Τρίτη, 9 ΑυγούστουΚαλώς ήρθατε!!
Shadow

Το “Ταξίδι στα αστέρια” είναι και δικό μας ταξίδι…

Δεν γινόταν να μην δούμε την ταινία αφιέρωμα στο μπασκετικό Παναθηναϊκό για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του τμήματος.

Το “Ταξίδι στα αστέρια” ήδη αποτελεί μια ιστορική παρακαταθήκη για τις νεότερες γενιές του Συλλόγου που δεν έζησαν την εποχή του Παύλου και του Θανάση Γιαννακόπουλου. Για εμάς που είχαμε την ευλογία να ζήσουμε τον μύθο για πάρα πολλά χρόνια αποτελεί ένα ταξίδι στο παρελθόν και τις μνήμες των νεότερων μας χρόνων.

Την ταινία δεν θα την αξιολογήσουμε σκηνοθετικά γιατί δεν είμαστε ειδήμονες. Θα πούμε όμως ότι ο Δάνης Κατρανίδης ενσάρκωσε τον Παύλο Γιαννακόπουλο με πολύ μεγάλο σεβασμό προς το πρόσωπο του.

Ο δε Γιώργος Γάλλος υποδύθηκε τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς με εξαιρετικό τρόπο και αποτέλεσε την πολύ ευχάριστη έκπληξη καθώς μπήκε σε πολύ μεγάλο βαθμό στο πετσί του ρόλου, παρόλο που δεν ήρθε ποτέ σε επικοινωνία μαζί του. Το στοίχημα του Χρήστου Δήμα σε σχέση με τον Ζέλικο κερδήθηκε απόλυτα. Αντιθέτως ο Θέμης Πάνου αποδίδει τον Θανάση Γιαννακόπουλο με ένα πολύ πιο ήρεμο και εγκρατή τρόπο σε σχέση με τον πολυαγαπημένο μας “τυφώνα” που από την αγάπη του για τον Παναθηναϊκό ισοπέδωνε τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμα του.

Βλέποντας ξανά όλους τους θριάμβους, όπως είναι λογικό, ξύπνησαν στο μυαλό μου οικογενειακές αναμνήσεις καθώς τα παιχνίδια του Παναθηναϊκού στο σπίτι μας σε οποιοδήποτε άθλημα ήταν ιερός θεσμός. Πόσο μάλλον στα final four της Ευρωλίγκας. Φαντάζομαι ότι το ίδιο ισχύει και για όλους όσους έχουν δει ή πρόκειται να δουν την ταινία.

Όλοι αυτοί οι θρίαμβοι μας βρήκαν σε διαφορετικές στιγμές και φάσεις της ζωής μας και έγιναν ένα με τα δικά μας ξεχωριστά βιώματα.

Προσωπικά ξεχώρισα δυο έντονες στιγμές και μια χιουμοριστική:

Η πρώτη είναι η σκηνή που ο Δάνης Κατρανίδης είπε την φράση: “Ο Παναθηναϊκός είναι το σπίτι μας.”. Εκεί ένιωσα να βουρκώνω γιατί είμαι βέβαιος πως ουκ ολίγες φορές θα είχε πει κάτι αντίστοιχο στη ζωή του ο Παύλος Γιαννακόπουλος.

Η δεύτερη σκηνή ήταν η κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού το 1996, η οποία με έκανε να κλάψω γιατί το είχα πανηγυρίσει στα 7 μου χρόνια στην αγκαλιά της μάνας μου, που δεν είναι πια στη ζωή. Τι έβλεπαν και εκείνης της δόλιας τα ματάκια κάθε λίγο και λιγάκι μέσα στο σπίτι της;

Η τρίτη σκηνή έρχεται από το Βερολίνο, που ήταν το final four της απόλυτης πίεσης και έντασης. Στον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό την ώρα που κατέβαζε την μπάλα ο Παπαλουκάς στην τελευταία επίθεση θυμάμαι την έως τότε ζωή μου να περνά σαν τρέιλερ από μπροστά μου. Στο δε άστοχο τρίποντο του Σισκάουσκας κόντεψα να πέσω από το μπαλκόνι του σπιτιού μου στον πρώτο πανηγυρισμό. Και είναι ψηλά το άτιμο….

Κάποιοι είπαν ότι η ταινία για την ΑΕΚ το 1968 ήταν πιο συγκινητική και πιο ωραία γυρισμένη. Δεν θα διαφωνήσουμε παρόλο που δεν είναι αυτό το ζήτημα.

Σε κάθε περίπτωση εμείς είδαμε μια ταινία για γεγονότα που τα ζήσαμε οι ίδιοι από κοντά και αυτό έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία. Είμαστε και εμείς κομμάτι αυτής της ιστορίας και πρέπει να νιώθουμε πολύ τυχεροί.

Κάποιοι μάλιστα θα την είδαν σίγουρα μαζί με τα παιδιά τους μιλώντας τους ταυτόχρονα με λεπτομέρειες για την χρυσή εποχή του μπασκετικού Παναθηναϊκού ποτίζοντας έτσι ακόμη περισσότερο τον ανθό της Παναθηναϊκής ιδέας.

Αυτές οι στιγμές είναι πολύ πιο σημαντικές και ουσιαστικές από το καλλιτεχνικό επίπεδο της ταινίας.

Όσον αφορά τις χοντράδες που ακούστηκαν ή για τον τρόπο που παρουσιάζεται ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς προς το τέλος, δεν θα γράψουμε τίποτα αυτή τη στιγμή γιατί δεν είναι ωραίο να ποτίσουμε το δέντρο της εσωστρέφειας.

Το μπασκετικό τμήμα γιορτάζει τα 100 του χρόνια και είναι έτος γιορτής για τον Σύλλογο. Δεν τιμά το καμάρι του Συλλόγου η φαγωμάρα αυτές τις ώρες.

Θα τα πούμε εν καιρώ για όσα ειπώθηκαν μέσα στην ταινία και κατά πόσο φανερώνουν ή όχι την απόλυτη αλήθεια σχετικά με το τέλος της χρυσής εποχής το 2012…

Τώρα ένα πράγμα μόνο πρέπει να κάνετε:

Απολαύστε την ταινία!

Μιλήστε στα παιδιά σας, στα εγγόνια σας, στα ανίψια σας για τον Παύλο, τον Θανάση και τον Ζέλικο!

Μιλήστε τους για τον Αλβέρτη, τον Διαμαντίδη, τον Ντέγιαν, τον Μάικ και όλους τους υπόλοιπους παίκτες μύθους που τίμησαν την φανέλα μας και τον Σύλλογο.

Μιλήστε τους για το τι μπορεί να πετύχει ο Παναθηναϊκός όταν είναι ενωμένος, μονιασμένος και έχει για ηγέτες του ανθρώπους που ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟ ΚΑΤΑΠΡΑΣΙΝΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ ΜΑΣ!

Μιλήστε τους για αυτούς τους δυο ανθρώπους που μας κοιτούν από ψηλά…

Γιατί ακόμη κι από ‘κει που βρίσκονται, νοιάζονται για εμάς και τον Παναθηναϊκό μας…













Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: