Ο Παναθηναϊκός κατάφερε να έρθει ισόπαλος με σκορ 2-2 απέναντι στην Λαμία σε ένα ματς που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να κερδίσει πολύ άνετα.
Πολλοί θα σταθούν αποκλειστικά στους Ούγκο και Ακαϊντίν ρίχνοντας τους το απόλυτο ανάθεμα για τη συγκεκριμένη γκέλα.
Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική.
Οι πράσινοι στην Λεωφόρο ήταν υπερβολικά νωθροί στο πρώτο ημίχρονο ανεξαρτήτως της αποβολής του Μαρτίνεθ και ήταν τυχεροί που πήγαν στο ημίχρονο με το σκορ στο 1-1. Οι παίκτες του Τερίμ δεν είχαν ούτε ένταση στο παιχνίδι τους, ούτε πίεζαν ψηλά, ούτε κυκλοφορούσαν την μπάλα με την απαραίτητη ταχύτητα για να καθαρίσουν το ματς.
Στο γκολ του Καρλίτος όλοι ρίχνουν την ευθύνη στον Ακαϊντίν επειδή δεν έδιωξε την μπάλα γρήγορα και ουσιαστικά από την δική του ολιγωρία ξεκίνησε το 0-1. Ο Τούρκος στόπερ έκανε προφανώς λάθος αλλά αυτό έγινε στην άκρη της μεγάλης περιοχής των πρασίνων και στην συνέχεια ΤΕΣΣΕΡΙΣ παίκτες έτρεμαν τον Καρλίτος και ουσιαστικά τον κοίταζαν να κάνει σλάλομ στην περιοχή της ομάδας. Με λίγα λόγια πιο soft πεθαίνεις. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο και δεν γίνεται να αφορά μόνο τον Ακαϊντίν. Έστω και έτσι όμως ο και πάλι εξαιρετικός Μπερνάρ έφερε το ματς στα ίσια με το γκολ που πέτυχε και η ηρεμία επέστρεψε.
Στην ανάπαυλα ο Τερίμ έκανε το αναμενόμενο περνώντας τον Γερεμέγιεφ στη θέση του πολύ κακού Βιλένα και γύρισε το σύστημα σε 4-4-2. Η αλήθεια είναι πως ο Παναθηναϊκός ανέβασε την απόδοση του και το 2-1 ήρθε απολύτως λογικά με τον Σουηδό φορ καθώς οι πράσινοι έβγαλαν και ένταση και ξεκίνησαν να κυκλοφορούν την μπάλα πιο γρήγορα.
Στο 2-1 όμως αυτό που κυριάρχησε στο μυαλό των παικτών ήταν μόνο το πως θα βάλουν κι άλλο γκολ αδιαφορώντας πλήρως για τα ανασταλτικά καθήκοντα. Αυτό δεν φάνηκε μόνο στο γκολ της ισοφάρισης του Τσιλούλη αλλά στο πως έφυγε δυο φορές η Λαμία στην αντεπίθεση χωρίς να υπάρχει κανένας να ανακόψει.
Πολύ απλά ο Παναθηναϊκός χτυπήθηκε από την κλασσική φετινή του αδυναμία στο αμυντικό τρανζίσιον και παράλληλα δεν φρόντισε μετά το 2-1 να παγώσει το παιχνίδι και να το κοντρολάρει. Ουσιαστικά αγωνιζόμασταν με θολωμένο μυαλό λες και χάναμε, ενώ στην πραγματικότητα κερδίζαμε.
Έτσι μετά την ισοφάριση αυτό που κυριάρχησε ήταν το άγχος και η έλλειψη ψυχραιμίας.
Πολλοί θα πουν ότι η ομάδα είχε γκίνια καθώς οι φάσεις ήρθαν και φαινομενικά θα έχουν δίκιο. Στην πραγματικότητα όμως αυτή η σκέψη είναι εσφαλμένη καθώς ο τρόπος ανάπτυξης ήταν μονοδιάστατος. Οι παίκτες του Τερίμ απλά φόρτωναν τις πτέρυγες γεμίζοντας στην περιοχή και διστάζοντας ταυτόχρονα να παίξουν κάθετο ποδόσφαιρο. Και τρίτο γκολ να πετυχαίναμε αυτό δεν θα ήταν προϊόν ορθόδοξου ποδοσφαίρου ή έστω μιας προσωπικής ενέργειας που θα προκαλούσε ανισορροπία στην άμυνα της Λαμίας.
Σε γενικές γραμμές ο Παναθηναϊκός έβγαλε και σήμερα τις γνωστές του αδυναμίες στο αμυντικό τρανζίσιον αλλά και την ικανότητα των παικτών του να κόβουν δυνατά τους αντιπάλους. Δεν είναι ένα απλό ζήτημα ατομικών λαθών. Είναι βολικό να πέσει το ανάθεμα στον Ακαϊντίν ή τον Ούγκο αλλά το ζήτημα είναι βαθύτερο.
Από την άλλη δεν χρειάζεται να υπάρχει ανάθεμα και μηδενισμός. Γκέλες σαν την αποψινή του Παναθηναϊκού έχουν κάνει όλοι οι αντίπαλοι του έως τώρα στο πρωτάθλημα.
Το ζήτημα είναι πως αυτοί οι δυο χαμένοι βαθμοί θα πρέπει να καλυφθούν με εκτός έδρας νίκη σε κάποιο από τα επερχόμενα ντέρμπι των play offs…
Y.γ.: Η διαιτησία του Ζαμπαλά ήταν τόσο μουλωχτή όσο έπρεπε για να σπάσει τα νεύρα όσων βρέθηκαν στην Λεωφόρο.