Όπως όλοι λίγο πολύ ξέρουμε από την ζωή, το γκρέμισμα είναι πολύ πιο εύκολο και γρήγορο από το χτίσιμο και αυτό ισχύει απόλυτα στην περίπτωση του Γιάννη Αλαφούζου με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Ο Σέρβος τεχνικός παρέλαβε το απόλυτο χάος και σε 2,5 χρόνια όχι μόνο δεν ταβάνιασε αλλά αντιθέτως έσπαγε συνεχώς τα ταβάνια της απόλυτης ανυποληψίας στην οποία βρισκόταν το “Τριφύλλι” εξαιτίας των πεπραγμένων της οικογένειας Βαρδινογιάννη και στη συνέχεια του Γιάννη Αλαφούζου.
Ο Γιοβάνοβιτς μας έδειξε πως και με λίγα λεφτά μπορείς να είσαι φουλ ανταγωνιστικός και να διεκδικείς τίτλους γιατί πέρα από τα λεφτά υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράγματα όπως η μέθοδος, η σκληρή δουλειά, το οικογενειακό κλίμα και οι αξίες. Χωρίς αυτά τα τρία ακόμη και αν ρίξεις φορτηγά με λεφτά στο τέλος δεν θα κάνεις τίποτα.
Σε αυτό το σημείο βρίσκεται ξανά ο Παναθηναϊκός.
Η ομάδα των τελευταίων 2,5 χρόνων χτίστηκε step by step με πολύ κόπο και ιδρώτα.
Η ομάδα των τελευταίων 2,5 χρόνων ατσαλώθηκε μέσα από τις ήττες της και κεφαλαιοποιούσε σταδιακά τις νίκες της.
Όλα αυτά λοιπόν ο Γιάννης Αλαφούζος τα πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων με έναν τρόπο αισχρό και ανήθικο και αποφάσισε να ξεκινήσει πάλι τα γνωστά του πειράματα.
Ο ερχομός του Φατίχ Τερίμ θα φέρει ενδεχομένως και κάποιες πολυδάπανες μεταγραφές, οι οποίες θα γίνουν με αρκετή επικοινωνιακή φαμφάρα ώστε να περιοριστούν οι αντιδράσεις από την απόλυση Γιοβάνοβιτς. Ουσιαστικά κινδυνεύουμε να βρεθούμε αιχμάλωτοι σε μια νέα “Στραματσονιάδα” με πολύ περισσότερα λεφτά και την ομάδα χωρίς χρέη.
Οι μεταγραφές αυτές ακόμη και να βγουν σε πρώτη φάση δεν θα αρκούν για το μέλλον της ομάδας.
Και το πρωτάθλημα να έρθει με τον Τερίμ, το οικοδόμημα του Γιοβάνοβιτς σταδιακά θα γκρεμιστεί και με μαθηματική ακρίβεια θα περάσουμε σε έναν ατελείωτο “ράβε ξήλωνε”.
Αυτά τα 2,5 χρόνια γράφαμε και λέγαμε συνεχώς πως ο Ιβάν είναι η δικλείδα ασφαλείας απέναντι στον Αλαφούζο από τη στιγμή που δεν αποχωρεί από την ΠΑΕ και δεν εμφανίζεται δημόσια ένας ενδιαφερόμενος για να ζητήσει την ομάδα.
Ο Ιβάν ήταν η συγκολλητική ουσία που κάλυπτε με απόλυτη επιτυχία το χάσμα που υπήρχε και υπάρχει μεταξύ Αλαφούζου και κόσμου.
Η δικλείδα χάθηκε με ξετσίπωτο και ξεπέτσωτο τρόπο και άρα όλα είναι ξανά στον αέρα.
Ακόμη και αν η οικογένεια που έχτισε ο Ιβάν αυτά τα 2,5 χρόνια μπορέσει να πάρει τον Μάη το πρωτάθλημα, οι αρχές και οι αξίες της μέρα με την μέρα θα φθίνουν συνεχώς και με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγηθούμε σε ακραίες καταστάσεις που το μόνο που θα φέρουν θα είναι αγωνιστική καθίζηση.
Ο Ιβάν ήταν πολλά παραπάνω από ένας προπονητής και θα έπρεπε έτσι να αντιμετωπιστεί.
Στην Ελλάδα όμως οι αρχές και οι αξίες είναι ψιλά γράμματα. Ο Έλληνας (είτε μιλάμε για διοικήσεις, είτε για τον απλό κόσμο) είναι οπαδός της νίκης και γι’ αυτό δεν έχει και το ποδόσφαιρο που θα μπορούσε.
Όπως και να έχει πλέον, το “έγκλημα” συντελέστηκε και το μόνο που μπορεί πλέον να ειπωθεί για την μετά Γιοβάνοβιτς εποχή αντικατοπτρίζεται σε δυο και μόνο λέξεις:
Καλό κουράγιο…