρούς ούτε από φίλους. Εξαιρούνται κάποια παραπονάκια για την διαιτησία από λονδρέζους και scousers – αλλά ποιοι οπαδοί δεν μπήκαν στον πειρασμό να χρεώσουν την δική τους αποτυχία στους διαιτητές;

Η μόνη απειλή που υπάρχει για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό τα επόμενα 3 χρόνια προέρχεται από την ίδια τη φύση της κοινωνίας μας. Τα 14 χρόνια που έλειψε ο Ζοτς από τον Παναθηναϊκό άλλαξαν πολλά, και κυρίως άλλαξε το μέσο διαμεσολάβησης της ομάδας με τον κόσμο. Τα σόσιαλ μίντια, με όλη την αποξένωση που φέρουν, με όλη την ευκολία που ευχόμαστε θανάτους σε συνανθρώπους μας (οπαδούς, παίκτες, αντιπάλους προπονητές) και την τρομακτική ευκολία με την οποία ακυρώνουμε ή αποθεώνουμε την ομάδα μας είναι ασύμβατα με την εποχή Ζοτς. Οι ατομικές κραυγές που δικαιώνονται μόνο στο πληκτρολόγιο μας πρέπει να αντικατασταθούν από μια συλλογική διεργασία κατανόησης του αθλήματος και αποδοχής των απαιτήσεων του. 

Μεσούσης της προηγούμενης βασιλείας του Ζοτς στο ΟΑΚΑ, ένα ευρωπαϊκό ματς με χαμηλής δυναμικότητας ομάδα δεν εξελισσόταν καλά. Στις θύρες πίσω από την μπασκέτα, μια ένταση μεταξύ φιλάθλων κατέληξε στην εκνευρισμένη αποχώρηση ενός ατόμου από το γήπεδο. Σύντομα έγινε γνωστό ότι ο αποχωρήσαντας είχε βρίσει τους παίκτες. Αδιανόητο εκείνες τις εποχές που όλοι και όλες ήμασταν απόλυτα πεισμένοι ότι γίνεται ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να πετύχουμε κάθε στόχο σε Ελλάδα και Ευρώπη. Αυτό πρέπει να κατακτήσουμε ξανά τώρα που ξεκινάει η δεύτερη εποχή του Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό. 

Η μπασκετική ευτυχία δεν θα ορίζεται πλέον από την κατάκτηση κάθε στόχου με κάθε τρόπο. Θα ορίζεται από την τύχη μας να βλέπουμε μια ομάδα να χτίζεται με συγκεκριμένη ταυτότητα, με νέες μπασκετικές ιδέες, με την διάνοιξη ενός ακόμα αχαρτογράφητου μονοπατιού προς την κορυφή. Τα μάτια μας θα είναι στραμμένα στην δική μας ομάδα. Δεν μας αφορά τι γίνεται στα υπόλοιπα στρατόπεδα. Δεν καθορίζουμε την στάση μας από τον αντίπαλο, ούτε καν από τον αιώνιο. Και φυσικά, δεν διαβάζουμε καν τους πληρωμένους κονδυλοφόρους που θα αμφισβητήσουν τον Ζοτς στο πρώτο στραβοπάτημα. Θα απολαύσουμε τα επόμενα χρόνια με την πιο αυθεντική αφοσίωση στην ομάδα μας και το άθλημα. Ό,τι αξίζει είναι μέσα στο γήπεδο.

*To βίντεο από την αρνητική ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής σεζόν του 2006, λίγο πριν την μαγική πενταετία που άλλαξε το ευρωπαϊκό μπάσκετ – και εμάς τους ίδιους.