Στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό έχουμε βιώσει κυριολεκτικά ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Η επιβολή μιας ποινής χωρίς να έχει συμβεί το παραμικρό από την πλευρά της ομάδας σε κάποιον αγώνα της την φετινή αγωνιστική σεζόν είναι ειλικρινά το κάτι άλλο.
Από τη στιγμή που ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς ήρθε στον Παναθηναϊκό η ομάδα δεν έχει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ εδώ και 2,5 χρόνια τιμωρηθεί με έστω και μια αγωνιστική κεκλεισμένων των θυρών.
Το να παίξει λοιπόν έξι παιχνίδια κεκλεισμένων των θυρών στην έδρα της στα πλαίσια μιας συλλογικής ευθύνης (μέχρι τώρα ξέραμε ότι οι ευθύνες είναι ατομικές) είναι ΝΤΡΟΠΗ!
Δεν έχει υπάρξει ούτε ένα ντέρμπι που να μην έχει ολοκληρωθεί και στο γήπεδο να έχει πέσει έστω χαρτοπετσέτα από το 2021 και μετά. Σε ορισμένα ματς υπήρξαν κάποια παρατράγουδα πάνω στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας αλλά ουδέποτε κινδύνεψε κάποιος φιλοξενούμενος.
Αυτά τα 2,5 χρόνια στην Λεωφόρο έχουμε ζήσει σκληρές ήττες (για παράδειγμα το 0-3 με τον ΠΑΟΚ πέρυσι τον Γενάρη) και ο κόσμος στο τέλος όχι μόνο δεν έκανε τίποτα σε κανέναν αλλά χειροκρότησε την ομάδα και αποχώρησε. Ακόμη και στις προκλήσεις αντιπάλων δεν απάντησε ουδέποτε κανένας.
Ναι οκ!
Η φτωχή πλην τιμιότατη όμως Λεωφόρος δεν λειτουργεί στη λογική ενός experience αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχουν γίνει βήματα καταπολέμησης της βίας από την ΠΑΕ και τον κόσμο της ομάδας.
Αυτά λοιπόν θα έπρεπε να αναγνωρίζονται και να μην τσουβαλιάζεται η ομάδα επειδή απλά είναι ποδοσφαιρική και ο χώρος είναι πιο “βρόμικος”.
Επίσης καλό θα ήταν να μην διαχωρίζουμε τα τμήματα του Παναθηναϊκού.
Όταν ένα τμήμα βάλλεται, τα υπόλοιπα θα πρέπει να συμπαραστέκονται γιατί όλοι είμαστε Παναθηναϊκοί και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ και στα ερασιτεχνικά.