Τετάρτη, 28 ΣεπτεμβρίουΚαλώς ήρθατε!!
Shadow

Η πώληση του Αλεξανδρόπουλου είναι σωστή κυρίως αγωνιστικά…

Ο Σωτήρης Αλεξανδρόπουλος μπορεί να λογίζεται πλέον κάτοικος Λισσαβόνας και ποδοσφαιριστής της Σπόρτινγκ καθώς ο Παναθηναϊκός συναίνεσε στη μεταγραφή αυτή επιτυγχάνοντας ένα αρκετά καλό οικονομικό deal.

Κατά τη γνώμη μου η συγκεκριμένη πώληση δεν είναι μόνο σημαντική από οικονομικής πλευράς. Ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να γίνει ξαφνικά ένα selling club χωρίς πρώτα να έρθουν τίτλοι, συμμετοχές σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις και γενικότερα δεν γίνει ξανά πρωταθλητής.

Για να έρθουν όμως οι τίτλοι και η Ευρώπη θα πρέπει πρώτα να γίνει ξανά μεγάλη ομάδα στο χορτάρι και αυτό απαιτεί τη δημιουργία ενός δυνατού και ανταγωνιστικού συνόλου.

Ενδεχομένως κάποιος θα μπορούμε να ρωτήσει:

“Δηλαδή ο Αλεξανδρόπουλος δεν θα είχε θέση σε αυτό το δυνατό και ανταγωνιστικό σύνολο;”

Η δική μου απάντηση είναι πως ο Σωτήρης θα είχε θέση αλλά όχι αυτή του βασικού. Θα ήταν απλά ένα γρανάζι στο ρόστερ και τίποτα παραπάνω.

Ουκ ολίγες φορές από αυτή εδώ τη γωνιά έχουμε γράψει ότι για να μπορέσει ο Ιβάν να παίξει ποδόσφαιρο κατοχής κόντρα σε πολυπρόσωπες άμυνες, χρειάζεται και τα τρια του χαφ να έχουν πολύ καλή τεχνική κατάρτιση. Γι’ αυτό και η σεζόν πέρυσι έκλεισε με βασικούς και σχεδόν αναντικατάστατους τους Ρούμπεν, Βιγιαφάνιες και Γκατσίνοβιτς.

Ο Σωτήρης καλώς ή κακώς είναι πίσω στο κομμάτι της τεχνικής αλλά και της τακτικής παιδείας μέσα στο παιχνίδι. Αυτή τη στιγμή είναι ένας παίκτης που παίζει μόνο με το ένστικτο του και τα πολύ γρήγορα πόδια του.

Την περσινή σεζόν φάνηκε ξεκάθαρα ότι πολλές φορές τα πόδια του Αλεξανδρόπουλου λειτουργούσαν πολύ πιο γρήγορα από το μυαλό του και γι αυτό οι περισσότερες προσπάθειες του έμεναν στην καλύτερη ημιτελείς ενώ στη χειρότερη μπορούσαν να εκθέσουν την άμυνα μας σε αντεπιθέσεις των αντιπάλων.

Ένα χαφ όμως πρέπει πρώτα να βασίζεται στην ηρεμία της σκέψης του ώστε να διαβάζει σωστά το παιχνίδι και στη συνέχεια στην τεχνική του κατάρτιση. Δεν μπορεί να κινείται σαν “ταύρος εν υαλοπωλείω“.

Ο Αλεξανδρόπουλος θα εκτοξεύσει την καριέρα του αν αποκτήσει τακτική παιδεία τιθασεύοντας τα γρήγορα πόδια του και βελτιώνοντας την τεχνική του. Διαφορετικά θα μείνει στάσιμος.

Στην Σπόρτινγκ Λισσαβόνας θα του δοθεί η δυνατότητα πρώτα να δουλέψει τις αδυναμίες του μέσα από προπονήσεις υψηλού επιπέδου και ύστερα να αγωνιστεί. Άλλωστε δεν πηγαίνει για να πάρει φανέλα βασικού εδώ και τώρα. Ως επένδυση για το μέλλον λογίζεται αρχικά και ανάλογα με την πορεία της δουλειάς του θα πάρει και τον αντίστοιχο χρόνο συμμετοχής.

Στον Παναθηναϊκό από την άλλη δεν θα υπήρχε αυτή η πολυτέλεια καθώς ο νεαρός χαφ θα έπρεπε και τις αδυναμίες του να δουλεύει και την ίδια στιγμή να μπαίνει κάθε εβδομάδα στο γήπεδο είτε ως βασικός είτε από τον πάγκο και να δίνει εδώ και τώρα λύσεις με απόλυτο και μοναδικό στόχο τις νίκες.

Η πίεση στον Παναθηναϊκό θα ήταν πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με την Σπόρτινγκ.

Για να το πούμε πολύ πιο απλά:

Με παίκτες τύπου Αλεξανδρόπουλου δεν σπας πολυπρόσωπες άμυνες που βάζουν “πούλμαν” μπροστά από την εστία τους, ούτε μπορείς να ελέγχεις σε απόλυτο βαθμό τον ρυθμό του παιχνιδιού.

Έτσι η πώληση του ήταν μονόδρομος για την ομάδα ώστε να μπορέσει και χρήματα να βγάλει αλλά κυρίως να τα επανεπενδύσει σε ποδοσφαιριστές “έτοιμους” και “ψημένους” που θα μπουν εδώ και τώρα στο γήπεδο και θα φέρουν αποτελέσματα.

Το μεγάλο ζήτημα για τον Παναθηναϊκό είναι αυτά τα χρήματα να πάνε σε δυο χαφ υψηλής ποιότητας που θα ανεβάσουν αυτομάτως το επίπεδο της ομάδας.

Αυτό θα πρέπει να απασχολεί και όχι τι θα γινόταν αν έμενε στην ομάδα ο Αλεξανδρόπουλος….

Υ.γ.: Σωτήρη παρά την καθαρά ποδοσφαιρική κριτική (που γίνεται με πολλή αγάπη) μακάρι να πετύχεις στην Πορτογαλία και να κάνεις μια πολύ μεγάλη καριέρα στην Ευρώπη!

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει το μυαλό σου να λειτουργεί πιο γρήγορα από τα ήδη πολύ γρήγορα πόδια σου.

Καλή τύχη στο νέο σου ξεκίνημα!

1 Comment

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: