Τετάρτη, 25 ΜαΐουΚαλώς ήρθατε!!
Shadow

Είναι όντως διχασμένος ο κόσμος του Παναθηναϊκού;

Με την ψηφοφορία της Γενικής Συνέλευσης του Ερασιτέχνη με θέμα την Διπλή Ανάπλαση να πλησιάζει, έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό μια συζήτηση για τη διχόνοια που φαινομενικά υπάρχει αυτή τη στιγμή στον κόσμο της ομάδας γύρω από το γηπεδικό ζήτημα.

Το συμπέρασμα ότι ο κόσμος του Παναθηναϊκού είναι διχασμένος πηγάζει από τις ατελείωτες συζητήσεις που γίνονται στα social media για το ναι ή όχι στον Βοτανικό, για το αν γίνεται γήπεδο ή όχι στη Λεωφόρο, για το αν το ΟΑΚΑ μπορεί να είναι λύση ή οτιδήποτε άλλο.

Εμείς από τη δική μας πλευρά έχουμε εξαρχής ταχθεί κατά της λύσης του Βοτανικού και έχουμε εξηγήσει τη στάση μας αυτή. Ταυτόχρονα στα social media έχουμε κοντραριστεί (και μάλιστα σκληρά) με συνοπαδούς μας για το ζήτημα. Έχουμε όμως τονίσει ουκ ολίγες φορές και θα το τονίσουμε ακόμη μια ότι το αποτέλεσμα της κάλπης πρέπει να γίνει σεβαστό από όλους. Αν το ναι πιάσει το 67% επί των ψηφισάντων τότε θα πρέπει να ακολουθήσουμε την απόφαση των μελών και να στηρίξουμε την επιλογή αυτή.

Σε κάθε περίπτωση η λέξη διχασμός έχει περάσει το τελευταίο διάστημα στην παναθηναϊκή καθημερινότητα και αποτελεί τον φόβο για την επόμενη μέρα του Συλλόγου.

Κατά τη γνώμη μας αυτό που συμβαίνει δεν ονομάζεται ακριβώς διχασμός. Ανατρέχοντας ιστορικά στο παρελθόν του Παναθηναϊκού αλλά και τη χώρας γενικότερα θα δούμε ότι οι άκρως διχαστικές εποχές έχουν σημαντικές διαφορές σε σχέση με αυτό που βιώνει σήμερα ο κόσμος της ομάδας.

Αρχικά ο διχασμός τρέφεται από την ύπαρξη δυο αντίπαλων παρατάξεων οι οποίες διακρίνονται για τις ηγετικές τους προσωπικότητες οι οποίες βγαίνουν μπροστά, εκφράζουν λόγο, φέρνουν κόσμο προς το μέρος τους και στη συνέχεια προχωρούν στη σύγκρουση. Τέτοια παραδείγματα στην ιστορία του Συλλόγου μπορούμε να βρούμε ουκ ολίγα. Γεώργιος Καλαφάτης, Απόστολος Νικολαΐδης, Αντώνης Μαντζαβελάκης, οικογένεια Βαρδινογιάννη, οικογένεια Γιαννακόπουλου, Ανδρέας Βγενόπουλος, Νικόλας Πατέρας έχουν όλοι τους εμπλακεί ηθελημένα ή άθελα σε “παναθηναϊκούς εμφυλίους πολέμους” κατά καιρούς. Άλλωστε και οι αντίπαλοι μας πολλές φορές ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα μας είναι η επιλογή στρατοπέδων και όχι το γενικότερο καλό της ομάδας. Δυστυχώς δεν έχουν άδικο ως τρίτοι παρατηρητές.

Ερχόμενοι στο σήμερα και το ναι ή όχι στον Βοτανικό παρακολουθούμε το εξής περίεργο σε σχέση με το παρελθόν. Από τη διχαστική διαμάχη εκλείπουν οι μεγάλες προσωπικότητες.

Ούτε η πλευρά του ναι έχει κάποιον ισχυρό παράγοντα της ομάδας να ηγείται ούτε και η πλευρά του όχι αντίστοιχα. Οι ισχυροί παράγοντες βρίσκονται στην άκρη και απλά παρακολουθούν σιωπηλοί μια μικρή μερίδα του απλού κόσμου να τσακώνεται στα social media. Την ίδια στιγμή η πλειοψηφία του κόσμου της ομάδας έξω στην κοινωνία αδιαφορεί. Δείτε το στις δουλειές σας, στις οικογένειες σας και γενικότερα στο ευρύτερο περιβάλλον σας.

Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ και άρα μόνο διχασμένη δεν είναι.

Η πλειοψηφία του κόσμου σε ένα πράγμα είναι ενωμένη σαν “μπετόν αρμέ” και αυτό είναι η αποστροφή της για τα όσα βιώνει ο Παναθηναϊκός σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Τόσο απλά και τόσο κατανοητά.

Η πλειοψηφία του κόσμου βλέπει το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ να είναι ουσιαστικά δυο τμήματα ακέφαλα και πρακτικά παρατημένα από τους ιδιοκτήτες του και έτσι προτιμά να μην χαλάει τη διάθεση του κάθε εβδομάδα βασανίζοντας τον εαυτό του και αντίστοιχα το οικογενειακό του περιβάλλον.

Η πλειοψηφία του κόσμου χρειάζεται μπροστάρηδες και πραγματικούς Παναθηναϊκούς παράγοντες για να γίνει μια γροθιά ξανά και να γυρίσει στο γήπεδο. Όσο αυτό δεν προκύπτει στον ορίζοντα τίποτα δεν θα αλλάξει γιατί τις μεγάλες ομάδες τις φτιάχνουν οι διοικήσεις και όχι τα μπετά.

Άλλωστε στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν έχουμε δει τον κόσμο που στήριζε την ομάδα στην μπάλα να “σφάζεται” υπέρ ή κατά της οικογένειας Βαρδινογιάννη και την αμέσως επόμενη στιγμή στο μπάσκετ οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι να γίνονται μια γροθιά στο πλευρό του Παύλου και του Θανάση.

Διχόνοια στην μπάλα και ταυτόχρονα ενότητα στο μπάσκετ.

Δεν ήταν φαινομενικά περίεργο αυτό;

Όχι δεν ήταν. Αντιθέτως ήταν απολύτως φυσιολογικό.

Στην μια περίπτωση ο κόσμος είχε την οικογένεια Βαρδινογιάννη να αποτυγχάνει συνεχώς και παραδοσιακά να είναι εχθρική με τον κόσμο. Από την άλλη είχε τον Παύλο και τον Θανάση να βγάζουν μια ατελείωτη αγάπη για την ομάδα ακόμη και αν αποτύγχαναν τα πρώτα χρόνια.

Η ενότητα σφυρηλατείται μέσα από την αγάπη για έναν ανώτερο σκοπό και ο συνδυασμός των δυο φέρνει τις επιτυχίες.

Η διχόνοια έρχεται όταν η αγάπη για έναν ανώτερο σκοπό αντικαθίσταται από την αγάπη για ικανοποίηση ιδιοτελών στόχων με σκοπό τη διαιώνιση μιας εξουσίας.

Πολλοί αναρωτιούνται “μα γιατί το 2006 δεν είχατε αντίρρηση με τον Βοτανικό και έχετε σήμερα;”

Γιατί τότε καλέ μας φίλε είχαμε μπροστάρηδες τους ανθρώπους (Παύλος και Θανάσης) που επειδή αγαπούσαν την ομάδα, είχαν τον κόσμο ενωμένο και σίγουρο ότι με αυτούς στον Βοτανικό τα όποια προβλήματα θα αντιμετωπιστούν. Ο Σύλλογος είχε στο τιμόνι του ανθρώπους που τους είχε ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

Ερχόμενοι ξανά στο σήμερα βλέπουμε ότι δεν υπάρχουν μεγάλες προσωπικότητες είτε στη μια είτε στην άλλη πλευρά.

Υπάρχει μόνο ένας εξαφανισμένος μεγαλομέτοχος στην μπάλα, που είναι μισητός στον κόσμο και που επικοινωνεί ότι θέλει μέσα από τους ρεπόρτερ της ομάδας.

Υπάρχει ένας πρόεδρος και αντιπρόεδρος στον Ερασιτέχνη που έχουν αγαθές προθέσεις αλλά δεν έχουν την οικονομική δύναμη και το εκτόπισμα για να εκπέμψουν εμπιστοσύνη και αυτό δεν είναι ντροπή φυσικά.

Αυτό λοιπόν που υπάρχει σήμερα δεν είναι διχασμός.

Είμαστε απλά σε μια φάση όπου ένα άτακτο ασκέρι καθημερινών ανθρώπων καλείται να λάβει μια κρισιμότατη απόφαση και δεν ξέρει που να γύρει. Μια απόφαση που όπως σε όλες τις ομάδες του κόσμου την λαμβάνουν οι διοικητικοί ηγέτες και όχι ο κόσμος.

Γι’ αυτό φωνάζουμε συνεχώς και λέμε ότι δεν γίνεται ο Γιάννης Αλαφούζος να κρύβεται συνεχώς. Από τη στιγμή που ΔΥΣΤΥΧΩΣ έχει την ΠΑΕ στα χέρια του πρέπει να βγει και να μιλήσει στον κόσμο.

Εν κατακλείδι η κατάσταση έχεις ως εξής:

Η μια πλευρά οδηγείται από τον φόβο και την απελπισία πιστεύοντας ότι ένα γήπεδο “όπως να ‘ναι και ότι να ‘ναι” (γιατί περί αυτού πρόκειται) θα αποτελέσει το φως στο ατελείωτο τούνελ και θα δώσει κουράγιο για το μέλλον.

Η άλλη δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ για την επόμενη μέρα στον Βοτανικό και τρέμει στην ιδέα να παραδώσει το μοναδικό σήμερα περιουσιακό στοιχείο που θυμίζει πραγματικά τι εστί Παναθηναϊκός.

Και τις δυο πλευρές τις κινητοποιεί ο φόβος και όχι η προοπτική.

Στην πραγματικότητα κανένας διχασμός δεν υπάρχει. Άπαντες είμαστε ενωμένοι και σφιχταγκαλιασμένοι με τον φόβο για το αύριο της ομάδας γιατί δεν έχουμε άξιους διοικητικούς παράγοντες.

Όλα τα υπόλοιπα που γράφονται είναι φληναφήματα και τίποτα παραπάνω.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: