Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως το φετινό πρωτάθλημα είναι με διαφορά το πιο ανταγωνιστικό των τελευταίων 30 χρόνων καθώς μέσα στο κόλπο της διεκδίκησης βρίσκονται τέσσερις ομάδες (αν και τέταρτος ο ΠΑΟΚ είναι με διαφορά η πιο επικίνδυνη ομάδα).
Ο ανταγωνισμός αυτός οφείλεται σε μια σειρά από λόγους που έχουν να κάνουν με ζητήματα αγωνιστικού περιεχομένου αλλά και διαιτησίας.
Αρχικά πρέπει να πούμε ότι φέτος υπάρχουν τρεις εξαιρετικοί προπονητές (Γιοβάνοβιτς, Αλμέιδα, Λουτσέσκου) και ένας καλός διαχειριστής που συμμάζεψε την Βαβέλ του Ολυμπιακού (Μίτσελ). Ταυτόχρονα με τους πολύ καλούς τεχνικούς ήρθαν στην Ελλάδα και καλοί ποδοσφαιριστές που ανέβασαν το επίπεδο ή βγήκαν στον αφρό σπουδαία ελληνικά ταλέντα (π.χ. Κωνσταντέλιας, Κουλιεράκης, Βαγιαννίδης). Από αγωνιστικής πλευράς αυτά τα δυο στοιχεία δυνάμωσαν τις ομάδες και έκλεισαν την ψαλίδα που υπήρχε με τον Ολυμπιακό.
Στο κόμματι της διαιτησίας η εγκατάσταση του VAR και ο ερχομός των ξένων διαιτητών έχει συμμαζέψει σε μεγάλο βαθμό τα πράγματα και γι’ αυτό είναι ακόμη πιο εξοργιστικό αυτό που έγινε με την διαιτησία του Νταμπάνοβιτς στο ματς του Παναθηναϊκού στη Φιλαδέλφεια με την ΑΕΚ. Έχουν γίνει σημαντικά βήματα προόδου και εμείς ειδικά στον Παναθηναϊκό το γνωρίζουμε καλά, καθώς ειδικά φέτος το VAR έχει διορθώσει χονδροειδέστατα λάθη είτε Ελλήνων είτε ξένων ρέφερι.
Ενώ λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά τα θετικά γιατί εξακολουθεί και υπάρχει μια τρομακτική ένταση και μια άνευ προηγουμένου τοξικότητα στο ελληνικό ποδόσφαιρο;
Η απάντηση είναι απλή και αφορά φυσικά τους παράγοντες του με κορυφαίες φιγούρες τους Μαρινάκη-Μελισσανίδη και γύρω από αυτούς τους Αλαφούζο, Σαββίδη (με εκπρόσωπο του τον Λουτσέσκου), Καρυπίδη και Μπέο.
Δυστυχώς η Ελλάδα είναι η χώρα της επιρροής.
Είμαστε ένας λαός που θέλει όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά και σε πολύ πιο σημαντικά ζητήματα να επηρεάζει καταστάσεις προς το συμφέρον του. Οι έννοιες της δικαιοσύνης και της αξιοκρατίας είναι εχθρικές και αυτό που κυριαρχεί συνεχώς είναι η πάρτη του καθενός.
Άρα μόνο παράδοξο δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που βιώνουμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο καθώς έχουμε φτάσει στο σημείο να γίνονται προσπάθειες άσκησης επιρροής ακόμη και στους ξένους είτε πρόκειται για αρχιδιαιτητές είτε για διαιτητές(!).
Ας τα βάλουμε όμως σε μια σειρά:
Από τη μια πλευρά λοιπόν του τραπεζιού βρίσκεται ο Βαγγέλης Μαρινάκης που κυριολεκτικά θέλει τα πάντα δικά του και στην ιδέα ότι δεν τα έχει, αφιονίζεται και κάνει σχεδόν τα πάντα για να φέρει τούμπα τα πράγματα αλλά δεν του βγαίνει με τίποτα γιατί δεν έχει το παραμικρό πάτημα στην ΕΠΟ. Μοναδικός του στόχος είναι να βάλει με κάποιον τρόπο τον Μαρκ Κλάτενμπεργκ στο κόλπο των ορισμών και να ελέγχει την κατάσταση, βαφτίζοντας ακόμη και πεντακάθαρα off side σε κανονικά γκολ.
Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ο Δημήτρης Μελισσανίδης που είναι ένας παράγοντας παλαιάς κοπής, ο οποίος πήρε στα χέρια του την ΕΠΟ (lobbying το έχει αποκαλέσει στο παρελθόν) και στην πιο κρίσιμη στιγμή έως τώρα του πρωταθλήματος βρίσκεται απόλυτα εκτεθειμένος με τη διαιτησία του Νταμπάνοβιτς. Το ακόμη χειρότερο βέβαια είναι ότι ο επικοινωνιακός μηχανισμός του προσπαθεί να βγάλει τρελούς τους πάντες καθώς τα… εξαπτέρυγα του ισχυρίζονται ότι ο Παναθηναϊκός δεν αδικήθηκε στην Φιλαδέλφεια (!). Είναι προφανές ότι από τη στιγμή που η πλευρά της ΑΕΚ δηλώνει λίγο πολύ αμετανόητη, τότε θα πρέπει και η επικοινωνιακή πίεση προς τους Μπαλτάκο και Μπένετ να είναι μεγάλη για να μην ξαναδούμε διαιτητές σαν τον Μαυροβούνιο.
Πιο πίσω βρίσκεται ο ΠΑΟΚ με τον Ιβάν Σαββίδη να είναι πλέον μόνιμα στη Ρωσία και τον Ραζβάν Λουτσέσκου να έχει το ελεύθερο να κάνει στην Ελλάδα ό,τι γουστάρει. Ο Ρουμάνος έχει μετατρέψει τον πάγκο του ΠΑΟΚ σε ένα σύνολο “ημιάγριων” που με το παραμικρό ουρλιάζουν προσπαθώντας να επηρεάσουν την ώρα του αγώνα όσο μπορούν. Παράλληλα οι συνεντεύξεις του είναι μια μίξη μεταμεσονύκτιων εκπομπών στα ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης σε μια διχαστική λογική του στυλ “Από τα Τέμπη και κάτω υπάρχει το απόλυτο κακό”. Το εντυπωσιακό της υπόθεσης όμως είναι πως ενώ ο ΠΑΟΚ έχει μέρος στην “πίτα της ΕΠΟ”, αυτό δεν αποτυπώνεται στις διαιτησίες του με Έλληνες μάλιστα διαιτητές (!). Αυτό δεν προβληματίζει τον Λουτσέσκου καθόλου;
Για τον Θόδωρο Καρυπίδη του Άρη δεν μπορούν να ειπωθούν πολλά. Η ατάκα ότι η διαιτησία έχει στερήσει από την ομάδα του 15 βαθμούς (!) είναι για απίστευτα γέλια σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καλύψει τις δικές του ανεπάρκειες στον αγωνιστικό σχεδιασμό και το φετινό “Βατερλό” των κιτρινόμαυρων τη στιγμή που στην αρχή της χρονιάς ονειρευόταν μίνιμουμ τη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος (!) .
Όσον αφορά τον Παναθηναϊκό και τον Γιάννη Αλαφούζο τα πράγματα είναι διαφορετικά. Παρά το γεγονός ότι οι πράσινοι δεν έχουν κανένα απολύτως έρεισμα στην ΕΠΟ και γενικότερα στο παρασκήνιο, καθώς δεν ελέγχουν ούτε μια ένωση, επιλέγουν να μην σηκώνουν τους τόνους με ανακοινώσεις ή εμπρηστικές δηλώσεις. Όποτε κρίνεται αναγκαίο η ομάδα καταφεύγει στην ΟΥΕΦΑ και την ΦΙΦΑ προσπαθώντας να τους επιστήσει την προσοχή και τα κακώς κείμενα με σκοπό να “τραβήξουν αυτιά” οι δυο ομοσπονδίες.
Ταυτόχρονα ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι ο μόνος προπονητής του πρωταθλήματος που δεν μιλάει σχεδόν ποτέ για διαιτησία και προσπαθεί να περνάει αυτή τη νοοτροπία και στους παίκτες του κατά τη διάρκεια του αγώνα με σκοπό να είναι συγκεντρωμένοι και να μην αποσυντονίζονται από τον κάθε λογής Νταμπάνοβιτς.
Αρκεί αυτός ο τρόπος για να προστατευθεί η ομάδα;
Προφανώς και όχι και αυτό αποδείχθηκε στην Φιλαδέλφεια περίτρανα γιατί πολύ απλά στην Ελλάδα “ο καλός καλό δεν βρίσκει” και η ευγένεια ξεκάθαρα θεωρείται αδυναμία.
Οι δρόμοι για τον Παναθηναϊκό θεωρητικά είναι δυο πάνω στο ζήτημα:
Ο ένας θα ήταν να έπαιρνε με το μέρος του κομμάτι των ενώσεων (διαδικασία “σκιώδης” στα πλαίσια του… lobbying αλά ελληνικά) και να έμπαινε στην εκτελεστική επιτροπή της ΕΠΟ αυξάνοντας δραστικά την επιρροή του στα κέντρα αποφάσεων.
Ο δεύτερος θα ήταν να κυνηγούσε δικαστικά το όλο σύστημα που υπάρχει με σκοπό να “καθαρίσει” το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δυστυχώς όμως καμία κυβέρνηση δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο και η ελληνική δικαιοσύνη δεν φημίζεται για την πυγμή της σε τέτοιας φύσεως ζητήματα, όπως αντίθετα έχει συμβεί κατά καιρούς στην Ιταλία.
Υπάρχει όμως και ένας τρίτος δρόμος που είναι μεν δύσκολος αλλά ενέχει στοιχεία από τον τρόπο που λειτούργησαν ο Παύλος και ο Θανάσης στο μπάσκετ με:
- Ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση της ομάδας με σκοπό τη δημιουργία ενός συνόλου που στο χορτάρι θα είναι ικανό νικάει και τους διαιτητές. Ο προπονητής υπάρχει και αυτό που απαιτείται είναι ακόμη καλύτερο υλικό στα χέρια του.
- Καλλιέργεια της νοοτροπίας στους παίκτες να μένουν όσο πιο συγκεντρωμένοι γίνεται στο παιχνίδι ακόμη και αν ο διαιτητής είναι στυλ Ευθυμιάδη ή Νταμπάνοβιτς. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς σφυρήλατισε αυτή την κουλτούρα στον μπασκετικό Παναθηναϊκό ειδικά στα παιχνίδια της Ευρωλίγκα όπου ουκ ολίγες φορές η ομάδα συνάντησε εχθρικότατες διαιτησίες.
- Δυναμικότερη παρουσία στα κέντρα λήψης αποφάσεων (ΕΠΟ – Super League) και γενικότερα να περνάει το μήνυμα ότι ο Παναθηναϊκός είναι εδώ, ελέγχει τα πάντα και δεν αφήνει τίποτε να πέσει κάτω.
- Επιμονή και άσκηση πίεσης για ακόμη περισσότερη χρήση της τεχνολογίας στο κομμάτι της διαιτησίας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το πλήρως αυτοματοποιημένο off side. Γενικότερα όσο μεγαλύτερη γίνεται η εμπλοκή των τεχνητών μέσων τόσο λιγότεροι θα είναι και οι κίνδυνοι από τους κάθε λογής Νταμπάνοβιτς.
Προφανώς και οι παραπάνω προτάσεις δεν αποτελούν πανάκεια για την πλήρη προστασία της ομάδας από τις διαιτητικές κακοτοπιές αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχει καμία διάθεση από την νυν διοίκηση να “κυλιστεί στον βούρκο” θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια σχετική γραμμή άμυνας και από εκεί και πέρα ο Θεός βοηθός…