Ο ερχομός του Ράφα Μπενίτεθ είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που φέρνει πάντα η αλλαγή ενός προπονητή σε μια ομάδα. Στην αρχή η παρουσία νέου τεχνικού λειτουργεί ως ηλεκτροσόκ που ταρακουνά τον οργανισμό και τα αποδυτήρια. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί σε αύξηση της συσπείρωσης, της προσπάθειας και κυρίως της συγκέντρωσης. Η συγκεκριμένη διαδικασία ακολούθως οδηγεί συνήθως σε κάποια θετικά αποτελέσματα δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Μετά από κάποια ματς όμως η όλη κατάσταση φτάνει στα όρια της και μετά ερχόμαστε στην προγενέστερη φάση.
Γιατί συμβαίνει όλο αυτό;
Γιατί πολύ απλά οι ομάδες χτίζονται το καλοκαίρι και όχι τον Οκτώβρη ή τον Νοέμβρη. Μέσα στη σεζόν απλά κουβαλάς τα προβλήματα που δημιούργησε ή δεν έλυσες το προηγούμενο καλοκαίρι. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Ο Παναθηναϊκός από τη στιγμή που εκδιώχθηκε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, “βίαζε” σταθερά και επανειλημμένα την ποδοσφαιρική λογική με πρωτεργάτες τους Γιάννη Αλαφούζο και Γιάννη Παπαδημητρίου.
Ο ερχομός των Μπενίτεθ, Κοτσόλη, Κορόνα και η συνεργασία με τον Μπαλντίνι δεν έγιναν τον Μάιο αλλά τον Οκτώβριο και ουσιαστικά μέχρι την 1η Ιανουαρίου τα χέρια τους όσον αφορά το ρόστερ είναι δεμένα. Αυτό που βλέπουμε από το ντέρμπι με την ΑΕΚ και μετά δεν είναι τίποτα άλλο παρά το τέλος του μήνα του μέλιτος του ερχομού Μπενίτεθ.
Ένα ρόστερ κακοφτιαγμένο σε αδιανόητο βαθμό και χτυπημένο από τραυματισμούς δεν μπορεί να έχει σταθερότητα στην απόδοση του και μαζί συνέπεια στα νικηφόρα αποτελέσματα. Αυτή η στάνη, αυτό το τυρί βγάζει δυστυχώς.
Ο Ράφα ξύνει συνεχώς τον πάτο του βαρελιού φτάνοντας να ποντάρει στον Ζαρουρί για τη θέση του αριστερού μπακ. Ουσιαστικά ο Ισπανός μας δείχνει το ταβάνι του συγκεκριμένου υλικού και πόσο κακή δουλειά έγινε στο παρελθόν από τον Παπαδημητρίου σε σχέση με τη στελέχωση της ομάδας.
Ας ελπίσουμε ότι από την 1η Ιανουαρίου και μετά θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από όλο αυτό το ζόφο που μας έχει ρίξει ξανά ο Γιάννης Αλαφούζος και να ξεκινήσουμε να βλέπουμε και πάλι ποδοσφαιρική λογική.