Ο Παναθηναϊκός τους τελευταίους τρεις μήνες ξεκίνησε να λειτουργεί ξανά κανονικά στο ποδοσφαιρικό του κομμάτι μετά τη λαίλαπα Τερίμ – Αλόνσο με την έλευση του Ρουί Βιτόρια.
Αυτό το τρίμηνο οι πράσινοι ήταν αήττητοι στην Ελλάδα έχοντας κάνει δυο νίκες και δυο ισοπαλίες σε τέσσερα ντέρμπι σε περίπου ένα μήνα. Η ήττα ήρθε τελικά με έναν τρόπο παράταιρο και προφανώς αφήνει πικρία και λύπη. Αυτά τα συναισθήματα όμως πρέπει να γίνουν η αφορμή για να γίνει σκληρή αλλά δίκαιη αυτοκριτική.
Οι πράσινοι έχουν κάνει βήματα στο αγωνιστικό κομμάτι βελτιώνοντας ταυτόχρονα το μείζον θέμα της νοοτροπίας τους. Όπως φαίνεται όμως αυτό δεν είναι αρκετό απέναντι σε έναν αντίπαλο που χωρίς να είναι τίποτα το συγκλονιστικό ποιοτικά, είναι πιο δουλεμένος και δεμένος ως ομάδα. Αν σε αυτό βάλει κανείς και την….. “κάθαρση” που βιώνει το ελληνικό ποδόσφαιρο από το περασμένο καλοκαίρι, τότε γίνεται εύκολα αντιληπτό πως ο Παναθηναϊκός πρέπει να κάνει ακόμη περισσότερα αν θέλει να διεκδικήσει μέχρι τέλους το πρωτάθλημα και να το κατακτήσει.
Από τη διοίκηση του στο κομμάτι της διαιτησίας δεν έχει να περιμένει τίποτα. Αυτό είναι ξεκάθαρο εδώ και δεκαετίες. Στα πλαίσια ενός ψευδεπίγραφου ελιτισμού που δεν έχει θέση σε ένα λαϊκό άθλημα και μιας δήθεν ηθικής που αποτελεί απλά άλλοθι ανυπαρξίας, η ομάδα είναι εντελώς παρατημένη και έρμαιο του κάθε Έλληνα ή ξένου διαιτητή.
Έτσι το βάρος πέφτει αποκλειστικά στον προπονητή και τους παίκτες οι οποίοι πέρα από το αγωνιστικό και τακτικό σκέλος πρέπει να βγάλουν πάθος, πείσμα και ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ. Αυτό που έκαναν με τον ΟΦΗ για ένα ημίχρονο και τους καμαρώσαμε, πρέπει να γίνει βίωμα με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει στο μπάσκετ με την ομάδα εκεί να πολεμάει τους πάντες και τα πάντα και τις περισσότερες φορές να τους νικάει.
Σε κάθε περίπτωση η ήττα αυτή από τον Ολυμπιακό μπορεί να αποδειχθεί η μικρότερη δυνατή απώλεια αν το μάτι των παικτών γυαλίσει εφόσον θέλουν πραγματικά το πρωτάθλημα και δεν νιώσουν στο τέλος ανακούφιση βολευόμενοι με μια δεύτερη θέση που θα οδηγήσει στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ.
Υ.γ.: Ένα κακό που κάνει ο περίγυρος του Γιάννη Αλαφούζου είναι πως εφευρίσκει συνεχώς δικαιολογίες είτε πρόκειται για το διοικητικό είτε για το αγωνιστικό κομμάτι. Αυτή είναι και η πηγή όλων των προβλημάτων σε έναν οργανισμό που η κορυφή του λέει ότι θέλει το πρωτάθλημα αλλά δεν είναι διατεθειμένη να γυρίσει τον κόσμο ανάποδα για να το πάρει.