Το “έγκλημα” με την απόλυση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς από τον Γιάννη Αλαφούζο είναι πλέον γεγονός και επιστροφή δεν υπάρχει. Είναι ξεκάθαρο πως μετά από 2,5 χρόνια σταθερότητας πάμε σε μια νέα κατάσταση η οποία είναι εντελώς αχαρτογράφητη και ρισκαδόρικη με κεντρική φιγούρα τον Φατίχ Τερίμ.
Αρχικά πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως η απαράδεκτη απόφαση του Αλαφούζου να διώξει τον Γιοβάνοβιτς δεν πρέπει να μας βάζει απέναντι στον Τερίμ από την πρώτη μέρα. Ο Τούρκος βρήκε μια ευκαιρία από το πουθενά, για πολλούς λόγους (που είναι και εξωαγωνιστικοί) την άρπαξε και στο χορτάρι θα φανεί αν θα δικαιωθεί ή όχι.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ως προσωπικότητα και ως βιογραφικό ο Τούρκος τεχνικός “καταπίνει” όλους τους συναδέλφους του στη Superleague αυτή τη στιγμή.
Μόνο που στον Παναθηναϊκό τέτοιου είδους μεγαλεπήβολες κινήσεις σχεδόν ποτέ δεν βγαίνουν και αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα.
Ο Τερίμ δεν έχει να χάσει τίποτα απολύτως αλλά και να μην τα καταφέρει δεν τρέχει κάτι για τον ίδιο. Θα είναι απλά μια εμπειρία σε μια πανέμορφη χώρα που απλά θα την διηγείται στο μέλλον απολαμβάνοντας το φαγητό του με θέα στον Βόσπορο.
Όσον αφορά το προφίλ του και την προσωπικότητα του σε σχέση με τον Ιβάν;
Ήδη από τις πρώτες του δηλώσεις αλλά και το αναμφίβολα στιλάτο ντύσιμο του φαίνεται πως μιλάμε για την νύχτα με την μέρα.
Μεγάλα λόγια με ατάκες για καρδιές και άλλα τέτοια είχε το μενού της πρώτης μέρας πριν καν πάει στο Κορωπί να γνωρίσει τους ποδοσφαιριστές.
Στον μπασκετικό Παναθηναϊκό του Αταμάν που χτίστηκε από το μηδέν, τα λεκτικά “απλώματα” είναι πολύ ωραία γιατί η ομάδα διαμορφώθηκε με βάση τα δικά του θέλω από την αρχή.
Στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό του Γιοβάνοβιτς που αυτά τα 2,5 χρόνια η ομάδα λειτουργούσε με λίγα και μαζεμένα λόγια όλα αυτά τουλάχιστον στην αρχή φαντάζουν εντελώς ξένα και out of the box.
Προφανώς και ο Τερίμ έχει μια προσωπικότητα έτη φωτός πιο πάνω από την πλειοψηφία των παικτών του Παναθηναϊκού. “Ποιος να του πει τι;”
Αυτό όμως δεν αρκεί για ποδοσφαιριστές που είχαν τον Ιβάν δάσκαλο και πατέρα τους. Αν δεν καταφέρει να τους εμπνεύσει δεν θα πετύχει τίποτα απέναντι σε ομάδες που οι προπονητές είναι το Α και το Ω (Λουτσέσκου και Αλμέιδα).
Ένα θετικό στοιχείο σε πρώτη φάση είναι πως ο Τερίμ έχει την νοοτροπία του Αταμάν γύρω από τις επιλογές του. Δεν ενδιαφέρεται για ονόματα και συμβόλαια. Όποιος αξίζει, παίζει με μοναδικό σκοπό την νίκη. Μακάρι να το εφαρμόσει και εδώ.
Παράλληλα ο Τούρκος τεχνικός αρέσκεται σε μεταγραφές και θα φανεί στην πράξη αν οι φήμες για γερά πακέτα εδώ και τώρα με σκοπό την μεταγραφική ενίσχυση θα αποδειχτούν στην πράξη ή όχι.
Όπως όμως μας δίδαξε ο Ιβάν οι επιλογές αυτές δεν θα πρέπει να γίνουν με γνώμονα μόνο τα λεφτά (η μεγαλύτερη πληγή στον Παναθηναϊκό αυτή η εντελώς αντιποδοσφαιρική συζήτηση γύρω από τα οικονομικά μεγέθη) ή την ατομική αξία των παικτών αλλά αν κουμπώνουν με το υπάρχον ρόστερ. Το προαίσθημα δυστυχώς είναι αρνητικό γιατί τα πάντα θα γίνουν αρκετά γρήγορα και άρα χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία.
Σε κάθε περίπτωση ο Τερίμ αναλαμβάνει μια ομάδα δομημένη, καλοδουλεμένη με αρκετά γεμάτο ρόστερ και οφείλει να πατήσει στην υπάρχουσα δουλειά σε πρώτη φάση κερδίζοντας παράλληλα τους ποδοσφαιριστές του. Καλό θα είναι να μην πάει με την λογική του “ξέρετε ποιος είμαι εγώ;” και του απόλυτου μαστίγιου.
Από εκεί και πέρα τα αποτελέσματα θα κρίνουν τα πάντα με το μέλλον της ομάδας να είναι σίγουρα από χθες εντελώς άγνωστο και απόλυτα ασταθές με τον Γιάννη Αλαφούζο να ξεκινάει τα νέα του πειράματα που συνήθως μόνο καλό τέλος δεν έχουν…