Δευτέρα, 26 ΣεπτεμβρίουΚαλώς ήρθατε!!
Shadow

Ήταν ξεφτίλα ο αποκλεισμός από την Σλάβια;

Μετά τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από τη Σλάβια Πράγας είναι απολύτως λογικό να ακούγονται τα πάντα από τον κόσμο της ομάδας που εδώ και 25 χρόνια έχει βιώσει του Χριστού τα πάθη με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Πάνω σε αυτό δεν υπάρχει καμία αμφιβολία.

Από την άλλη όμως, για να προχωρήσει η ομάδα απαιτείται ένας σκληρός πραγματισμός όσο κι αν δεν αρέσει ή δεν υπάρχουν πολλές αντοχές να ακολουθηθεί από σημαντικό μέρος του κόσμου.

Αν το 2010 μετά την κατάκτηση του νταμπλ μπορούσαμε να παραλληλίσουμε τον Παναθηναϊκό με ένα οικοδόμημα, θα λέγαμε ότι εκείνη η ομάδα ήταν σαν ένα παλάτι που κατοικούνταν από πλούσιους ιδιοκτήτες (πολυμετοχικότητα) και σπουδαίες προσωπικότητες (ποδοσφαιριστές τύπου Σισέ, Ζιλμπέρτο κλπ).

Σταδιακά το παλάτι αυτό άρχισε να παρακμάζει καθώς οι ιδιοκτήτες του αποφάσισαν (για τους δικούς τους λόγους που δεν θα τους εξετάσουμε σε αυτό το κείμενο) να μην ρίχνουν λεφτά για την καλή του συντήρηση ή και βελτίωση του.

Έτσι φτάσαμε στο 2017 όπου το παλάτι γκρεμίστηκε ουσιαστικά ολοσχερώς με την απόφαση του Αλαφούζου να τραβήξει την πρίζα, να ρίξει την ομάδα Β’ Εθνική, να αλλάξουν οι άλλοι τον κανονισμό για να μην χάσουν τα λεφτά της ΕΡΤ, να συντρίψει την ομάδα αγωνιστικά και να την ξεχρεώσει με την μορφή εξαμηνιαίων δόσεων σε βάθος περίπου πέντε χρόνων.

Είτε μας αρέσει, είτε όχι ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός το 2017 μηδένισε το κοντέρ του οικονομικά και αγωνιστικά καθώς χρεοκόπησε.

Από εκείνο το σημείο και έπειτα η πορεία του μέχρι την έλευση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στο αγωνιστικό κομμάτι ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας με μοναδική έκλαμψη ένα τρίμηνο της δεύτερης χρονιάς του Γιώργου Δώνη.

Όσο κι αν μας ενοχλεί ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε μόλις πέρυσι να είναι κανονική ποδοσφαιρική ομάδα με οργάνωση και βάσεις στο αγωνιστικό του κομμάτι. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πέρυσι τέτοιον καιρό στην προετοιμασία ο Ιβάν δίδασκε στους παίκτες τα βασικά του ποδοσφαίρου γιατί ακόμη και αυτά φαίνεται πως είχαν απολεσθεί μετά τη λαίλαπα Πογιάτος και Μπόλονι.

Κατά τη γνώμη μου ο τωρινός Παναθηναϊκός του Ιβάν σε σχέση με την Σλάβια δεν μπορεί να κρίνεται με βάση τις εποχές του Σαραβάκου, του Ζάετς, του Ρότσα και του Βαζέχα γιατί σε εκείνα τα ένδοξα χρόνια υπήρχε μια πορεία και μια συνέχεια έστω και με τις παλινωδίες του κυκλοθυμικού Γιώργου Βαρδινογιάννη.

Ο σημερινός Παναθηναϊκός παλεύει εδώ και δυο χρόνια να ξεσκαρτάρει το ρόστερ του από τη “σαβούρα” που μάζεψε από το 2017 και έπειτα και να αποκτήσει παίκτες όχι για δυο ματς αλλά για να ανοίξει έναν κύκλο αγωνιστικής σταθερότητας για τα επόμενα 3-4 χρόνια με παίκτες έτοιμους και όχι πιτσιρίκια. Ο ίδιος ο Ιβάν είπε πρόσφατα ότι θέλουμε παίκτες έτοιμους για να επιστρέψει η ομάδα όσο πιο γρήγορα γίνεται εκεί που ανήκει.

Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει με το γύρισμα ενός διακόπτη ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

Γι αυτό και ο αποκλεισμός από την Σλάβια, με τον τρόπο που ήρθε, δεν είναι ξεφτίλα.

Δεν είναι ξεφτίλα για μια ομάδα που χρεοκόπησε (με ευθύνη του Γιάννη Αλαφούζου που στην εποχή Στραματσόνι και Ουζουνίδη έπαιρνε αλόγιστα παίκτες που μετά δεν πλήρωνε) και ήταν πέντε χρόνια εκτός Ευρώπης να αποκλείεται με σφαγιαστικές διαιτησίες και γκίνια από έναν αντίπαλο που τρια σερί χρόνια χτυπάει προημιτελικά ευρωπαϊκών διοργανώσεων και είναι απόλυτος κυρίαρχος στη χώρα του.

Ο χθεσινός αποκλεισμός θα ήταν ξεφτίλα για τον Παναθηναϊκό των glory days που υπήρχε χρήμα και εμπειρία με το τσουβάλι από ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Τότε ναι! Θα μπορούσαμε να μιλάμε για ξεφτίλα.

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς στην συνέντευξη που έδωσε στον Ντέμη Νικολαΐδη είχε κάνει μια πολύ σημαντική δήλωση:

Υπάρχουν στιγμές και κάνεις δηλώσεις και λειτουργείς βάση καρδιάς. Τον Παναθηναϊκό σαν ποδοσφαιριστής τον έμαθα. Ξέρω το μέγεθος, ξέρω τις υποχρεώσεις. Όταν ήρθα πέρυσι το καλοκαίρι δεν ήξερα και τόσα πολλά για τον Παναθηναϊκό. Μετά από 2-3 μέρες κατάλαβα ότι είναι δύσκολα. Δεν απόλαυσα τη φετινή χρονιά, καθώς ήταν πολύ δύσκολα. Είχαμε μεγάλο φορτίο και δεν ήταν εύκολο ούτε για μένα ούτε για τους παίκτες, καθώς υπάρχει ένας μεγάλος όγκος φιλάθλων που θέλει να γίνει η ομάδα αυτό που ήταν. Η Ιστορία του Παναθηναϊκού είναι και… εμπόδιο, καθώς ότι κάνουμε συγκρίνεται με το παρελθόν. Είναι ένα βάρος. Αυτό που είπα μετά τον Ολυμπιακό ήταν αυτό που ένιωσα. Θέλω να είμαι πιο ρεαλιστής και να πω ότι οι υποχρεώσεις και οι απαιτήσεις θα είναι μεγαλύτερες. Πρέπει να κάνουμε σταθερά βήματα. Δεν πρέπει να είμαστε μια λαμπάδα που άναψε και έσβησε. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να κάνει πορείες πρωταθλητισμού, αλλά πρέπει να είμαστε πιο σταθεροί.

Με λίγα λόγια ο Ιβάν μας λέει ότι ΚΑΘΑΡΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ σε αυτό το σημείο που βρισκόμαστε οι συγκρίσεις δεν μπορούν να γίνουν με βάση την εποχή του Σαραβάκου αλλά με βάση αυτό που παρέλαβε και την πορεία που έχει γίνει από εκείνη τη στιγμή και έπειτα. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα.

Ο Παναθηναϊκός που ξεκίνησε να χτίζεται πέρυσι δεν έχει ολοκληρωθεί ως οικοδόμημα ακόμη. Αυτό αναμένεται να γίνει προσεχώς και θα τον κρίνουμε στην πορεία της χρονιάς εξετάζοντας αν όντως θα υπάρξει προοπτική ή όχι.

Όποιος πιστεύει ότι ένα παλάτι μπορεί να ξαναχτιστεί σε χρόνο dt αφού πρώτα o εργολάβος έχει παραλάβει τα απόλυτα συντρίμμια τότε καλώς κάνει και θεωρεί ξεφτίλα τον χθεσινό αποκλεισμό από την Σλάβια.

Εμείς όμως από αυτήν εδώ την γωνιά δεν το βλέπουμε έτσι και γι’ αυτό δίνουμε ραντεβού στην Λεωφόρο στις 21 του Αυγούστου για το πρώτο ματς του πρωταθλήματος με τον Ιωνικό.

Ταυτόχρονα περιμένουμε με αγωνία τις εξελίξεις στο μεταγραφικό πλάνο για να δούμε το τελικό ρόστερ της νέας χρονιάς.

Η σεζόν δεν τελείωσε χθες. Αντιθέτως τώρα ξεκινάει!

Υ.γ.: “Ναι αλλά δεν έγιναν οι μεταγραφές έγκαιρα” λένε πολλοί και θεωρητικά έχουν δίκιο.

Δείτε λοιπόν τους Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ και Άρη που τον Ιούνιο και τον Ιούλιο μάζεψαν “σαβούρες” ή πιτσιρικάκια και σκεφτείτε σε τί φάση είμαστε εμείς αγωνιστικά και σε ποια αυτοί.

Θα μπορούσαμε και εμείς τον Ιούλιο να μαζεύουμε παίκτες του “ότι να ‘ναι” και να δηλώνουμε ότι είμαστε πλήρεις.

Τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα θα είχαμε με την Σλάβια και ενδεχομένως με σβουριχτές σφαλιάρες.

Ακόμη και αυτός ο ημιτελής χθεσινός Παναθηναϊκός καθαρά αγωνιστικά είναι πιο μπροστά από όλους αυτούς και μπορεί να γίνει πολύ πολύ καλύτερος για να επιστρέψει του χρόνου στην Ευρώπη πολύ πιο έτοιμος αγωνιστικά αλλά και ωριμότερος πνευματικά.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: