Και να λοιπόν που έσκασε δημόσια σε μεγάλο μέσο ενημέρωσης η αποκάλυψη πως ο Γιάννης Αλαφούζος πριν καταλήξει στον Φατίχ Τερίμ μετά την εκδίωξη του Ιβάν Γιοβάνοβιτς είχε φτάσει πολύ κοντά σε συμφωνία με τον Πάολο Σόουζα αλλά το deal έσπασε όταν ο Πορτογάλος απαίτησε την απομάκρυνση του Αράο από την ομάδα γιατί είχαν προηγούμενα από την συνεργασία τους στην Φλαμένγκο.
Εδώ βέβαια πρέπει να τονιστεί πως από τον Γενάρη είχαμε αναφέρει σε Τwitter space την ιστορία αυτή και πως όντως ο Φατίχ Τερίμ δεν ήταν η πρώτη επιλογή του μεγαλομετόχου.
Η συγκεκριμένη υπόθεση όμως μας δείχνει κάτι πολύ σημαντικό δυστυχώς για ακόμη μια φορά:
Η επιλογή Σόουζα δεν έγινε με βάση κάποιο αγωνιστικό κριτήριο αλλά ήταν καθαρά επικοινωνιακή στη λογική να υπάρξει ένα αλεξικέραυνο που θα απορροφούσε τους κραδασμούς από την απόλυση Γιοβάνοβιτς. Ο Πορτογάλος είναι ένας άνθρωπος που χαίρει της εκτίμησης του κόσμου της ομάδας και άρα σε πρώτη φάση θα υπήρχε ανοχή και σεβασμός στο πρόσωπο του.
Το γεγονός βέβαια πως ο Σόουζα δεν έχει να επιδείξει κάτι συγκλονιστικό στο προπονητικό βιογραφικό του και παράλληλα έχει διαφορετικό στυλ παιχνιδιού από αυτό που διαμόρφωσε ο Γιοβάνοβιτς (ο Πορτογάλος ακολουθεί σχεδόν δογματικά το 3-4-3) δεν έπαιξε κανέναν απολύτως ρόλο στην απόφαση.
Όλα για την επικοινωνία και μόνο.
Μόνο που με την επικοινωνία δεν κατακτάς πρωταθλήματα.
Όταν δεν σέβεσαι το ποδόσφαιρο στο όνομα μιας δήθεν ψύχωσης για αυτό, τότε το άθλημα θα σε δοκιμάσει πολύ σκληρά.