Από την Τρίτη και ύστερα έχουμε προσπαθήσει να αναλύσουμε κατά σειρά τις αλλαγές που απαιτούνται γύρω από το διοικητικό και αγωνιστικό πλαίσιο του Παναθηναϊκού σύμφωνα με τη δική μας γνώμη.
Υπάρχει όμως και μια τρίτη πτυχή που αφορά το θέμα του παρασκηνίου, το οποίο υπάρχει στο ελληνικό ποδόσφαιρο, παίζει καθοριστικό ρόλο αποδεδειγμένα και εμείς στον Παναθηναϊκό το νιώθουμε στο “πετσί” μας.
Παρατηρούμε σε διάφορες στήλες αναφορές του στυλ ότι ο Γιάννης Αλαφούζος θέλει να προβεί σε αποκαλύψεις γύρω από την ΕΠΟ. Παράλληλα διαβάζουμε ότι πρόθεση του είναι να… “διεθνοποιήσει” το ζήτημα κάνοντας επαφές με την UEFA και μέσα από…. διάλογο (!) με τις άλλες ομάδες να καταλήξουμε σε νέο ξένο αρχιδιαιτητή. Ουσιαστικά δηλαδή να συζητήσει το θύμα με τους θύτες του…
Σε μια πολιτισμένη χώρα τέτοιες κινήσεις μπορεί να είχαν ουσία. Στην Ελλάδα όμως είναι ξεκάθαρο πως το μόνο που μετράει είναι η λογική του ισχυρού και εκείνου που είναι διατεθειμένος να “θρέψει” ένα σύστημα που έχει πολύ συγκεκριμένα δομικά χαρακτηριστικά εδώ και κοντά 30 χρόνια!
Η UEFA απέδειξε με τη στάση της ότι είναι διατεθειμένη να προσφέρει μια βοήθεια αλλά δεν πρόκειται ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ να ξεριζώσει το σύστημα που κάνει κουμάντο στην ποδοσφαιρική Ελλάδα. Ο Τσέφεριν και οι γύρω του, το μόνο που θέλουν είναι την ψήφο της ΕΠΟ στις δικές τους αρχαιρεσίες και τίποτα παραπάνω. Από τη στιγμή που την έχουν δεν θα κάτσουν να καθαρίσουν για εμάς την “κόπρο του Αυγεία”…
Έτσι λίγο πολύ μας λένε πλέον: “Κάντε ό,τι νομίζετε! Εμείς δεν θα καθίσουμε να ασχοληθούμε περισσότερο”
Εδώ πρέπει να πούμε ότι ο μεγαλομέτοχος του Παναθηναϊκού πόνταρε πολλά από το 2019 και μετά στην κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία ουσιαστικά υποσχέθηκε με τον τρόπο της κάθαρση στην ΕΠΟ και απέτυχε πανηγυρικά και στις εκλογές της ομοσπονδίας αλλά και στη συνέχεια. Το αυτοδιοίκητο της ΕΠΟ δεν χαμπαριάζει όμως από τους “χαρτογιακάδες” και τους “λελέδες” του Μεγάρου Μαξίμου. Η… “πιάτσα” έχει μια χαψιά για πρωινό το Κολωνάκι και τους δηθενατζήδες του…
Με λίγα λόγια λοιπόν, ο Παναθηναϊκός και την επόμενη χρονιά θα είναι ξεκάθαρα στο μάτι του συστήματος και μάλιστα από την πρώτη αγωνιστική της κανονικής περιόδου. Κανείς δεν θα του επιτρέψει να φτάσει μέχρι το φινάλε της κούρσας και να αγχώσει τόσο πολύ το “σύστημα”.
Η λογική λέει πως η ομάδα το καλοκαίρι θα ενισχυθεί στα σημεία εκείνα που πονάει αγωνιστικά και στο χορτάρι θα είναι ξανά φουλ ανταγωνιστική και πιθανότατα πιο θελκτική στο μάτι από πλευράς θεάματος και επιθετικού ποδοσφαίρου. Ο Γιοβάνοβιτς και η δουλειά του μπορούν σίγουρα να εγγυηθούν κάτι τέτοιο.
Αρκεί όμως αυτό στην Ελλάδα;
Η πικρή αλήθεια είναι πως δεν αρκεί γιατί αυτό απαιτεί να μην χάνεται ούτε ένας βαθμός ειδικά με τις μικρές ομάδες.
Για να πάρεις πρωτάθλημα στην Ελλάδα και μάλιστα απέναντι σε καλές ομάδες που παράλληλα έχουν μαζί τους το σύστημα πρέπει να μετατραπείς σε ένα σύνολο που θα είναι στην κυριολεξία “πυρηνικό όπλο” που θα διαλύει και τους διαιτητές. Κάτι τέτοιο απαιτεί και τρελά λεφτά αλλά και χρόνο για να δέσει ένα τέτοιο γκρουπ.
Αν γίνει, προφανώς δεν θα πούμε όχι.
Επειδή όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική και τρομακτικά δύσκολη μήπως θα έπρεπε να αναθεωρήσουμε στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το παρασκήνιο;
Αρκούν απλά κάποιες ακόμη αποκαλύψεις, τις οποίες λίγο πολύ ήδη ξέρουμε ή μπορούμε να τις φανταστούμε;
Αρκούν απλά κάποιες συζητήσεις με την UEFA που στο τέλος δεν θα οδηγήσουν πουθενά;
Δυστυχώς η επόμενη σεζόν είναι ήδη ναρκοθετημένη και μάλιστα πολύ χειρότερα από φέτος που ουσιαστικά το κακό ξεκίνησε στην πρώτη αγωνιστική των playoffs.
Το να λέμε ότι “πάμε να κατακτήσουμε ντε και καλά το πρωτάθλημα” είναι δυστυχώς μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια που έχει βάλει ο Γιοβανοβιτς.
Το σωστό θα είναι να πούμε ότι “πάμε να πολεμήσουμε κόντρα σε Θεούς και δαίμονες και όπου βγάλει”.
Αν με κάποιον τρόπο δεν καθαρίσει το τοπίο τότε στο φινάλε θα τρώμε για ακόοοομη μια φορά τις σάρκες μας…
Ουσιαστικά λοιπόν είμαστε ξανά αιχμάλωτοι και σοβαρή προσπάθεια απελευθέρωσης δεν φαίνεται να υπάρχει στον ορίζοντα…