Και τι θα γίνει αν φύγει ο Αλαφούζος;

Στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό μπαίνουμε πλέον στην τελική ευθεία ολοκλήρωσης της σεζόν και μπροστά μας έχουμε δυο αναμετρήσεις για το ελληνικό πρωτάθλημα, τον τελικό Κυπέλλου και το Συλλαλητήριο (19/05 – 15:00) της ερχόμενης Κυριακής από τη Θύρα 13 στο Πεδίον του Άρεως εναντίον του Γιάννη Αλαφούζου.

Στις συζητήσεις μεταξύ των φίλων της ομάδας πλανάται συνεχώς το ερώτημα “Ναι εντάξει! Ο Αλαφούζος έχει κάνει όσα έχει κάνει αλλά τί θα συμβεί αν τελικά αποχωρήσει χωρίς να υπάρχει διάδοχη κατάσταση;”

Το ερώτημα αυτό είναι απολύτως λογικό και φυσιολογικό καθώς η ομάδα και ο κόσμος της από το 2010 και μετά έχουν περάσει κυριολεκτικά του Χριστού τα πάθη. Όταν μάλιστα οι απαντήσεις στο ερώτημα είναι γενικόλογες (έως και επικίνδυνες) τότε μόνο παράλογος δεν είναι ο προβληματισμός της επόμενης μέρας γιατί κανένας δεν θέλει να ξαναδεί την ομάδα να δίνει μάχες με τους λογής λογής Πλατανιάδες ή να ακούει πως το κλαμπ χρωστάει στον μανάβη που προμηθεύει με λαχανικά και φρούτα το εστιατόριο στο Κορωπί.

Για να πείσεις κάποιον πρέπει πρώτα να τον καταλάβεις και να τον ακούσεις. Άμα πας να του επιβληθείς βρίζοντας τον μάλιστα, τότε πάρα πολύ απλά θα κάνεις μια τρύπα στο νερό.

Έτσι λοιπόν καλό θα είναι να δούμε αναλυτικά όλα τα πιθανά σενάρια που υπάρχουν γύρω από το ερώτημα των τελευταίων χρόνων που ταλανίζει τον κόσμο του Παναθηναϊκού:

Αρχικά πρέπει να γίνει ξεκάθαρο και σαφές ότι κάποιος ιδιοκτήτης αποχωρεί από μια εταιρεία ΜΟΝΟ όταν δεν έχει ΚΑΜΙΑ μετοχή στο όνομα του ή δεν κατέχει έστω το πλειοψηφικό πακέτο. Άλλος τρόπος απομάκρυνσης από μια ανώνυμη εταιρεία απλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Έτσι γίνεται πανεύκολα αντιληπτό πως για να μπορούμε να πούμε ότι ο Γιάννης Αλαφούζος αποτελεί παρελθόν από τον Παναθηναϊκό αυτό θα πρέπει να αποτυπώνεται με ποσοστό του 0% στο μετοχικό κεφάλαιο της ΠΑΕ. Οπότε ο ένας και μοναδικός τρόπος οριστικής αποχώρησης του μεγαλομετόχου είναι η πώληση της ΠΑΕ ακόμη και έναντι ενός ευρώ και τίποτα άλλο. Αποχώρηση Αλαφούζου από τη μετοχική σύνθεση της ΠΑΕ σημαίνει ταυτόχρονα ύπαρξη νέου επενδυτή και διάδοχης κατάστασης.

Ορισμένες φορές ακούγεται και η πρόταση για κατάθεση των μετοχών στον Ερασιτέχνη (!). Προφανώς και κάτι τέτοιο δεν αποτελεί λύση (αυτοκτονία λέγεται) καθώς ζούμε στο 2024 και δεν νοείται να γυρίσουμε στο 1979 κάνοντας την αντίστροφη πορεία. Αν ποτέ πηγαίναμε σε μια τέτοια κατάσταση, η αξία των παικτών ως περιουσιακά στοιχεία θα εκμηδενιζόταν και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές μας στα πέντε πρώτα λεπτά από την ανακοίνωση θα έψαχναν τρόπο αποχώρησης από την ομάδα. Εκτός αν νομίζει κάποιος ότι ο Φώτης Ιωαννίδης θα άφηνε τον Τάκη Μαλακατέ να διαπραγματευτεί τη μεταγραφή του στο εξωτερικό ή κάποια ξένη ομάδα θα έμπαινε σε διαπραγματεύσεις με την οποιαδήποτε διοίκηση του ΑΟ σε ποσά επιπέδου 20 εκατομμυρίων. Κανένας παίκτης δεν θα έκανε υπομονή ούτε μια ώρα μέχρι να βρεθεί ο επόμενος μεγαλομέτοχος. Πιο ξεκάθαρο δεν μπορεί να γίνει.

Από εκεί και πέρα οτιδήποτε άλλο είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο καταλήγει ξανά στον μεγαλομέτοχο και ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ που απορρέουν από την κατοχή του πλειοψηφικού πακέτου. Ακόμη και να αποφασίσει να “ξαναπαρκάρει” τις μετοχές του ο Γιάννης Αλαφούζος λέγοντας ότι “φεύγει” και δούμε μια διοίκηση τύπου Βασίλη Κωνσταντίνου ή και πρωτοδικείου η οποία θα υποχρεωθεί να ξεπουλήσει “τα ασημικά” της ομάδας, ο τελικός λογαριασμός θα καταλήξει και πάλι στον ίδιο όπως έγινε από το 2017 και έπειτα.

Η ουσία της όλης υπόθεσης είναι η κατοχή των μετοχών και όχι να ακούμε ασυναρτησίες του στυλ “μπάτζετ 10 εκατομμύρια και ανάδειξη παιδιών από την Ακαδημία”. Πρέπει να γίνει απολύτως σαφές ότι αυτός που έχεις τις μετοχές έχει και το κουμάντο είτε ασκεί κανονικά διοίκηση, είτε έχει “παρκάρει” τις μετοχές του (ελληνική πατέντα αυτή) είτε υπάρχει διοίκηση πρωτοδικείου.

Άρα αποχώρηση του Γιάννη Αλαφούζου από τον Παναθηναϊκό δεν γίνεται να υπάρξει χωρίς να μηδενίσει ο ίδιος το μετοχικό του κοντέρ. Σε οποιοδήποτε άλλο ενδεχόμενο τα πάντα βαραίνουν τον ίδιο ως μεγαλομέτοχο και κανέναν άλλον.

Ο κόσμος της ομάδας έχει την ευκαιρία την ερχόμενη Κυριακή να εκφράσει την επιθυμία του για αλλαγή ιδιοκτησίας είτε υπάρχει ενδιαφερόμενος είτε όχι. Άλλωστε για να φύγει ο Αλαφούζος θα πρέπει υποχρεωτικά να υπάρξει ενδιαφερόμενος, ο οποίος θα παραλάβει το πλειοψηφικό πακέτο.

Ταυτόχρονα του δίνεται η δυνατότητα να φωνάξει για ακόμη μια φορά “ΦΤΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗ ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙ – ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟ KAI ANTI – ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΌ ΤΡΟΠΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΕΔΩ ΚΑΙ 12 ΧΡΟΝΙΑ!” Με αυτόν τον τρόπο θα στείλει το μήνυμα ότι πλέον δεν υπάρχει η παραμικρή ανοχή και εμπιστοσύνη μετά το ευχάριστο διάλειμμα των 2,5 χρόνων της εποχής Γιοβάνοβιτς στον Παναθηναϊκό.

Έτσι λοιπόν αυτά τα δυο αιτήματα μπορούν να οδηγήσουν αποκλειστικά σε δυο κατευθύνσεις:

• Στην αλλαγή ιδιοκτησίας αν εμφανιστεί αξιόπιστος, σοβαρός και Παναθηναϊκός επενδυτής. Άρα όλα μέλι γάλα και προχωράμε!
  
  
• Στο να συνεχίσει χωρίς τη στήριξη των τριών προηγούμενων χρόνων (ελέω Γιοβάνοβιτς και ποδοσφαιριστών) ο Γιάννης Αλαφούζος είτε με τον τρόπο που διοικεί τώρα, είτε με παρκάρισμα, είτε με πρωτοδικείο είτε με οτιδήποτε άλλο σκεφτεί ο ίδιος. Οτιδήποτε όμως και να πράξει σε αυτό το ενδεχόμενο δεν θα έχει φύγει (ακόμη κι αν κρυφτεί όπως το 2017) και Η ΕΥΘΥΝΗ για τις τύχες της ομάδας θα είναι ακέραιες στο πρόσωπο του.

Αυτά καλό είναι να γίνουν κατανοητά και πλήρως αντιληπτά γιατί η σύγχυση που επικρατεί στις τάξεις της ομάδας είναι απολύτως λογική μέχρι ενός σημείου αλλά από εκεί και πέρα τρυπάει τη στρατόσφαιρα και αυτό μόνο καλό δεν είναι.