Πριν δυο χρόνια τέτοιες μέρες ο Παναθηναϊκός έχανε με 1-4 από τον Ολυμπιακό στην Λεωφόρο κατεβάζοντας μια ενδεκάδα από αμούστακα παιδιά. Την αμέσως επόμενη μέρα οι παίκτες δεν πήγαν καν στο Κορωπί και διασκορπίστηκαν σε όλα τα μήκη και πλάτη του ορίζοντα για τις διακοπές τους. Ήταν μια κατάσταση απόλυτου καφενείου που δεν σου έδειχνε ότι στο προσεχές μέλλον θα μπορούσες να ελπίζεις.
Κι όμως δυο χρόνια μετά ο Παναθηναϊκός επέστρεψε και έχασε ένα πρωτάθλημα πολεμώντας όχι μόνο ένα ολόκληρο σάπιο σύστημα (που είναι σχεδόν ίδιο και απαράλλακτο από το 1996 και μετά) αλλά και τον ίδιο τον covid που τελικά χρησιμοποιήθηκε από τους αντιπάλους του για να τον βγάλουν νοκ αουτ και τελικά να καταφέρουν αυτό που δεν μπορούσαν να κάνουν με τους “Νταμπάνοβιτς“.
Αν κρίνει κανείς καθαρά αγωνιστικά και ποδοσφαιρικά τον Παναθηναϊκό από τη στιγμή που ανέλαβε ο Γιοβάνοβιτς, είναι προφανές πως τα άλματα που έχουν γίνει είναι τεράστια και μάλιστα γρηγορότερα του αναμενομένου. Η ομάδα επέστρεψε στους τίτλους με την κατάκτηση του Κυπέλλου την περσινή χρονιά, έπαιξε κατά διαστήματα ωραίο ποδόσφαιρο, απέκτησε σταθερότητα και παράλληλα επέστρεψε στην διαδικασία του πρωταθλητισμού φτάνοντας μάλιστα μια ανάσα από την πηγή. Ταυτόχρονα σε περίπου τρεις μήνες ξαναπαίζουμε στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ.
Θεωρητικά θα έπρεπε ακόμη και σε αυτή την κατάσταση που περιήλθαμε να αισιοδοξούμε και να είμαστε ακόμη πιο πεισμωμένοι για το μέλλον καθώς οι βάσεις στο αγωνιστικό πλαίσιο έχουν μπει και είναι γερές. Ο Παναθηναϊκός δεν θέλει πολλά πράγματα για να γίνει ακόμη καλύτερος πάνω στο χορτάρι.
Ενώ όμως έχουν γίνει αυτά τελικά βρεθήκαμε και πάλι να νιώθουμε λες και μείναμε εκτός Ευρώπης όπως τα περισσότερα χρόνια της εποχής Αλαφούζου.
Το άδειασμα δείχνει τρομακτικό ειδικά από τη στιγμή που λύγισε και η σταθερά της ομάδας που λέγεται Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ουσιαστικά ο κοουτς έπιασε το ταβάνι του όσον αφορά την ελληνική πραγματικότητα. Από τη δική του πλευρά δεν μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω και εδώ που τα λέμε δεν είναι και δική του ευθύνη να νικήσει ολομόναχος και να δώσει ένα καλό μάθημα στον “βόθρο” του ελληνικού ποδοσφαίρου με την εξαιρετική δουλειά του στο Κορωπί.
Μετά το ματς με τον ΠΑΟΚ και την ήττα με 0-3 στην Λεωφόρο είχαμε γράψει ότι μια ομάδα για να ξεπερνάει τις δυσκολίες χρειάζεται ένα αρραγές μέτωπο που να περιλαμβάνει την διοίκηση, τον προπονητή, τους παίκτες και τον κόσμο.
Στη δική μας περίπτωση οι δυο από τους τέσσερις κρίκους της αλυσίδας (διοίκηση και κόσμος) έχουν στην καλύτερη περίπτωση σχέση αδιαφορίας. Στη χειρότερη ας μην το συζητήσουμε καλύτερα. Μοναδικός κρίκος μεταξύ διοίκησης και κόσμου είναι ο Ιβάν και οι παίκτες του που ειλικρινά σήκωσαν όλη την ομάδα στις πλάτες τους.
Ο κόσμος έβαλε στην άκρη το παρελθόν του μεγαλομετόχου (χωρίς να ξεχάσει βέβαια), πίστεψε στον προπονητή και έδωσε κυριολεκτικά ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Δυστυχώς όμως το πράγμα δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι χωρίς να δοθεί προοπτική από την κεφαλή της ομάδας που είναι η διοίκηση της και φυσικά ο μεγαλομέτοχος της.
Ο Παναθηναϊκός παρόλο που επανήλθε είναι σε μια φάση που έχει άρωμα Ριζούπολης.
Η Ριζούπολη ήταν ουσιαστικά το σημείο μηδέν για την οικογένεια Βαρδινογιάννη παρά το νταμπλ του 2004 που ακολούθησε. Η κατάσταση σύρθηκε μέχρι το 2008 μέσα σε ένα περιβάλλον μιζέριας και αδιαφορίας το οποίο οδήγησε στην ΠΕΚ, το συλλαλητήριο, την πολυμετοχικότητα και ουσιαστικά την αναζωογόνηση της ομάδας παρόλο που αυτή κράτησε για λίγο.
Ο τρόπος που χάθηκε το φετινό πρωτάθλημα είναι το απόλυτο σημείο μηδέν για τον Γιάννη Αλαφούζο.
Οι στιγμές που προέκυψαν από χθες απαιτούν ηγέτες που θα πάρουν από το χέρι την ομάδα και τον κόσμο για να σταθούμε όλοι ξανά στα πόδια μας και να ατενίσουμε το μέλλον με ακόμη περισσότερο πείσμα και πάθος.
Γιατί το μέλλον είναι μπροστά μας και αυτή τη στιγμή δεν έχουμε κουράγιο να το δούμε και να το διεκδικήσουμε.
Οι στιγμές απαιτούν το χαμόγελο του Παύλου και την τρέλα του Θανάση που τόσο μα τόσο πολύ μας λείπουν και οι δυο.
Οι στιγμές απαιτούν τον τσαμπουκά του Νικόλα Πατέρα και τα λόγια του Ανδρέα Βγενόπουλου “θα φτιάξουμε ομάδα που θα νικάει και τους διαιτητές” και “αυτό το πρωτάθλημα θα το πάρουμε είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι”.
Σε αυτές λοιπόν τις στιγμές ουσιαστικά νιώθουμε διαλυμένοι ψυχολογικά γιατί τα δώσαμε στην κυριολεξία ΟΛΑ.
Εμείς όμως καλώς ή κακώς δεν έχουμε ούτε το μαχαίρι, ούτε και το πεπόνι.
Τα πράγματα λοιπόν είναι απλά:
Εάν δεν υπάρξει διοικητική προοπτική με άνοιγμα της μετοχικής σύνθεσης και τον ερχομό φρέσκων προσώπων που να νιώθουν Παναθηναϊκοί, το οικοδόμημα του Ιβάν δεν θα αντέξει γιατί του χρόνου οι παραγκάρχες θα μας περιμένουν στην γωνία για να μας καθαρίσουν από νωρίς καθώς πλέον και μας ξέρουν και μας υπολογίζουν. Απλά σκεφτείτε ότι του χρόνου έρχονται από την Β’ Εθνική η Κηφισιά και οι Σέρρες με ότι σημαίνει αυτό.
Εάν τα πράγματα αυτή τη στιγμή παραμείνουν ως έχουν το καράβι δεν θα αντέξει και στην πρώτη στραβή τα πάντα θα τιναχτούν στον αέρα για ακόμη μια φορά.
Ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή είναι μια ομάδα υγιής οικονομικά, στρωμένη αγωνιστικά και όπως όλοι μας λένε με νέο γήπεδο στα σκαριά (άσχετα αν εμείς έχουμε επιφυλάξεις γύρω από την σοβαρότητα των εμπλεκομένων στην υπόθεση). Άρα οι προϋποθέσεις για ενδιαφερόμενους υπάρχουν.
Ο Γιάννης Αλαφούζος λοιπόν, αφού δεν θέλει με τίποτα να πουλήσει, οφείλει να ανοίξει την μετοχική σύνθεση, να προσελκύσει κι άλλα κεφάλαια και να ενισχύσει παραγοντικά την ομάδα διαμορφώνοντας μια νέα προοπτική.
Ένα χαμένο πρωτάθλημα έστω και με τον τρόπο που έγινε αντέχεται.
Αυτό που δεν αντέχεται είναι η απουσία προοπτικής, την οποία μόνο η διοίκηση με τις κινήσεις της μπορεί να δώσει. Διαφορετικά θα γυρίσουμε πολύ γρήγορα σε καταστάσεις μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.