Αν ο Παναθηναϊκός δεν βρισκόταν στο κόλπο του πρωταθλήματος τότε θα μπορούσαμε να γελάμε με τα όσα έγιναν στο Φάληρο στο ντέρμπι του Ολυμπιακού με την ΑΕΚ.
Το να αδικείται ο Ολυμπιακός και να ουρλιάζει είναι σαν να φωνάζει ένας “ληστής” ότι τον λήστεψαν και να ζητάει την βοήθεια της αστυνομίας. Ποιος μπορεί να τον πάρει στα σοβαρά;
Αν το ζήτημα το εξετάσουμε εξατομικευμένα είναι πραγματικά απολαυστικό να βλέπεις τα παλιά παιδιά του Θωμά (ποιος έπαιρνε τα πρωταθλήματα από το 1996 και μετά με βάση τα λεγόμενα του αντιπροέδρου της ΠΑΕ Ολυμπιακός;) να σκούζουν επειδή πλέον “σφάζονται” από νέα παιδιά του Θωμά (με βάση τα παλαιότερα λεγόμενα του προέδρου της ΠΑΕ Ολυμπιακός). Η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει…
Το θέμα όμως είναι ότι ο Παναθηναϊκός σε όλη αυτή την κατάσταση ήταν, είναι και θα είναι εκτεθειμένος καθώς ούτε υπήρξε ποτέ παιδί της παράγκας, ούτε και θα γίνει ποτέ (θετικό αυτό αλλά ταυτόχρονα και άκρως επικίνδυνο).
Θεωρητικά ο Γιάννης Αλαφούζος θα πρέπει να κάνει κάτι ώστε να “προστατεύσει” την ομάδα. Η πικρή αλήθεια είναι πως όταν είσαι εκτός παιχνιδιού στην ΕΠΟ δεν μπορείς να ελπίζεις και ουσιαστικά μιλάμε για ευχολόγια. Άλλωστε η τακτική Μαρινάκη με ανακοινώσεις, ντου στον αγωνιστικό χώρο, διακοπές αγώνων και τα συναφή όχι μόνο δεν οδηγούν πουθενά αλλά κάνουν τα πράγματα χειρότερα.
Το μόνο που ρεαλιστικά μπορεί να γίνει είναι να υπάρξει επικοινωνία με την ΟΥΕΦΑ για τον ερχομό καλών ξένων διαιτητών στα ντέρμπι και από τη στιγμή που θα πατούν το πόδι τους στην Ελλάδα μέχρι τη στιγμή που θα αποχωρούν να υπάρχει δίπλα τους εισαγγελέας ώστε να μην τους πλησιάζει ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ! Άλλη λύση δεν υπάρχει.
Από την άλλη ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είχε πετύχει να κρατάει συγκεντρωμένη την ομάδα ακόμη και όταν υπήρχαν αγώνες που έπεφταν “πιστολιές”. Άλλωστε χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από το ματς του Νταμπάνοβιτς στην Φιλαδέλφεια με την ΑΕΚ δεν μπορεί να υπάρξει. Παρά το γεγονός ότι ο Μαυροβούνιος ήταν αηδιαστικός, η ομάδα έμενε ανεπηρέαστη και έκανε το παιχνίδι της μέχρι τελικής πτώσεως.
Αυτόν τον δρόμο θα πρέπει να κάνει και ο Φατίχ Τερίμ παρόλο που όμως δεν φημίζεται για την ψυχραιμία του…
Τα ίδια ισχύουν και για τον Ζέκα που κουβαλάει τις μνήμες των παλαιότερων εποχών και έχει νιώσει στο πετσί του την αδικία.
Από εκεί και πέρα ο Θεός να βάλει το χέρι του…