Ας μιλήσουμε λοιπόν ξανά για τον Σπόραρ…
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η μισή Ελλάδα χτυπιόταν σαν χταπόδι από τα νεύρα εξαιτίας του Άντραζ Σπόραρ και της φάσης που έχασε με κενό τέρμα απέναντι στην Μπράγκα.
Φυσιολογική είναι και η αγανάκτηση και η οργή και η απελπισία.
Η ανθρωποφαγία όμως είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Οι... "ευχές" για την υγεία του παίκτη και άλλα τέτοια άθλια δεν τιμούν κανέναν.
Στην μπάλα όλα μπαίνουν και όλα χάνονται και ο Σπόραρ δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που χάνει ένα σίγουρο γκολ.
Ταυτόχρονα όμως είτε μας αρέσει είτε όχι ο Σλοβένος είναι μέλος της ομάδας και δεν γίνεται να σταυρώνεται με τέτοιον τρόπο. Στο κάτω κάτω δεν είναι φυσιολογικό να αποθεώνεται με την Ντνίπρο, να παίρνει τα εύσημα με την Μαρσέιγ για τις μάχες που έδωσε και με την Μπράγκα να ζητάμε γκιλοτίνα.
Θέλετ...