Ο Παναθηναϊκός έχασε ένα ακόμη ματς στην Ευρωλίγκα. Θύτης αυτή τη φορά η Παρτιζάν του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, η οποία πέρασε από το ΟΑΚΑ με σκορ 89-91.
Οι πράσινοι στο πρώτο ημίχρονο ήταν ΤΡΑΓΙΚΟΙ με όλη τη σημασία της λέξης δεχόμενοι 54 πόντους!
Στο δεύτερο ημίχρονο οι παίκτες (με κορυφαίους τους Γουόλτερς, Παπαγιάννη, Παναγιώτη Καλαϊτζάκη) έβγαλαν εγωισμό αλλά αυτό δεν έφτανε καθώς δεν μπόρεσαν ποτέ να προσπεράσουν στο σκορ τους φιλοξενούμενους ενώ ο Ράντονιτς από τον πάγκο τα έκανε κυριολεκτικά ΜΑΝΤΑΡΑ με όλη τη σημασία της λέξης.
Προφανώς και η διαιτησία φέρει ευθύνη για αυτά που συνέβησαν στην τέταρτη περίοδο (μιλάμε για ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΛΙΚΙΑ που αποδεικνύουν πως το θέμα των διαιτητών είναι πάρα πολύ βαθύ) αλλά η εικόνα στο αγωνιστικό σκέλος είναι δεδομένη και συγκεκριμένη.
Τα πράγματα στο αγωνιστικό έχουν ως εξής:
Οι περισσότερες ομάδες επιπέδου Ευρωλίγκας υλοποιούν το μεγαλύτερο μέρος του σχεδιασμού τους από τον Μάιο μέχρι τα μέσα Ιουνίου γνωρίζοντας τον προπονητή τους είτε αυτός είναι ο ίδιος από την προηγούμενη σεζόν είτε καινούριος. Σε κάθε περίπτωση όμως ο προπονητής είναι ΔΕΔΟΜΕΝΟΣ και μέρος της εξίσωσης.
Στον Παναθηναϊκό ο σχεδιασμός ξεκίνησε ουσιαστικά μετά τις 25 του Ιούνη καθώς τότε έκλεισε ο Ράντονιτς ως προπονητής και προφανώς δεν ήταν η πρώτη επιλογή της ομάδας αλλά η έσχατη.
Ο Μαυροβούνιος ήταν ουσιαστικά ο μοναδικός ελεύθερος προπονητής με θητεία στην Ευρωλίγκα και άρα αποτέλεσε μονόδρομος η συμφωνία μαζί του. Μια λύση δηλαδή κυριολεκτικά με το στανιό και τίποτα παραπάνω…
Στη συνέχεια στο κομμάτι της στελέχωσης του ρόστερ ο Αργύρης Πεδουλάκης σε συνεργασία με τον Ράντονιτς αγόρασαν ότι απέμεινε από μια αγορά η οποία στην ουσία είναι “μετρημένα κουκιά” καθώς μιλάμε για ένα pool παικτών μετρημένο στα δάκτυλα.
Ταυτόχρονα οι παίκτες αυτοί με εξαίρεση τον Γκριγκόνις είναι παίκτες χωρίς σταθερότητα στο μακρινό σουτ, το οποίο στο σύγχρονο μπάσκετ είναι το Α και το Ω.
Ο Αύγουστος πέρασε χωρίς τίποτα το αξιοσημείωτο και φτάσαμε στα μέσα του Σεπτέμβρη για να έρθει ο Πονίτκα που όλο το καλοκαίρι ήταν ελεύθερος και αφού έκανε πρώτα ένα εξαιρετικό Ευρωμπάσκετ.
Την ίδια στιγμή ο Μπέικον ήταν ελεύθερος αλλά φτάσαμε στα τέλη Οκτώβρη για να μπει στα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ και αφού πρώτα η ομάδα κατέρρευσε στο Βερολίνο με την μισή Άλμπα και έχασε με κάτω τα χέρια από τον Ολυμπιακό στην Ρόδο.
Ουσιαστικά μιλάμε για ένα ρόστερ που διαμορφώθηκε πάρα πολύ αργά και ανορθόδοξα από έναν general manager μια άλλης εποχής (που εδώ και 10 χρόνια τα πάντα στρέφονται συνεχώς γύρω του) και έναν προπονητή που ήρθε απλά για να έρθει.
Είναι προφανές πως η όλη κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ στο μοτίβο που υπάρχει αυτή τη στιγμή.
Οι ήττες δεν θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα αν στο γήπεδο βλέπαμε μια ομάδα που προσπαθεί να βάλει βάσεις από το μηδέν και να ακολουθήσει ένα συγκεκριμένο μοντέλο που να ταιριάζει στο σύγχρονο μπάσκετ.
Το είδαμε πέρυσι στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό όπου παρά τις δέκα ήττες στο πρωτάθλημα η δουλειά του Γιοβάνοβιτς φαινόταν από την αρχή και ήταν απλά ζήτημα χρόνου και δουλειάς για να αποδώσει (όπως και έγινε).
Το πρόβλημα είναι ότι παιχνίδι με το παιχνίδι η κατάσταση ξεφεύγει όλο και περισσότερο προς τα κάτω.
Δεν σεβόμαστε το άθλημα και το άθλημα απλά μας τιμωρεί!
Ο δρόμος λοιπόν είναι ένας:
Εδώ και τώρα πρέπει να απομακρυνθούν άπαντες από τον πράσινο πάγκο (Πεδουλάκης, Ράντονιτς, Βόβορας και λοιποί πλην του κυρίου Αρώνη προφανώς) για να έρθει ένας KANONIKOΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ (Πάμπλο Λάσο τον λένε) που θα πάρει την ομάδα εν λευκώ για τουλάχιστον δυο χρόνια και θα κάνει αυτά που πρέπει εντός ενός λογικού μπάτζετ.
Διαφορετικά ο Ράντονιτς θα αποχωρήσει και τη θέση του θα πάρει για ακόμη μια φορά ένας μαθητευόμενος μάγος μιας και το χαρτί του Γιώργου Βόβορα έχει κάει…
Υ.γ.: Μπουκάλια στο μέρος που βρίσκεται ο Ζέλικο; Πάμε καλά;