Μετά το διπλό του Ολυμπιακού επί της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, η κοινή λογική λέει πως η ομάδα του λιμανιού θα κατακτήσει το πρωτάθλημα με τα play offs να γίνονται λίγο πολύ περισσότερο μια τυπική διαδικασία για την πρώτη θέση και με μοναδικό ενδιαφέρον μένουν οι θέσεις δυο, τρια και τέσσερα.
Οι Πειραιώτες έστω και από σπόντα βρήκαν τον Μεντιλίμπαρ (αναμφίβολα προπονητής της σκληρής δουλειάς), τον άκουσαν όσον αφορά τις μεταγραφές που δεν ήθελε πλήθος παικτών, είχαν την τύχη να πάρουν πράγματα από τα παιδιά της ακαδημίας τους και σε συνδυασμό με την παρασκηνιακή υπεροπλία θα πάρουν λογικά το πρωτάθλημα.
Όσον αφορά εμάς τα πράγματα είναι πολύ απλά.
Τα προηγούμενα τρία χρόνια ο Παναθηναϊκός έφτανε να κρατάει το ενδιαφέρον του κόσμου του αμείωτο μέχρι τον Μάιο καθώς ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είχε την ομάδα φουλ ανταγωνιστική και διεκδικήτρια.
Το καύσιμο του Ιβάν όμως τελείωσε και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Γιάννης Αλαφούζος εδώ και ένα 15 μήνες το έχει… πάρει πάνω του, η ομάδα βρίσκεται ουσιαστικά χωρίς εγχώριο στόχο από τις αρχές Μαρτίου και με ένα σύνολο που δείχνει ανήμπορο σωματικά και πνευματικά να το πάει μέχρι τέλους.
Η φετινή χρονιά αποδεικνύει πως ο Γιοβάνοβιτς έκανε υπερβατικά πράγματα για τη διοίκηση που είχε πάνω από το κεφάλι του.
Ο Γιάννης Αλαφούζος κατάφερε με περισσότερα λεφτά και πολυδιαφημισμένες μεταγραφές να επαναφέρει τον Παναθηναϊκό στο σκοτάδι που τον είχε πριν τον Γιοβάνοβιτς και φυσικά στις εποχές του Τζίγγερ.
Η δημόσια ανακοίνωση για παραχώρηση των μετοχών του είναι μονόδρομος. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται άλλα πλάνα του μεγαλομετόχου του και ειλικρινά είναι απορίας άξιο να υπάρχουν άνθρωποι που μετά τον τρόπο που άδειασε τον Γιοβάνοβιτς να σκέφτονται να συνεργαστούν μαζί του κατασπαταλώντας το δικό τους “πολιτικό κεφάλαιο”.
Όπως και να έχει η επιστροφή στον υπαρκτό αλαφουζισμό αποτελεί και επίσημα πραγματικότητα.