Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο από την διαδρομή μεταξύ της απόλυτης αποθέωσης στο απόλυτο ανάθεμα και πάλι πίσω. Πρόκειται για το πιο κλασσικό μοτίβο της ελληνικής κοινωνίας σε όλους τους τομείς της.
Σε αυτό λοιπόν το μοτίβο μπαίνει και ο Παναθηναϊκός μετά την χθεσινή αποτυχία απέναντι στην Μακάμπι Χάιφα και τον αποκλεισμό του από τη συνέχεια της Ευρώπης.
Το γήπεδο χθες στόλισε τους πάντες. Κράξιμο στον Αλαφούζο, ουρλιαχτά στον Ιβάν και γιούχα στους παίκτες. Όλοι τα άκουσαν και μέχρι ενός σημείου η δυσαρέσκεια είναι σωστή γιατί το αποτέλεσμα αυτό ήταν πάρα πολύ κακό με βάση τις συνθήκες που υπήρχαν.
Αυτό όμως τι σημαίνει;
Ότι θα πρέπει να τινάξουμε την χρονιά στον αέρα από 15 Δεκεμβρίου;
Ο Παναθηναϊκός μετά από πολλά χρόνια επέστρεψε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, μας έδωσε δυνατές βραδιές, πέτυχε σπουδαίες προκρίσεις και γενικότερα μας έδειξε ότι το σκοτεινό παρελθόν ανήκει πλέον στην ιστορία.
Όταν έγινε η κλήρωση των ομίλων του Europa League εμείς από εδώ γράφαμε κόντρα στον ενθουσιασμό που υπήρχε ότι η ομάδα τώρα μαθαίνει ξανά μετά από τόσα χρόνια απουσίας από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Τα μαθήματα αυτά λοιπόν δόθηκαν με πολύ σκληρό τρόπο αλλά πέρα ως πέρα δίκαιο. Η απουσία εμπειρίας ήταν αυτή που στοίχισε πέραν των όποιων αγωνιστικών ζητημάτων υπάρχουν.
Το ζήτημα όμως είναι μέσα από αυτά διοίκηση, προπονητής, παίκτες και κόσμος να κρατήσουν τα χρήσιμα και να δημιουργήσουν για το μέλλον.
Αν μείνουμε στις άναρθρες κραυγές και στο να φύγει ο ένας ή ο άλλος τότε δεν θέλει και πολύ να γυρίσουμε σε τίποτα λογικές Στραματσόνι και να κοπανάμε τα κεφάλια μας στον τοίχο ξανά.
Στα δύσκολα είναι που πρέπει να μείνουμε ενωμένοι και να στηρίξουμε τον προπονητή μας και τους παίκτες μας. Αυτοί μας έδωσαν ξανά τις Κυριακές μας και τις ευρωπαϊκές βραδιές μας. Δεν γίνεται να έγιναν ξαφνικά άχρηστοι και για πέταμα.
Βέβαια και εκείνοι με τη σειρά τους θα πρέπει να κάνουν την σκληρή αυτοκριτική τους και πατώντας πάνω στα λάθη τους να πάρουν τις σωστές αποφάσεις και να φύγουν μπροστά.
Σε κάθε περίπτωση η λογική της ρωμαϊκής αρένας αυτή τη στιγμή μόνο καταστροφική θα είναι.
Και θα γράψουμε και κάτι που ενοχλεί πολλούς αλλά δεν πειράζει.
Κοιτάξτε τι συμβαίνει γύρω μας γιατί δεν γίνεται να ζούμε ούτε σε γυάλα ούτε στον μικρόκοσμο μας.
Ο Ολυμπιακός με τις τρομερές μανατζερικές διασυνδέσεις και τον περιβόητο Ζόρζε Μέντες Δεκέμβρη μήνα έφερε έναν προπονητή γυρολόγο και όχι κάποιο φοβερό και τρομερό όνομα.
Ο ΠΑΟΚ δεν κουνάει τον Λουτσέσκου παρά το γεγονός ότι έχει χάσει δυο τελικούς κυπέλλου, αποκλείστηκε Ιούλιο μήνα από την Λέφσκι Σόφιας και στο πρωτάθλημα τα δυο πρώτα χρόνια δεν διεκδίκησε τίποτα.
Εμείς που θα πάμε χωρίς τον Ιβάν και μάλιστα με το ελληνικό ποδόσφαιρο να είναι παράδειγμα προς αποφυγή για σοβαρούς επαγγελματίες;
Προφανώς και η ήττα πονάει. Προφανώς και ο Παναθηναϊκός χθες δέχτηκε ένα ισχυρό πλήγμα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να τιναχθεί το οικοδόμημα των τελευταίων 2,5 χρόνων στον αέρα για να ικανοποιηθεί απλά μια αγελαία επιθυμία για “αίμα στην αρένα”.
Στα δύσκολα λοιπόν θα μετρηθούμε άπαντες και αν υπάρχει ψυχραιμία η κρίση αυτή θα ξεπεραστεί.
Αλλιώς θα κληθούμε να πειραματιστούμε για ακόμη μια φορά.
Και στον Παναθηναϊκό του Γιάννη Αλαφούζου τα πειράματα μόνο σε καλό δεν βγαίνουν συνήθως…