Ο Παναθηναϊκός δεν πέρασε σε κύκλο εσωστρέφειας μετά το ματς με τον ΠΑΟΚ αλλά κινδυνεύει να μπει για τα καλά αν δεν κάνει το 2Χ2 απέναντι σε Άρη και ΟΦΗ μετά την νέα γκέλα με την Κηφισιά. Για το αγωνιστικό σκέλος μπορούν να ειπωθούν πολλά καθώς από την φετινή χρονιά μπορούν να βγουν αρκετά συμπεράσματα γύρω από τι χρειάζεται η ομάδα ώστε να εξελιχθεί στο μέλλον.
Πέρα από το αγωνιστικό όμως ο Παναθηναϊκός ταλαιπωρείται από το παρελθόν του και τα 14 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Η παραμικρή γκέλα μπορεί να φέρει την καταστροφή, τον μηδενισμό και τον αφορισμό. Αντί να πεισμώνει η ομάδα και ο κόσμος παραδίνουμε από κοινού τα όπλα.
Το διοικητικό
Ο λόγος που συμβαίνει αυτό ξεκινάει φυσικά από την ηγεσία και τον Γιάννη Αλαφούζο. Το παρελθόν του είναι αυτό που σε κάθε στραβή βγαίνει πάντοτε στην επιφάνεια και κατατρώει σαν σαράκι τον κόσμο και την υπομονή του γύρω από την ομάδα. Έχουμε γράψει ουκ ολίγες φορές πως όταν σε μια ομάδα το τρίπτυχο διοίκηση – ομάδα – κόσμος δεν αποτελεί ένα αρραγές μέτωπο τότε τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα.
Ως προς αυτό το κομμάτι λοιπόν γυρνάμε συνεχώς γύρω από την ουρά μας. Ο Αλαφούζος δεν φεύγει, ο κόσμος τον βρίζει και ενδιαφερόμενος να βγει μπροστά και να ζητήσει την ΠΑΕ δεν εμφανίζεται δημόσια ώστε να έχουμε κάτι χειροπιαστό. Ουσιαστικά μιλάμε για έναν φαύλο κύκλο καθώς λύση χωρίς υποψήφιο επενδυτή πολύ απλά δεν υπάρχει.
Όσον αφορά την γνωστή ατάκα “μα αφού δεν βγαίνει να πει ότι πουλάει πως να βρεθεί ενδιαφερόμενος;” συγγνώμη αλλά αυτά είναι προφάσεις για να μην βλέπουμε κατάφατσα την αλήθεια. Και οι Βαρδινογιάννηδες δεν πούλαγαν αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Βγενόπουλο να πολιορκήσει την ΠΑΕ και να την αλώσει έστω και κατά το ήμισυ. Όποιος ενδιαφερόμενος θέλει να πάρει την ομάδα θα βρει τον τρόπο να το κάνει είτε με μυστικές επαφές είτε βάζοντας τον κόσμο στο παιχνίδι. Τα υπόλοιπα είναι φτηνές δικαιολογίες.
Το αγωνιστικό
Από εκεί και πέρα στο αγωνιστικό ο Παναθηναϊκός πληρώνει το γεγονός πως οι δαπανηρές του μεταγραφές αυτά τα δυο χρόνια δεν έχουν προσφέρει. Κάποιοι δίνουν λίγα και χωρίς συχνότητα και κάποιοι τίποτα.
Παίκτες όπως οι Βέρμπιτς, Σπόραρ, Βιλένα, Τζούρισιτς είναι παίκτες που θεωρητικά ήρθαν σαν ορχήστρα, χρυσοπληρώθηκαν και είτε έχουν κάποιες εξάρσεις είτε αποτελούν σκιά του εαυτού τους. Ταυτόχρονα ήρθε τώρα τον Γενάρη ο Ούγκο για να πάρει θέση βασικού και ο Αράο συνεχίζει να παίζει στόπερ. Αν σε αυτά βάλουμε μέσα και τραυματισμούς τύπου Μάγκνουσον, Αϊτόρ, Πάλμερ Μπράουν τότε το πράγμα γίνεται ακόμη πιο ζόρικο καθώς οι τραυματισμοί είναι απρόβλεπτοι.
Άρα στο κομμάτι των επιλογών στελέχωσης του ρόστερ υπάρχει ξεκάθαρο ζήτημα και το οποίο απαιτεί βελτίωση. Ταυτόχρονα η εμπειρία των τελευταίων δυο χρόνων που η ομάδα κινήθηκε πιο δυνατά στο μεταγραφικό παζάρι μπορεί να είναι ένας καλός οδηγός για να αποφευχθούν οι κακοτοπιές.
Από την άλλη η αλλαγή στην τεχνική ηγεσία με την αποπομπή Γιοβάνοβιτς πέραν της αντιποδοσφαιρικής λογικής της οδήγησε και στην επιλογή προπονητή χωρίς ποδοσφαιρικά κριτήρια.
Ο Γιοβάνοβιτς εφάρμοζε ένα συγκεκριμένο στυλ προπόνησης για συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού. Ο Τερίμ έχει στο μυαλό του άλλο στυλ παιχνιδιού και ακολουθεί διαφορετικό μοντέλο προπόνησης που έβγαλε και τους τραυματισμούς.
Εδώ θα πρέπει να τονιστεί πως η προπόνηση του Τερίμ μόνο “παλαιολιθική” δεν είναι. Είναι συγχρονισμένος με τα δεδομένα της εποχής παρά την ηλικία του και μάλιστα για τον γυμναστή του τα σχόλια στο Κορωπί είναι πολύ καλά.
Σε κάθε περίπτωση όμως τα αμιγώς ποδοσφαιρικά ζητήματα ποτέ δεν μπήκαν στο τραπέζι όταν ο Γιάννης Αλαφούζος αποφάσισε να αλλάξει τον προπονητή γιατί λειτούργησε με την γνωστή καταστροφική λογική του στυλ “το παίρνω πάνω μου γιατί θέλω το πρωτάθλημα εδώ και τώρα ώστε να πάψουν να με βρίζουν”.
Συμπέρασμα
Ουσιαστικά ο Παναθηναϊκός βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο γιατί είναι ένας οργανισμός που εξαιτίας των τραυμάτων του παρελθόντος έχει χάσει την υπομονή του σε μια φάση που θα έπρεπε να την έχει περισσότερο από ποτέ ενδεχομένως. Και αυτό αφορά κυρίως τον Αλαφούζο που τον έπιασε η μανία του πρωταθλήματος και έφαγε τον Γιοβάνοβιτς αλλά και τον κόσμο που μόλις η ομάδα βρέθηκε στο -3 νιώθει πως τα πάντα έχουν τελειώσει.
Όπως και να έχει η ελπίδα βρίσκεται (όπως και επί Γιοβάνοβιτς) στον Τερίμ και τους παίκτες. Αυτοί είναι που πρέπει να κλείσουν τα αυτιά τους, να κάνουν την αυτοκριτική τους, να δουν τα λάθη τους και να βγάζουν στο γήπεδο τον τσαμπουκά που έβγαλαν με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι, τον Ολυμπιακό στην Λεωφόρο και τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα.
Στο χέρι τους και στα πόδια τους είναι!
Όσον αφορά για εμάς και τον Αλαφούζο; Θα συνεχίσουμε να ζούμε με το παρελθόν γιατί το χάσμα που υπάρχει ήταν, είναι και θα είναι αγεφύρωτο.
Έχετε δίκιο ακριβώς έτσι είναι τα πράγματα δύστυχος