Με την αφορμή την ενδεχόμενη επιστροφή του Νικ Καλάθη στον Παναθηναϊκό, έχει ξεκινήσει μια συζήτηση για το αν ο 33χρονος γκαρντ είναι αυτό που χρειάζεται η ομάδα στην πολύπαθη θέση του άσσου ή όχι.
Υπάρχει μια πλευρά που δεν θα ήθελε να δει ξανά τον Νικ στα πράσινα για καθαρά αγωνιστικούς λόγους και άλλη μια που τον θέλει πίσω πάση θυσία.
Πιο συγκεκριμένα, ακούω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις αγωνιστικές αναλύσεις εκείνων που δεν επιθυμούν να δουν τον παίκτη να φοράει πάλι τη φανέλα με το νούμερο 33.
Πιο συγκεκριμένα:
– Δεν είναι ψέμα πως το σύγχρονο μπάσκετ έχει πάει στη λογική των combo guard που και εκτελούν και δημιουργούν.
– Δεν είναι ψέμα πως το σουτ δεν αποτελεί το δυνατό σημείο του Καλάθη και ουσιαστικά δεν υπήρξε σχεδόν ποτέ ο παίκτης που μπορούσε να πάρει με απόλυτη αξιοπιστία την μπάλα στα χέρια του, όταν εκείνη “έκαιγε”.
Αν η υπόθεση Καλάθη άνοιγε πριν ένα μήνα ούτε εγώ προσωπικά θα τρελαινόμουν στην ιδέα του επαναπατρισμού του. Θα ήθελα να δω κάτι διαφορετικό και κυρίως το βασικό μας γκαρντ να μπορεί πέρα από το να οργανώνει ΚΑΙ να εκτελεί πολύ καλά όπως συμβαίνει με όλες τις μεγάλες ομάδες.
Το μπάσκετ είναι θεωρητικά το άθλημα των ψηλών αλλά στη σημερινή εκδοχή του τα ματς τα κερδίζουν οι “κοντοί” και γι’ αυτό είναι και περιζήτητοι και πολύ υψηλά αμειβόμενοι.
Το πρόβλημα όμως αυτή τη στιγμή είναι πως το κοντέρ γράφει 10 του Ιούλη και ο Παναθηναϊκός δεν έχει βασικό άσσο, βασικό και δεύτερο δυάρι, βασικό τεσσάρι και αναπληρωματικό πεντάρι.
Με λίγα λόγια η λέξη οργάνωση τη συγκεκριμένη στιγμή φαντάζει λίγο πολύ ΑΝΕΚΔΟΤΟ.
Οι σοβαρές ομάδες στα τέλη Ιουνίου έχουν σχεδόν κλείσει το ρόστερ τους με λίγες αλλαγές να απομένουν για την πλήρη οριστικοποίηση του.
Ο Παναθηναϊκός του Παύλου, του Θανάση και του Ζέλικο τέλος Ιουνίου είχαν σχεδόν έτοιμη την ομάδα της επόμενης σεζόν. Δεν κάθονταν να ψάχνουν στα μέσα Ιουλίου τους βασικούς παίκτες.
Το να μην υπάρχουν τα λεφτά εκείνης της εποχής είναι σεβαστό και κατανοητό. Το να μην υπάρχει σοβαρή οργάνωση και σχεδιασμός ξεκάθαρα όχι. Αυτό δεν είναι αποδεκτό για ομάδα που θέλει να επιστρέψει στην κανονικότητα.
Ο Αργύρης Πεδουλάκης βρίσκεται στην ομάδα ως τεχνικός διευθυντής από τον Απρίλη. Ταυτόχρονα δεν είναι ουρανοκατέβατος στον Παναθηναϊκό. Απ’ έξω κι ανακατωτά γνωρίζει την ομάδα. Ε δεν γίνεται να είμαστε τόσο πίσω θεωρητικά…
Βασικά γίνεται αλλά για λόγους που δεν αφορούν τον Πεδουλάκη. Δεν θα επεκταθώ παραπάνω στους λόγους αυτούς. Όλοι λίγο πολύ τους αντιλαμβανόμαστε είτε μας αρέσουν είτε όχι. Ο νοών νοείτο…
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ο Καλάθης.
Το πρόβλημα είναι ότι ο Παναθηναϊκός έφτασε στις 10 του Ιούλη να μην έχει ουσιαστικά άλλη σοβαρή επιλογή πέραν του Καλάθη για τον άσσο.
Κάποιος θα πει ότι υπάρχει ο Πάνγκος και θεωρητικά θα έχει δίκιο. Ο Καναδός πλέι μέικερ όμως έχει ύψος 1,85μ και ο Πάρις Λι που θα είναι ο δεύτερος άσσος της ομάδας έχει ύψος 1,81 (!).
Στρουμφοχωριό θα φτιάξουμε στην περιφερειακή μας άμυνα για ακόμη μια χρονιά;
Ταυτόχρονα ο Πάνγκος θα κοιτάξει πρώτα ομάδες που είναι στην πρώτη ή δεύτερη ταχύτητα της Ευρωλίγκα και άρα η περίπτωση του είναι ακόμη πιο δύσκολη από αυτή του Καλάθη.
Γιατί αυτή τη στιγμή ο συγκεκριμένος Παναθηναϊκός είναι ΔΥΣΤΥΧΩΣ στην τρίτη ταχύτητα και δεν αποτελεί την ομάδα πρότυπο του παρελθόντος.
Με βάση λοιπόν αυτά τα δεδομένα είναι προτιμότερος ο Καλάθης από το οποιοδήποτε άλλο στοίχημα που μπορεί να προκύψει στα μέσα Ιουλίου και να έρχεται ενδεχομένως από το Summer League του NBA.
Καλύτερα να πας με κάποιον που σίγουρα θα σε αναβαθμίσει έστω κι αν δεν είναι ο ιδανικός παρά να ζήσουμε για ακόμη μια χρονιά το δράμα της απουσίας ενός κανονικού πλέι μέικερ από το ρόστερ μας κάνοντας πειράματα στην πιο κομβική θέση του σύγχρονου μπάσκετ.
Από ότι φαίνεται ο Παναθηναϊκός έχει εναποθέσει όλες του τις ελπίδες για φέτος στη μεταγραφή του Καλάθη. Ή έρχεται και φτιάχνει την ομάδα γύρω από αυτόν (το που θα βρει τους κατάλληλους να τον πλαισιώνουν ένας θεός το ξέρει Ιουλιο μήνα…) ή για θα συνεχιστεί το μαρτύριο των τελευταίων χρόνων.