Ψάχνεις να βρεις λόγια για το χθεσινό φιάσκο και δεν βρίσκεις. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού βίωσε για ακόμη μια φορά το απόλυτο δόγμα του σοκ αναζητώντας εξηγήσεις γύρω από αυτό που είδε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Μια ομάδα που στα playoffs μέχρι και την Κυριακή στη Λαμία έτρωγε κυριολεκτικά σίδερα, στο ματς της χρονιάς όχι μόνο δεν πάλεψε αλλά λύγισε από την πρώτη στιγμή σαν κλαράκι. Πλην του Κώτσιρα που προσπάθησε όλοι οι υπόλοιποι ήταν σαν βρεγμένα γατιά.
Προφανώς και μπορούμε να πούμε για το πέναλτι στον Κώτσιρα από τον Αραούχο. Ποιος πιστεύει όμως ότι στη συνέχεια δεν θα γινόταν το 2-1 και το 3-1; Η εικόνα ήταν σοκαριστική. Και στο ματς του Νταμπάνοβιτς ο Παναθηναϊκός σφαγιάστηκε αλλά οι παίκτες πολέμησαν μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος τους. Και να έχαναν εκείνο το παιχνίδι ποιος θα τους έλεγε κουβέντα; Το χθεσινό όμως είναι εντελώς διαφορετικό γιατί η εμφάνιση στο χορτάρι ήταν ταπεινωτική και απρόσμενη. Επίσης δεν γίνεται να μιλάμε για νέα Ριζούπολη σε ένα παιχνίδι που πριν την έναρξη του δεν συνέβη το παραμικρό στα αποδυτήρια και η ατμόσφαιρα μόνο ζούγκλας δεν ήταν. Η οποιαδήποτε προσπάθεια παραλληλισμού του χθεσινού ματς με εκείνου της Ριζούπολης είναι εκτός πραγματικότητας. Σε κάθε περίπτωση για όσα αποκαρδιωτικά είδαμε στο χορτάρι η ευθύνη είναι του Τερίμ και των παικτών, οι οποίοι στο πνευματικό κομμάτι ήταν αλλού για αλλού. Οι ευθύνες τους όμως τελειώνουν εδώ.
Στην πρώτη συνέντευξη του στον Παναθηναϊκό, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς μεταξύ άλλων είχε πει: “Για να φτάσουμε στο ζήτημα της διοίκησης θα πρέπει εγώ και οι ποδοσφαιριστές μου να μην έχουμε κάνει καλά τη δουλειά μας.”
Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε λοιπόν.
Ο Παναθηναϊκός οδεύει για 14η χρονιά χωρίς πρωτάθλημα και για 12η με τον Γιάννη Αλαφούζο στο τιμόνι. Κι αν μέχρι ενός σημείου τα χρέη της ομάδας και η προσπάθεια εξυγίανσης των οικονομικών ήταν η δικαιολογία για την αγωνιστική κατάπτωση κάτι τέτοιο προφανώς δεν ισχύει σήμερα που η ομάδα δεν αντιμετωπίζει τέτοιου είδους προβλήματα.
Το να έχεις όμως την ομάδα υγιή οικονομικά δεν σημαίνει ότι ηγείσαι όμως.
Ο Γιάννης Αλαφούζος διοικεί μεν τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό αλλά το έλλειμα ηγεσίας σκούζει από μακριά και τίποτα δεν δείχνει ότι αυτό μπορεί να αλλάξει γιατί δεν θέλει ο ίδιος να αλλάξει. Ηγεσία μέσω τρίτων, με άστοχες τοποθετήσεις από το Twitter και μακριά από τον κόσμο δεν μπορείς να ασκήσεις. To ποδόσφαιρο είναι λαϊκό και μαζικό άθλημα. Αν δεν τριφτείς με τον κόσμο, αν δεν τον ακούσεις, αν δεν προσπαθήσεις να βρεις βηματισμό μαζί του χαΐρι δεν θα κάνεις.
Αντιθέτως ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος με τα πολλά στραβά και λάθη του στο παρελθόν αυτή τη στιγμή ηγείται γιατί από μικρός ήταν στα γήπεδα και αν κάτι του έμαθε ο πατέρας του είναι πως το τρίπτυχο διοίκηση – ομάδα – κόσμος πρέπει να είναι μια γροθιά. Το μέτωπο πρέπει να είναι πάντοτε αρραγές. Βέβαια αυτή η ενότητα δεν έρχεται ουρανοκατέβατη. Την επιδιώκεις ο ίδιος ξοδεύοντας προσωπικό χρόνο και όχι ζητώντας από αντιπροσώπους να σου βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Αν δεν έχεις όμως αυτή την όρεξη είναι προτιμότερο να κάνεις στην άκρη οδηγώντας την ομάδα στην επόμενη μέρα της προστατεύοντας και τη δική του αξιοπρέπεια στο φινάλε.
Μετά το περσινό ματς στο Φάληρο και τα όσα έγιναν με τον covid, λίγες ώρες αργότερα γράφαμε ότι πρέπει να υπάρξει διοικητική αλλαγή για να αλλάξει η αύρα. Τα ίδια γράφαμε και το καλοκαίρι μετά την υπόθεση του Κορυδαλλού που ήταν ένα ακόμη πλήγμα στις σχέσεις με τον κόσμο. Τουλάχιστον όμως πέρυσι υπήρχε η φιγούρα του Γιοβάνοβιτς και μπορούσες να πιαστείς από κάπου για να συνεχίσεις. Υπήρχε μια προσωπικότητα που μπορούσε να σου δώσει όραμα. Γαντζωθήκαμε πάνω από τον Ιβάν γιατί ήταν ο μόνος που πέρα από την εξαιρετική δουλειά του καταλάβαινε το μέγεθος του Συλλόγου και έπιανε τα vibes του κόσμου. Ο Ιβάν αν και παίκτης του Ηρακλή καταλαβαίνει πολύ καλύτερα το πραγματικό μέγεθος του Παναθηναϊκού σε σχέση με όσους διαχειρίζονται αυτή τη στιγμή την ομάδα.
Τώρα όμως τι;
Αλλάξαμε προπονητές, τεχνικούς διευθυντές, παίκτες, στελέχη, εργαζομένους! Δοκιμάστηκαν τα πάντα και το αποτέλεσμα είναι ΜΗΔΕΝ!
Η αλλαγή ιδιοκτησίας αποτελεί μονόδρομο καθώς είναι το μόνο κομμάτι που δεν έχει αλλάξει εδώ και 12 χρόνια!
Το τανγκό όμως απαιτεί δυο. Για να πουλήσει κάποιος πρέπει να υπάρχει και αγοραστής και εδώ είναι το πρόβλημα από τη στιγμή που δεν είμαστε ομάδα λαϊκής βάσης και απλά προσμένουμε σε “πατερούλη”. Κανένας δεν εμφανίζεται αυτή τη στιγμή δημόσια, να κλείσει το μάτι στον κόσμο και να του δώσει όραμα. Ταυτόχρονα ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος δεν δείχνει να ενδιαφέρεται σήμερα που μιλάμε για εμπλοκή στην ΠΑΕ και άρα ο εγκλωβισμός παραμένει. Προτάσεις του στυλ “οι μετοχές στον Ερασιτέχνη” είναι εκτός λογικής, επικίνδυνες και ανεύθυνες. Δεν γίνεται να έχεις στη “μπούκα του κανονιού” τον Μαλακατέ και να ζητάς να του παραδοθούν οι μετοχές της ΠΑΕ. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο το πιθανότερο είναι να πάει να κρυφτεί σε καμιά τρύπα στα μπάζα του Βοτανικού παρά να δεχτεί να αναλάβει τη διαχείριση της ΠΑΕ έστω και για 12 ώρες.
Όπως και να έχει και το Κύπελλο να κατακτηθεί η χρονιά προφανώς θα θεωρηθεί αποτυχημένη ενώ παράλληλα δεν αναμένεται να δοθεί όραμα και προοπτική. Λεφτά μπορεί να πέσουν και να έρθουν παίκτες (η ομάδα αγωνιστικά δεν είναι τόσο μακριά από την κατάκτηση του πρωταθλήματος). Όραμα όμως και πνεύμα νικητή δεν μπορεί να δοθεί γιατί τον Γιάννη Αλαφούζο και τον κόσμο της ομάδας τον χωρίζει πλέον άβυσσος.
Σε κάθε περίπτωση το πιθανότερο είναι ο κόσμος να αποτραβηχτεί στηρίζοντας λυσσασμένα το μπάσκετ και κάποιοι τρελοί να συνεχίσουμε να σηκώνουμε το σταυρό του μαρτυρίου στο ποδόσφαιρο μέχρι να γίνει η πολυπόθητη αλλαγή ιδιοκτησίας και να δούμε κάτι διαφορετικό.
Μέχρι τότε θα κάνουμε “καλό κουράγιο” όπως είχε πει και ο Όλι Ρεν όταν ξεκίναγε η ελληνική τραγωδία της χρεοκοπίας και των μνημονίων το 2010.