Λίγο πολύ δεδομένη θα πρέπει να θεωρείται πλέον η απόλυση του Ντιέγκο Αλόνσο από τον Παναθηναϊκό μετά και την τραγική εμφάνιση με την Τσέλσι. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν “τα σκάγια” θα πάρουν και τον Γιάννη Παπαδημητρίου με τη λογική να λέει πως θα δει και αυτός την πόρτα της εξόδου. Στον κόσμο του Γιάννη Αλαφούζου όμως ποτέ δεν μπορείς να είσαι βέβαιος για τίποτα τη στιγμή μάλιστα που μιλάμε για μια ομάδα υποστελεχωμένη στο ποδοσφαιρικό της κομμάτι.
Σε κάθε περίπτωση όμως το ζήτημα είναι η επόμενη μέρα καθώς μέσα σε 10 μήνες πηγαίνουμε πλέον ολοταχώς για την τέταρτη αλλαγή στον πάγκο της ομάδας μετά τους Τερίμ, Κόντη και Αλόνσο.
Το ερώτημα είναι αν η διοίκηση μπορεί να φέρει εδώ και τώρα προπονητή εγνωσμένης αξίας ο οποίος θα πάρει εν λευκώ την ομάδα, θα χτίσει από το μηδέν και ανεξαιρέτως κατάληξης τη φετινή χρονιά θα συνεχίσει και του χρόνου με τα κλειδιά ολόδικα του.
Αν ένας τέτοιος προπονητής δεν μπορεί να έρθει αυτή τη στιγμή, τότε θα πρέπει να πάμε σε μια λύση ενός ανθρώπου που θα βγάλει τη χρονιά και στη συνέχεια θα παραδώσει σε έναν τεχνικό με αναγνωρισμένη αξία και πολιτικό κεφάλαιο που θα υπερβαίνει την παρουσία του ιδιοκτήτη.
Με λίγα λόγια ακόμη και αν οδηγηθούμε στο δεύτερο σενάριο η επιλογή που θα γίνει θα πρέπει να είναι σοβαρή, ποδοσφαιρική και με ουσία. Διαφορετικά θα συνεχιστεί η ίδια πορεία που υπάρχει και τώρα επί Ντιέγκο Αλόνσο θυμίζοντας λίγο πολύ την εποχή Πογιάτος – Μπόλονι.
Υ.γ.: Αν ο Ζαρντίμ δέχεται να συζητήσει δώσε του λευκή επιταγή να τελειώνουμε. Καλύτερη περίπτωση με ρεαλιστικές πιθανότητες για συμφωνία δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή.