Με όση ψυχραιμία υπάρχει θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε από τακτικής πλευράς το ματς του Παναθηναϊκού με τον ΠΑΟΚ.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς εξέπληξε τους πάντες κατεβάζοντας την ομάδα με δυο φορ σε ένα κλασσικό 4-4-2 με τα χαφ του σε ευθεία. Ο Σέρβος τεχνικός χρησιμοποιεί συνήθως αυτόν τον σχηματισμό προς το τέλος των αγώνων και με την ομάδα να επιζητά πάση θυσία το γκολ.
Ο Ιβάν σήμερα αναγκάστηκε ουσιαστικά να κάνει αυτή την κίνηση για τρεις λόγους:
- Ο Ρούμπεν ήταν τραυματίας και έκανε υπεράνθρωπη προσπάθεια για να αγωνιστεί έστω για 30 λεπτά.
- Ο κοουτς δεν εμπιστεύεται εύκολα κανέναν άλλον παίκτη πέραν του Ρούμπεν στην θέση 6.
- Όποτε έχει παίξει βασικός ο Τσόκαι αυτό γίνεται με τον Παναθηναϊκό σε ένα 4-4-2 flat και τον Τσέριν πάντα δίπλα του.
Το παιχνίδι ξεκινάει και το 4-4-2 δίνει στον Παναθηναϊκό το πολυπόθητο γκολ πολύ νωρίς καθώς Σπόραρ και Ιωαννίδης πίεζαν και πατούσαν περιοχή.
Μετά το 1-0 όμως ο εν λόγω σχηματισμός αποδείχτηκε αχίλλειος πτέρνα καθώς απαιτεί τρομερά “πνευμόνια” από όλους ώστε να αντιμετωπιστεί η υπεραριθμία των αντιπάλων στα χαφ. Επίσης είναι αλήθεια ότι δεν ήταν εύκολο ούτε για τον Φώτη αλλά ούτε και τον Σπόραρ να κατεβαίνουν συνεχώς χαμηλά στο γήπεδο για να πιέζουν τα αντίπαλα χαφ. Δεν είναι φτιαγμένοι για κάτι τέτοιο.
Βέβαια δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Παναθηναϊκός πολιορκήθηκε από τον ΠΑΟΚ μέχρι την ισοφάριση αλλά σίγουρα δεν κρατούσε μπάλα και ταυτόχρονα δεν μπόρεσε να κλειδώσει το ματς στο σουτ του Μπερνάρ στο 42′ που έβγαλε ο Κοτάρσκι.
Η αλήθεια είναι πως φώναζε από το ημίχρονο ότι δεν θα γινόταν να συνεχίσουμε με το 4-4-2 στο δεύτερο ημίχρονο και θα χρειαζόταν να περάσει ένας τρίτος χαφ στο γήπεδο.
Προφανώς στο μυαλό του Ιβάν ο Ρούμπεν μπορούσε να αγωνιστεί για 30 λεπτά μόνο και ήταν έτοιμος να περάσει τον Ισπανό στα χαφ ελάχιστα λεπτά πριν την ισοφάριση.
Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι θα ήταν συνετό να πάμε από το 46′ με το 4-3-3 και τον Τσέριν στη θέση έξι με τους Τσόκαι, Κλέινχεϊσλερ μπροστά του. Καλώς ή κακώς όμως ο Ιβάν δεν εμπιστεύτηκε όλη τη χρονιά κανέναν από τα υπόλοιπα χαφ του για να καλύψει τον Ρούμπεν. Αντιθέτως προτίμησε την αλλαγή του σχηματισμού. Ποδόσφαιρο είναι και εκείνος ξέρει καλύτερα γιατί αυτή η ομάδα είναι δικό του δημιούργημα.
Το οξύμωρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός με την είσοδο του Ισπανού και την επαναφορά στο 4-3-3 ήταν πολύ πιο ορθολογικός μέχρι την αποβολή του Σένκεφελντ και απλά ο Μπερνάρ δεν τελείωσε τις φάσεις που δημιουργήθηκαν στη συνέχεια.
Αυτό που έχει πλέον σημασία είναι το ματς της Κυριακής με τον Ολυμπιακό που είναι ο τελικός των τελικών για την ομάδα.
Άπαντες οφείλουμε να αδειάσουμε τα κεφάλια μας, να ανασυνταχτούμε, οι παίκτες να πάρουν τις ανάσες που πρέπει και την Κυριακή να πάμε στο Φάληρο για το διπλό.
Όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν την παραμικρή σημασία αυτή τη στιγμή.