Η αρνητική απάντηση του Κέβιν Πάντερ στον Παναθηναϊκό και η απόφαση του να πάει στην Μπαρτσελόνα προκάλεσε την απόλυτη ψυχρολουσία στις τάξεις της ομάδας καθώς υπήρχε έντονη η πίστη πως ο παίκτης θα κατέληγε στην Αθήνα.
Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι πέρα ως πέρα διδακτική και παραδόξως αφορά ταυτόχρονα και τον μπασκετικό αλλά και τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό.
Με βάση τα όσα βγαίνουν προς τα έξω και από την Ελλάδα αλλά και από την Ισπανία, οι πράσινοι είχαν κάνει την καλύτερη πρόταση στον Αμερικανό γκαρντ στο πλαίσιο των καθαρών απολαβών. Μόλις όμως οι Καταλανοί πλησίασαν την πρόταση του Παναθηναϊκού τότε η πλάστιγγα έγειρε υπερ τους γιατί το πακέτο τους είναι πιο ολοκληρωμένο.
Κάποιος θα πει: “Μα πως είναι δυνατόν ο Πάντερ να προτιμάει να τον προπονεί ο Γκριμάου από τον Αταμάν;”
Το ερώτημα αυτό είναι θεωρητικά σωστό αλλά όπως έχουμε πει πολλές φορές στα Twitter Space που κάνουμε για την ποδοσφαιρική ομάδα: “Οι σημερινοί αθλητές λεφτά μπορούν να βρουν παντού. Αυτά που τους κερδίζουν πλέον είναι το σταθερό και υγιές εργασιακό περιβάλλον, το επίπεδο του πρωταθλήματος και η ποιότητα ζωής”
Ο Πάντερ λοιπόν διάλεξε να πάει σε μια ομάδα η οποία είναι η πρωταθλήτρια στο καλύτερο και το πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα της Ευρώπης μετά την Ευρωλίγκα, με σταθερή παρουσία στα φάιναλ φορ ακόμη κι αν δεν κατακτά το τρόπαιο και φυσικά ως οργανισμός είναι πολύ πιο υγιής από τον δικό μας.
Η ουσία για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό είναι πως εξαιτίας της διετούς καθίζησης σε όλα τα επίπεδα με το τράβηγμα της πρίζας και της περσινής εικόνας Βαβέλ που τον έφερε στην 17η θέση της Ευρωλίγκα πέραν των χρημάτων και του Αταμάν δεν έχει για την ώρα να προσφέρει τίποτα άλλο σε έναν παίκτη από το πάνω ράφι της διοργάνωσης.
Να το πούμε λοιπόν όσο πιο απλά γίνεται:
Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή δεν είναι ένα σταθερό και υγιές εργασιακό περιβάλλον καθώς οι ακαριαίες αλλαγές στη λήψη αποφάσεων οοοοολα αυτά τα χρόνια μόνο απαρατήρητες δεν περνούν από την μπασκετική αγορά. Αν μάλιστα σε αυτές τις αλλαγές προσθέσει κανείς και σοκαριστικές αποφάσεις τύπου Αχιλλέα Μπέου “μπείτε στο πούλμαν και ελάτε από την Κωνσταντινούπολη οδικώς” τότε το πράγμα ζορίζει ακόμη περισσότερο.
Βέβαια με την πρόσληψη του Εργκίν Αταμάν οι πράσινοι υπόσχονται ότι ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ξανά μια σοβαρή ομάδα στον τρόπο λειτουργίας τους. Μέχρι όμως να συμβεί αυτό (μακάρι να γίνει) τότε περιπτώσεις τύπου Πάντερ θα αιωρούνται στην ατμόσφαιρα.
Παράλληλα καλό θα είναι να μην καλλιεργείται μέσω ινσταγκραμικών διαγγελμάτων ένα κλίμα υπεραισιοδοξίας στη λογική ότι “θα σαρώσουμε τους πάντες αγοράζοντας τις πεντάδες τους”. Η εγκράτεια είναι αρετή και στη δική μας περίπτωση μονόδρομος γιατί έχουμε μεγάλη ανηφόρα μπροστά μας.
Σε κάθε περίπτωση εκείνο που οφείλουμε να κρατήσουμε είναι ότι ο Παναθηναϊκός σίγουρα του χρόνου θα είναι ανταγωνιστικός και με διαφορά καλύτερος από φέτος. Σε αυτό δεν γίνεται να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Συνάμα πρέπει να γίνει αντιληπτό από όλους ότι δεν είναι εύκολο από την 17η θέση να φτάσεις κατευθείαν στο φαιναλ φορ. Η ομάδα χτίζεται κυριολεκτικά από το μηδέν και παρά την ξενέρα με την υπόθεση Πάντερ ο Αταμάν και οι παίκτες θα πρέπει και να στηριχτούν αλλά και να τύχουν της δέουσας υπομονής.
Τα βήματα για να γίνει ξανά ο Παναθηναϊκός ένα τοπ εργασιακό περιβάλλον είναι πάρα πολλά, απαιτούν χρόνο και δεν λύνονται με την παλαιολιθική αντίληψη “έχουμε λεφτά και θα μας προσκυνήσουν όλοι”.
Κλείνοντας πρέπει να πούμε ότι η υπόθεση Πάντερ αποτελεί άθελα της παράδειγμα για τον τρόπο αντίληψης των πραγμάτων γύρω και από τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό.
Οι πράσινοι τα δυο τελευταία χρόνια με την παρουσία του Γιοβάνοβιτς στον πάγκο της ομάδας αποτελούν πρότυπο ως προς τον τρόπο λειτουργίας του καθαρά αγωνιστικού τμήματος. Τα αποδυτήρια σφύζουν από υγεία, το περιβάλλον είναι πέρα ως πέρα οικογενειακό και οι πληρωμές γίνονται στην ώρα τους.
Η για πολλά χρόνια όμως αγωνιστική απαξίωση της ομάδας όμως από τον Γιάννη Αλαφούζο με τους ευρωπαϊκούς αποκλεισμούς λόγω των υπέρογκων χρεών που και ο ίδιος προκάλεσε με την λαίλαπα Στραματσόνι (το παραδέχτηκε μάλιστα πρόσφατα) και το γεγονός ότι το πρωτάθλημα της Super League με τις μεζούρες και το ξύλο σε ξένους διαιτητές είναι ο απόλυτος ΒΟΘΡΟΣ της ποδοσφαιρικής Ευρώπης αποτελούν τεράστιο τροχοπέδη στην εύκολη προσέλκυση ποδοσφαιριστών από το πάνω ράφι ακόμη και αν έχεις την διάθεση να ξοδέψεις λεφτά.
Όταν ο χ,ψ Λίνγκρ που δεν είναι καν σταθερά βασικός στην Σλάβια Πράγας σε βάζει στον πάγο μέχρι να δει αν θα βρει κάτι σε κάποιο άλλο πρωτάθλημα της Ευρώπης ενώ εσύ τον καλύπτεις οικονομικά, δείχνει πως έχεις πολλά ακόμη να κάνεις για να γίνεις πόλος έλξης τη στιγμή μάλιστα που αγωνίζεσαι σε ένα πρωτάθλημα το οποίο με απόλυτη ευθύνη της ΑΕΚ και του Ολυμπιακού είναι ΒΟΘΡΟΣ.
Μόνο η ετήσια παρουσία σε ευρωπαϊκούς ομίλους και η κατάκτηση τίτλων σε συνδυασμό πάντα με την λειτουργία της ομάδας σε ευρωπαϊκά πρότυπα μπορούν να αναστρέψουν την κατάσταση.
Το συμπέρασμα που μπορεί να βγει λοιπόν είναι ότι και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ η λογική του “έχουμε λεφτά και αυτό αρκεί για να φέρουμε παιχταράδες” δεν φτάνει πλέον.
Οι αθλητές επιλέγουν τα καλύτερα δυνατά πακέτα που τους προσφέρονται και σε αυτό για την ώρα υστερούμε. Αν το φτιάξουμε τότε τα πράγματα θα γίνουν πιο εύκολα. Μέχρι τότε όμως απαιτείται υπομονή και στήριξη όταν κινούμαστε προς αυτή την κατεύθυνση και κριτική όταν αυτό δεν συμβαίνει.
Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε άπαντες, τόσο το καλύτερο και για εμάς και για την ομάδα.
Όσο δεν το καταλαβαίνουμε θα φωνάζουμε σαν άτακτο ασκέρι χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα.
1000%