Και να λοιπόν που στον Ολυμπιακό βρίσκονται για ακόμη μια φορά σε αναζήτηση προπονητή αφού ο Μαρτίνεθ μένει μέχρι να βρεθεί ο επόμενος Ίβηρας τεχνικός που θα τον αντικαταστήσει στον πάγκο των ερυθρόλευκων.
Βέβαια θα ρωτήσει εύλογα κάποιος γιατί ασχολούμαστε με τα εσωτερικά ζητήματα του Ολυμπιακού από τη στιγμή που δεν συνηθίζουμε να κάνουμε κάτι τέτοιο.
Σκοπός του κειμένου είναι να καταδείξουμε τη σημασία της παρουσίας του Γιοβάνοβιτς στον Παναθηναϊκό και της σταθερότητας που παρέχει όλα αυτά τα χρόνια στην ομάδα.
Στον Ολυμπιακό λοιπόν αποφασίστηκε το καλοκαίρι να έρθει ένας αθλητικός διευθυντής με λουσάτο βιογραφικό και να του δοθούν τα κλειδιά του μαγαζιού. Ο Κορδόν επέλεξε προπονητή τον γνωστό του Μαρτίνεθ, που ήταν όμως από τις τελευταίες επιλογές της λίστας, καθώς όσοι βρίσκονταν πιο πάνω, ούτε που ήθελαν να ακούσουν για Ελλάδα (απολύτως λογικό).
Μετά την πρόσληψη του Μαρτίνεθ και τις κορώνες που ακούστηκαν περί ευρωπαϊκού τρόπου λειτουργία του Ολυμπιακού (και στις οποίες ουκ ολίγοι Παναθηναϊκοί τσίμπησαν) ξεκίνησαν οι μεταγραφές με αρκετούς παίκτες δανεικούς οι οποίοι ουσιαστικά αποτελούσαν στοιχήματα και πολύ απλά δεν έχουν βγει έως τώρα (Φρέιρε, Αλεξανδρόπουλος, Πορόζο, Ρίτσαρντς, Σκάρπα, Σολμπάκεν).
Παράλληλα αποκτήθηκαν και δυο παίκτες με πολύ καλές προοπτικές (Χέσε, Ορτέγκα) που από μόνοι τους όμως δεν φτάνουν. Συνάμα η παρουσία του Ποντένσε μόνο βέβαιη δεν είναι για τα επόμενα χρόνια.
Ενώ λοιπόν τα κενά του ρόστερ στο κέντρο της άμυνας και στα χαφ φαίνονταν από μακριά, τα πάντα κουκουλώνονταν είτε μέσα από νίκες με χαμηλής δυναμικότητας αντιπάλους είτε μέσω του επικοινωνιακού μηχανισμού που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αμφισβήτηση του κυρίαρχου αφηγήματος.
Άλλωστε ατάκες που ακούστηκαν στην προετοιμασία του Ολυμπιακού περί “καλλιέργειας μπονσάι που απαιτεί πολύ χρόνο για να ανθίσει ακόμη και αν χαθούν δυο πρωταθλήματα” πνίγηκαν με συνοπτικές διαδικασίες για να μην ξεσηκωθεί ο κόσμος που δεν μπορεί να ανεχθεί τέτοια πράγματα επειδή από το 1996 έμαθε να κερδίζει τα πάντα με κάθε τρόπο.
Έτσι λοιπόν φτάσαμε Δεκέμβρη μήνα και μέχρι την Φράιμπουργκ την μια έφταιγε ο Χουάνκαρ, την άλλη το “Metropolitan“, μετά οι δικαστές σε Superleague και ΕΠΟ και γενικότερα έφταιγαν όλοι πέραν της διοίκησης και του Κορδόν που άφησαν την ομάδα τους γυμνή μεσοαμυντικά και μεσοεπιθετικά να κρέμεται από τις ορέξεις του Φορτούνη.
Μόνο που η “επικοινωνία” συνθλίβεται πάντοτε στο χορτάρι. Οι Μπάτσκα Τόπολα, ΠΑΟΚ και Φράιμπουργκ τίναξαν στον αέρα τον μηχανισμό προπαγάνδας. Θα μπορούσε να το κάνει μια ώρα νωρίτερα ο Παναθηναϊκός στο Φάληρο αλλά οι πράσινοι δεν έκαναν δυστυχώς το 0-2 από το πρώτο ημίχρονο εκείνου του παιχνιδιού αφού δεν υπήρχε ψυχραιμία στην τελική προσπάθεια.
Και τώρα που τα παραμύθια τελειώσανε και η γύμνια αποκαλύφθηκε, αποφασίστηκε να μετατραπεί σε… “έκπτωτο άγγελο” ο Μαρτίνεθ παίρνοντας πάνω του όλες τις αμαρτίες του κόσμου με μοναδικό σκοπό μείνει στο απυρόβλητο μια διοίκηση που δεν έχει υπομονή και ταυτόχρονα έχει καλλιεργήσει αυτή την νοοτροπία και στους οπαδούς της ομάδας…
Στη συνέχεια θα έρθει ένας Πορτογάλος τεχνικός (πιθανότατα της πλάκας) για να βγάλει τη σεζόν και από το καλοκαίρι θα ζήσουμε νέες επικοινωνιακές πιρουέτες…
Όλο αυτό που περιγράφουμε (και είναι η απόλυτη αλήθεια) πρέπει να αποτελεί για τον κόσμο του Παναθηναϊκού παράδειγμα στο τι δεν πρέπει να κάνουμε εμείς ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.
Το “Τριφύλλι” πριν 2,5 χρόνια έδωσε τα κλειδιά στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς, προσέφερε πίστωση χρόνου και στήριξη, υπέφερε τις 10 ήττες της πρώτης χρονιάς και ακολούθως η πορεία του είναι συνεχώς ανοδική παρά το γεγονός ότι υπάρχουν σκαμπανεβάσματα (κάτι απολύτως φυσιολογικό όταν ξεκινάς από το μηδέν παραλαμβάνοντας χάος).
Προφανώς έχουν γίνει και λάθη στον Παναθηναϊκό μέσα σε αυτό το διάστημα αλλά σε κάθε περίπτωση είναι απολύτως διαχειρίσιμα και καθαρά ποδοσφαιρικά. Άλλωστε μόνο όποιος δεν δουλεύει, δεν λανθάνει ποτέ.
Αυτός είναι ο μόνος δρόμος και θα πρέπει να τον διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.
Διαφορετικά θα κυνηγάμε συνεχώς την ουρά μας μέσα σε ένα κρεσέντο αντιποδοσφαιρικού λαϊκισμού ψάχνοντας την ίδια στιγμή για τους δικούς μας… “έκπτωτους αγγέλους” ώστε να τους τα φορτώνουμε όλα…
Γι’ αυτό λοιπόν συνιστούμε ψυχραιμία μετά τις ήττες και στήριξη στον Γιοβάνοβιτς και τους ανθρώπους του!