Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Παναθηναϊκός πήγε σαν το σκυλί στο αμπέλι στα playoffs του πρωταθλήματος. Από την πρώτη αγωνιστική του μίνι τουρνουά η πλευρά που έχει τα κόζα στην ΕΠΟ έκανε κυριολεκτικά ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να “πιστολιάσει” την ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς και τελικά κατάφερε να την βγάλει νοκ αουτ βρίσκοντας ανέλπιστο σύμμαχο της τον covid.
Να πούμε από τώρα ότι τα πράγματα του χρόνου θα είναι ακόμη δυσκολότερα απέναντι στο παρασκηνιακό τερατούργημα που πλέον έχει φτιαχτεί για τα καλά. Απλά δείτε τις ομάδες του νέου πρωταθλήματος και θα καταλάβετε ποιος θα παίξει μίνιμουμ 12 εύκολα ματς. Επίσης είναι προφανές ότι οι σχετικά καλές διαιτησίες της φετινής κανονικής σεζόν θα είναι είδος προς εξαφάνιση καθώς ο Παναθηναϊκός είναι πλέον απόλυτα υπολογίσιμος αντίπαλος από όλους. Οι διαιτησίες τύπου Νταμπάνοβιτς θα ξεκινήσουν από πολύ νωρίτερα.
Σε όλο αυτό το πλέγμα οι πράσινοι με το υπάρχον διοικητικό καθεστώς αποδεδειγμένα δεν μπορούν να κάνουν πολλά στο κομμάτι αυτό. Εδώ πλέον δεν μπορεί ούτε ο Μαρινάκης που έχει μείνει απλά να βγάζει ανακοινώσεις, να κλωτσάει μπάλες, να κάνει ντου στον αγωνιστικό χώρο και να πετάει φούστες στον Μπαλτάκο.
Το μόνο λοιπόν που μένει είναι το ποδόσφαιρο της ομάδας μας και να μας σώσει σε κάποιες περιπτώσεις το VAR. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και εκεί θα πρέπει σε πρώτη φάση να εστιάσουμε.
Ο Παναθηναϊκός μετά το τέλος της δεύτερης χρονιάς του με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι πλέον μια ομάδα καλά δομημένη με αγωνιστική ταυτότητα, συγκεκριμένες αρετές αλλά και αδυναμίες που προφανώς θα έχρηζαν βελτίωσης ακόμη και αν κατακτούσε το πρωτάθλημα.
Στα θετικά της ομάδας είναι προφανώς η χημεία και η ομοιογένεια που υπάρχει καθώς πλέον οι παίκτες γνωρίζονται πάρα πολύ καλά μεταξύ τους και πολλά πράγματα γίνονται αυτοματοποιημένα.
Παράλληλα η αμυντική λειτουργία της ομάδας είναι υποδειγματική καθώς ο Παναθηναϊκός δέχτηκε μόλις 14 γκολ στο πρωτάθλημα και ήταν ο μόνος που καθήλωσε την επίθεση της ΑΕΚ σε μόλις 2 γκολ σε τέσσερα παιχνίδια.
Έχουμε πει πολλές φορές ότι η άμυνα είναι αυτή που φέρνει τις νίκες και τους τίτλους σε κανονικά πρωταθλήματα (δεν αναφερόμαστε προφανώς στην Ελλάδα με τον ΒΟΘΡΟ που λέγεται ΕΠΟ) και όντως έτσι είναι. Παράλληλα η εξαιρετική αμυντική λειτουργία είναι αυτή που θα αποτελέσει και το κλειδί στα προκριματικά της Ευρώπης που έρχονται.
Το μεγάλο ζήτημα όμως που προέκυψε φέτος και χρήζει επίλυσης είναι αυτό της δημιουργίας φάσεων αλλά και της εκτέλεσης τους.
Ο Παναθηναϊκός της πρώτης σεζόν του Ιβάν ήταν μια ομάδα πιο θελκτική στο μάτι, με καλύτερη κυκλοφορία μπάλας μεσοεπιθετικά και πιο αλέγκρα. Για να το πούμε πιο απλά η τριάδα στο κέντρο με Ρούμπεν, Βιγιαφάνιες και Γκατσίνοβιτς ήταν πιο μπαλαδόρικη από την τριάδα Ρούμπεν, Κουρμπέλης, Τσέριν. Δυστυχώς η ιδέα του να γίνει ο Μπερνάρ ο αντι-Γκατσίνοβιτς δεν βγήκε και σε αυτό πρέπει να είμαστε ειλικρινείς τώρα που έφτασε η ώρα του ταμείου.
Έτσι η ομάδα στα χαφ της χρειάζεται και ένα ακόμη εξάρι να συμπληρώσει τον Ρούμπεν και βαρβάτο οχτάρι ως αριστερό εσωτερικό μέσο αλλά και δεξί εσωτερικό μέσο που θα είναι ελαφρώς πιο προωθημένος.
Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Το κέντρο μας θα πρέπει να γίνει πιο γρήγορο και σε κινήσεις χωρίς την μπάλα αλλά και στην μεταβίβαση του παιχνιδιού. Αυτά είναι τα στοιχεία που θα κάνουν την ομάδα και πιο δημιουργική αλλά και πιο εύκολη στο να ξεκλειδώνει του χρόνου τα πούλμαν των Σερρών, της Κηφισιάς, του Μπέου, του Πανουργιά και του Μπούση.
Από εκεί και πέρα είναι ξεκάθαρο πως στην επιθετική τριπλέτα μπροστα χρειάζεται βελτίωση στο τελείωμα των φάσεων.
Ουσιαστικά πήραμε γκολ από τον Αϊτόρ μέχρι τον τραυματισμό του, λίγα πράγματα από τον Παλάσιος (που όμως ξεζουμίστηκε τα τελευταία δυο χρόνια) και ελάχιστα από τον Μπερνάρ όταν έπαιζε στα άκρα. Από τον δε Βέρμπιτς δεν πήραμε σχεδόν τίποτα και ο συγκεκριμένος αποτελεί αναμφίβολα την μεγάλη απογοήτευση της χρονιάς. Ο Μαντσίνι από την άλλη προσέφερε σημαντικά και με γκολ και με ασσίστ.
Τα εξτρέμ στις ομάδες του Ιβάν ήταν πάντοτε το κλειδί γύρω από το σκοράρισμα και εκεί θέλουμε ακόμη περισσότερα γκολ ή ασσίστ. Θέλουμε εξτρέμ που και περιοχή θα πατάνε αλλά θα είναι ικανά και στο ένας εναντίον ενός. Είναι μια θέση που απαιτεί προσθαφαιρέσεις.
Ερχόμενοι τώρα στο ζήτημα του φορ είναι δεδομένο πως ο Σπόραρ δεν ήταν αυτό που περιμέναμε. Προφανώς και είναι καλύτερος των Μακέντα–Καρλίτος αλλά δεν δικαιολόγησε τα 1,3 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Θα ήταν ενδεχομένως προτιμότερο να πωληθεί το καλοκαίρι και να έρθει ένας παίκτης φονιάς με όλη τη σημασία της λέξης. Βέβαια δεν θα είναι εύκολο να βρει ομάδα που θα του προσφέρει ένα τόσο καλό συμβόλαιο….
Παράλληλα πρέπει να ανανεωθεί το συμβόλαιο του Φώτη με αυξημένες απολαβές και να γίνει ακόμη καλύτερος βάζοντας στο ρεπερτόριο του και το γκολ.
Επίσης δεδομένη θα πρέπει να θεωρείται και η προσθήκη ενός τρίτου επιθετικού καθώς οι αγωνιστικές υποχρεώσεις θα είναι σημαντικά αυξημένες αν η ομάδα μπει σε όμιλο ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
Κάνοντας λοιπόν το ταμείο, αυτό που χρειαζόμαστε για την επόμενη χρονιά είναι δυνατή αναβάθμιση στο μεσοεπιθετικό και καθαρά επιθετικό σκέλος. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως στο αμυντικό κομμάτι δεν χρειάζεται φρεσκάρισμα. Εκεί τα πράγματα όμως είναι σε καλύτερη μοίρα προφανώς.
Θέλουμε περισσότερη φαντασία, δημιουργία και σκοράρισμα.
Αυτά πρέπει να είναι τα αγωνιστικά μας όπλα μας απέναντι στον νέο χαλίφη του ελληνικού ποδοσφαίρου…