Ο Παναθηναϊκός δεν τα κατάφερε απέναντι στη Μπέτις και γυρίζει από την Ισπανία με το βαρύ 4-0 και το τέλος της φετινής ευρωπαϊκής του παρουσίας.
Για το παιχνίδι όλα λίγο πολύ έχουν αναλυθεί. Η Μπέτις είναι μια ομάδα ποιοτικότερη από εμάς που σε συνδυασμό με την τραγική εικόνα του Λαφόν και το διαιτητικό όργιο στο τέλος του πρώτου ημίχρονου πήρε την πρόκριση χωρίς πολλά πολλά. Αν κάτι μπορεί να επισημανθεί είναι πως για μια ακόμη φορά η ομάδα βγήκε σε ματς που υπήρχε το “μπορώ” και το “πρέπει” με μια φοβικότητα και χωρίς το μάτι να γυαλίζει. Χάσε αλλά πολέμα μέχρι το τέλος. Αυτό έλειψε χθες και γενικότερα στην ιστορία της ομάδας δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Οι παλιότεροι σίγουρα θα θυμούνται τον Χουάν Χοσέ Μπορέλι όταν στον επαναληπτικό με τον Άγιαξ στο 0-1 του Άμστερνταμ έλεγε “άχο φίλε! μεγάλο άχο! στο Άμστερνταμ ήταν γλέντι. Εδώ είναι σοβαρά τα πράγματα”.
Όπως και να έχει, το Τριφύλλι έδωσε φέτος 18 παιχνίδια συνολικά στην Ευρώπη, βελτίωσε το ranking του μέσα από νίκες και προκρίσεις, μάζεψε πολύτιμους βαθμούς και στο φινάλε έφτασε να κάνει τον κόσμο του να ονειρευτεί ξανά ακόμη κι αν δεν τα κατάφερε. Εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα τελευταία τρία χρόνια η ομάδα έχει αρχίσει να βρίσκει ξανά την ευρωπαϊκή της ταυτότητα μετά το “τράβηγμα της πρίζας” από τον Γιάννη Αλαφούζο το 2017 και τα όσα τραγικά ακολούθησαν. Το ζήτημα στην Ευρώπη είναι η συνέπεια παρουσίας. Να είσαι κάθε χρόνο εκεί και να είσαι στα νοκ αουτ. Αν είσαι με σταθερότητα, θα έρθει η πολύ μεγάλη στιγμή.
Όλα όμως περιτριγυρίζονται από τα 16 πλέον χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Ακόμη και τις χρονιές των πολύ μεγάλων πορειών στο Champions League ή το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, αυτό που έμενε το καλοκαίρι ήταν πάντα το χαμένο πρωτάθλημα, το οποίο επισκίαζε τα πάντα, ρίχνοντας την ομάδα και τον κόσμο στην εσωστρέφεια. Ο Παναθηναϊκός είναι ένας Σύλλογος προορισμένος να κατακτάει τίτλους και όσο αυτό δεν γίνεται, τα πάντα περνάνε σε δεύτερη μοίρα ή ενδεχομένως και να μηδενίζονται. Έτσι λοιπόν από χθες το βράδυ, ο κόσμος της ομάδας νιώθει πως η φετινή χρονιά τελείωσε και το ενδιαφέρον μπαίνει στον “πάγο” μέχρι τα τέλη Ιουλίου που θα μπούμε ξανά στη μάχη των προκριματικών. Με το -11 στην κορυφή και από τους τρεις μεγάλους αντιπάλους είναι πέρα ως πέρα λογικό να κυριαρχεί η αντίληψη πως πλέον τα επτά τελευταία ματς έχουν δυστυχώς διαδικαστικό χαρακτήρα και ουσιαστικά να υπάρχει απώλεια ενδιαφέροντος μαζί με απογοήτευση.
Σε κάθε λοιπόν περίπτωση, το ζήτημα στο φινάλε της ημέρας είναι πάντοτε οι εγχώριοι τίτλοι και το πρωτάθλημα. Μόνο μέσα από το τελευταίο θα μπορέσει η ομάδα να βρει και την ηρεμία αλλά και το απαιτούμενο καύσιμο για να φύγει ψηλότερα και να ξεφύγει από τη δίνη στην οποία βρίσκεται εδώ και δεκαετίες με πολύ μικρά διαλείμματα.
Μπορεί να γίνει αυτό επί ημερών Αλαφούζου;
Πιθανότατα όχι γιατί ακόμη και ομάδα να φτιαχτεί, η συνειδητή του αδιαφορία γύρω από τα θέματα της διαιτησίας αποτελούν τροχοπέδη στην όποια καλή προσπάθεια.
Από την άλλη όμως εμείς ως κόσμος αλλά και η ομάδα (πλην Αλαφούζου) καλείται να “πολεμάει” σε κάθε παιχνίδι για τη νίκη, μέχρι να βρεθεί ένας πραγματικός Παναθηναϊκός που να πάρει την ομάδα και να την κουμαντάρει με αυτοπεποίθηση και πνεύμα νικητή. Όπως δηλαδή της αρμόζει.