Η προσπάθεια που γίνεται για την ωραιοποίηση της κατάστασης με τους Ντιέγκο Αλόνσο και Γιάννη Παπαδημητρίου έχει ξεπεράσει κάθε φαντασία. Από τη μια έχει ενδιαφέρον να βλέπει κανείς που μπορεί να φτάσει κάποιος την ελληνική γλώσσα για να μασκαρέψει την πραγματικότητα αλλά ταυτόχρονα καταντάει και εξοργιστικό. Είναι άσχημο να παίζεις με τα εγκεφαλικά κύτταρα του κόσμου με ύφος μάλιστα χιλίων καρδιναλίων.
Μια από τις μπούρδες που ακούγονται προς υποστήριξη του Ντιέγκο Αλόνσο είναι πως δεν γίνεται ο Παναθηναϊκός να πάει σε πέμπτο προπονητή μέσα σε ένα χρόνο.
Θεωρητικά αυτό είναι σωστό και έχει ποδοσφαιρική λογική σε ομάδες που έχουν οργάνωση και δομή.
Στον Παναθηναϊκό του Γιάννη Αλαφούζου πως γίνεται να ισχύει κάτι τέτοιο όταν μιλάμε για μια ομάδα υποστελεχωμένη και στο αθλητικό της κομμάτι έχει απλά έναν τεχνικό διευθυντή της πλάκας και ένα τμήμα σκάουτινγκ τεσσάρων ατόμων;
Όταν ο Γιάννης Αλαφούζος φέρνει προπονητή τον Τερίμ μόνο και μόνο γιατί έχει όνομα και ο Γιάννης Παπαδημητρίου φέρνει τον Αλόνσο για να εφαρμόσει λογικές Αλμέιδα (Θεέ και κύριε…) σε ένα ρόστερ που έχει δομηθεί για χρόνια σε ένα διαφορετικό στυλ παιχνιδιού δεν γίνεται να λες ότι δεν μπορεί να αλλάξει ο προπονητής για ακόμη μια φορά.
Από τη στιγμή που ως κλαμπ δεν έχεις οργάνωση και οι αποφάσεις είναι στο ό,τι κάτσει, τότε αναγκαστικά θα αλλάζεις προπονητές μέχρι να βρεθεί κάποιος και να σε βγάλει από το τέλμα.
Έτσι ακριβώς έγινε με τον Ιβάν μετά από ένα σορό αποτυχημένων επιλογών, αλλά στη δύσκολη στιγμή αντί ο προπονητής να λάβει στήριξη επιπέδου Αλόνσο, έμαθε την απόλυση του από την Τουρκία.
Ο Ντιέγκο Αλόνσο αυτή τη στιγμή λαμβάνει μια επικοινωνιακή στήριξη άνευ προηγουμένου γιατί πολύ απλά ο μεγαλομέτοχος δεν μπορεί να βρει για την ώρα προπονητή εγνωσμένης αξίας.
Όλα τα υπόλοιπα είναι κουραφέξαλα και απλά εκτίθενται όσοι προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα βρίσκοντας βελτίωση (!) επειδή ο Αλόνσο κατέβασε μια στρωτή εντεκάδα απέναντι στον Ολυμπιακό και έκανε ένα συμπαθητικό πρώτο ημίχρονο χωρίς να έρθει όμως γκολ.