Αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με την ανθρωποφάγια είναι πραγματικά το κάτι άλλο.
Κάποτε ο Φώτης έκανε κοντρόλ με το καλάμι και έβαζε πέντε γκολ και τώρα φταίει για όλα η κοπέλα του (ασύλληπτο ρεσιτάλ κρετινισμού απέναντι σε μια γυναίκα που δεν έχει ενοχλήσει ποτέ κανέναν).
Ο Σπόραρ είναι το όρθιο αγγούρι ο οποίος έστω και σε κακή χρονιά έχει βάλει καμιά δεκαριά γκολ ήδη, έχοντας μάλιστα δώσει πρόκριση σε ευρωπαϊκό όμιλο μετά από επτά χρόνια.
Ο Παλάσιος ξεκίνησε ως Παραθαλάσσιος που δεν μπορεί να κάνει ντρίπλα και εξελίχθηκε σε έναν από τους πολυτιμότερους παίκτες της ομάδας αυτά τα περίπου 2,5 χρόνια.
Ο Αταμάν στην αρχή της χρονιάς ήταν ταβερνιάρης που λέει μόνο παχιά λόγια.
Ο Τζέριαν Γκραντ το καλοκαίρι ήταν αυτός που δεν έκανε ούτε για πέμπτος γκαρντ και έχει αποδειχτεί ο απόλυτος X factor έως σήμερα.
Ο Γιοβάνοβιτς ήταν ο Καρβέλας που δεν έκανε νωρίς τις αλλαγές αλλά για να χάσει το περσινό πρωτάθλημα έπρεπε να χτυπήσει 20 παίκτες ο covid και να τον στήσουν στο απόσπασμα ο Μελισσανίδης με τον Μαρινάκη.
Τώρα είναι η ώρα του Χουάντσο να φάει το δικό του ξέσκισμα επειδή σήμερα στο Βελιγράδι δεν ήταν καλός επιθετικά σε μια ομάδα που ξέμεινε στο τέλος από καθαρούς γκαρντ. Τις αμυνάρες που έχει βγάλει ο Ισπανός δεν τις βλέπουν όπως φαίνεται οι…. γνώστες της μπασετόμπαλας. Βάζεις καλάθι είσαι Θεός. Το χάνεις είσαι άχρηστος…. Κλασσική Ελλαδάρα δηλαδή…
Η κατάσταση ώρες ώρες είναι πραγματικά ανυπόφορη. Αυτό δεν λέγεται αγάπη προς την ομάδα αλλά αρρώστια και σήψη… Παράγουμε περισσότερη λατρεία για μίσος από όση μπορούμε να καταναλώσουμε.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο εξευτελιστικό από τους οπαδούς της νίκης που ζουν για την μιζέρια της ήττας.
Ευτυχώς όμως που υπάρχει και κόσμος, ο οποίος με τα χρόνια καταλαβαίνει τα αθλήματα, τον τρόπο λειτουργίας των ομάδων και των παικτών και στηρίζει ασκώντας την κριτική που πρέπει, τη στιγμή που πρέπει.
Όπως άλλωστε έλεγε και ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς: “Η υπομονή είναι αρετή.”