Παρασκευή, 12 ΑυγούστουΚαλώς ήρθατε!!
Shadow

Το συλλαλητήριο οδήγησε τον Παναθηναϊκό στην καταστροφή ή μήπως τα όσα προηγήθηκαν;

13 χρόνια πέρασαν από την ημέρα που 30 χιλιάδες Παναθηναϊκοί πλημμύρισαν το Πεδίον του Άρεως απαιτώντας από την οικογένεια Βαρδινογιάννη να πουλήσει την ΠΑΕ και να την παραδώσει στον Ανδρεά Βγενόπουλο, τους αδερφούς Γιαννακόπουλους και την ΠΕΚ συνολικά.

Για εκείνο το συλλαλητήριο έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά. Το κυρίαρχο αφήγημα μετά από χρόνια λέει πως το συλλαλητήριο απέτυχε και αποτέλεσε την αρχή για τον μαρασμό του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού.

Για να μπορέσει κανείς να βγάλει συμπεράσματα, θα πρέπει να ανατρέξει στα γεγονότα πριν την 13η Απριλίου του 2008 και να ξετυλίξει το νήμα των όσων προηγήθηκαν και οδήγησαν τον κόσμο του Συλλόγου να κατέβει στον δρόμο. Γιατί ο κόσμος δεν τρελάθηκε ξαφνικά ένα πρωί και αποφάσισε να κατέβει στο δρόμο για να καταστρέψει την ομάδα του.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή εστιάζοντας στη σεζόν 2007-2008:

Οι οργανωμένοι και το άδειο πέταλο της 13

Τη σεζόν 2007-2008 οι σχέσεις του κόσμου με την διοίκηση του Τζίγγερ ήταν πιο ψυχρές από ποτέ καθώς οι αγωνιστικές αποτυχίες διαδέχονταν η μια την άλλη. Το πιο δυναμικό και συντριπτικά πλειοψηφικό κομμάτι των οργανωμένων οπαδών βρέθηκε εκτός Θύρας 13 έπειτα από την απόφαση της διοίκησης να διαθέσει όλα τα συνδεσμιακά εισιτήρια σε έναν σύνδεσμο που έμεινε στην ιστορία με τα προσωνύμια “σφραγίδα” και “γνήσιοι”.

Ο σύνδεσμος αυτός δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα κατασκεύασμα των αυλικών του Τζίγγερ στην προσπάθεια τους να υποτάξουν τον οργανωμένο κόσμο του Συλλόγου και να σπάσουν τον Ενιαίο Φορέα Συνδέσμων της Θύρας 13. Πίστευαν ότι οι οργανωμένοι θα αναγκαζόταν έστω και με μισή καρδιά να γραφτούν στον σύνδεσμο “σφραγίδα” για να πηγαίνουν στο γήπεδο. Έτσι θα έσπερναν την διχόνοια στις τάξεις των οργανωμένων και θα τους οδηγούσαν σε διάσπαση επιτυγχάνοντας ένα καθολικό “διαίρει και βασίλευε”.

Οι κινήσεις αυτές τελικά έφεραν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα και οδήγησαν τους οργανωμένους στην επιλογή να μείνουν εκτός γηπέδου συνολικά και να συσπειρωθούν ακόμη περισσότερο απέναντι στη διοίκηση και τους παρατρεχάμενους της. Εκείνη την εποχή η Θύρα 13 ήταν κυριολεκτικά μια γροθιά.

Ο απλός κόσμος

Ταυτόχρονα όμως και ο απλός κόσμος ήταν ιδιαίτερα μουδιασμένος μετά από τις τραγικές σεζόν 2005-2006 και 2006-2007 που είχαν προηγηθεί. Η πρεμιέρα της σεζόν 2007-2008 έγινε απέναντι στον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο και το γήπεδο είχε μετά βίας 10 χιλιάδες κόσμο. Ουσιαστικά ο κόσμος της ομάδας στο σύνολο του ένιωθε πως δεν είχε να περιμένει κάτι καλύτερο από τη συγκεκριμένη διοίκηση.

Την ίδια στιγμή οι απλοί φίλαθλοι είχαν να περάσουν το περιβόητο μαρτύριο της ticket club. Η ticket club ήταν ένας μηχανισμός που είχε σαν στόχο να ελέγχει πλήρως το ποιος μπαίνει στο γήπεδο. Γραφειοκρατία, παρατράγουδα στις θύρες της Λεωφόρου με τους σεκιούριτι, ουρές και ένα ατελείωτο πήγαινε έλα στο ξενοδοχείο Zafolia που γινόταν η έκδοση των εισιτηρίων. Ουσιαστικά ο Τζίγγερ έκανε τα πάντα ώστε να μην έχει ο Παναθηναϊκός γεμάτη την έδρα του εκείνη την χρονιά

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος

Η σεζόν 2007-2008 για τον Παναθηναϊκό ξεκίνησε παγερά μεν, συμπαθητικά δε στο αγωνιστικό κομμάτι. Προπονητής ήταν ο Ζοσέ Πεσέιρο και τεχνικός διευθυντής ο Γιασμινκό Βέλιτς. Οι μεταγραφές που έγιναν ήταν σχετικά αθόρυβες. Εκείνες που έκαναν τον περισσότερο θόρυβο ήταν αυτές των Καραγκούνη και Φύσσα που επέστρεψαν στην ομάδα μετά τις υπέροχες ποδοσφαιρικές τους περιπέτειες στην Ευρώπη και κυρίως στην Πορτογαλία και την Μπενφίκα.

Το σύνολο του Πεσέιρο χωρίς να θέλγει ποδοσφαιρικά έπαιρνε τις νίκες έστω και με το ταπεινό πλην τίμιο 1-0 αλλά οι βαθμοί είχαν σημασία. Οι νίκες έρχονταν αλλά η κατάσταση μιζέριας στη Λεωφόρο συνέχιζε να κυριαρχεί.

Μέσα στα Χριστούγεννα του 2007 εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο Ανδρέας Βγενόπουλος. Σε μια συνέντευξη του στο “Πρώτο Θέμα¨ μεταξύ άλλων μίλησε για την αγάπη του για τον Παναθηναϊκό. Τότε ο γράφων, αν και αρκετά νεότερος εκείνη την εποχή, θορυβήθηκε και έπιασε για πρώτη φορά έναν ρεαλιστικό σφυγμό για το μέλλον.

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος ήταν μεγαλοδικηγόρος και πρόεδρος του επενδυτικού ομίλου της MIG. Υπήρξε αθλητής και πρωταθλητής του Συλλόγου στο τμήμα ξιφασκίας. Μεγάλωσε στους Αμπελοκήπους πολύ κοντά στο γήπεδο της Λεωφόρου. Λόγω της ενασχόλησης του παππού του με την ομάδα έζησε από μικρό παιδί την αύρα του Δομάζου και των υπολοίπων ηρώων της ομάδας του Γουέμπλει. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ήταν Παναθηναϊκός και μάλιστα άρρωστος με τον Σύλλογο.

Εκείνη την εποχή ο όμιλος του ήταν ιδιαίτερα γνωστός καθώς είχε υπό τον έλεγχο του γνωστές ελληνικές εταιρείες. Επίσης το 2007 η Ελλάδα ζούσε ακόμη στον αστέρισμο της ευμάρειας και κανένας δεν φανταζόταν πως η χρεοκοπία της χώρας ήταν τόσο κοντά.

Στις αρχές του Ιανουαρίου του 2008 ο Παναθηναϊκός έχει δυο συνεχόμενα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη για το πρωτάθλημα και το κύπελλο αντίστοιχα. Στο πρώτο ματς για το πρωτάθλημα οι παίκτες του Πεσέιρο ουσιαστικά πάτησαν την ομάδα του Κόκκαλη αγωνιστικά, έχασαν σωρεία ευκαιριών για θρίαμβο και τελικά το σκορ έμεινε στο 1-1. Εκείνο το ματς ήταν η πρώτη φορά που ο κόσμος του Παναθηναϊκού ένιωσε πάλι δυνατά και παθιασμένα για την ομάδα του. Άπαντες περίμεναν πως στο ματς του κυπέλλου ο Παναθηναϊκός θα είναι το ίδιο ανταγωνιστικός και θα μπορέσει να πάρει την πρόκριση για την επόμενη φάση. Τελικά η ομάδα ηττήθηκε με 4-0 παραδομένη άνευ όρων. Αυτό το ματς αποτέλεσε και την αρχή των εξελίξεων

Η Παναθηναϊκή Ενωτική Κίνηση

Την αμέσως επόμενη μέρα της συντριβής από τον Ολυμπιακό στις 17 Ιανουαρίου του 2008 ο Ανδρέας Βγενόπουλος ανακοίνωσε την δημιουργία της Παναθηναϊκής Ενωτικής Κίνησης (ΠΕΚ) με στόχο την σύσταση πολυμετοχικού σχήματος στην ΠΑΕ για την αγωνιστική ανάταση του ποδοσφαιρικού τμήματος και την επιστροφή στους τίτλους.

Στο πλευρό του στάθηκαν από την πρώτη στιγμή οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι αλλά και αρκετοί πλούσιοι Παναθηναϊκοί που προέρχονταν κυρίως από τον εφοπλιστικό χώρο. Ένας από αυτούς ήταν και ο πολύ γνώριμος μας σήμερα δύστυχως Γιάννης Αλαφούζος που τελικά δεν μπήκε στην πολυμετοχικότητα εκείνη την εποχή.

Στις 24 Ιανουαρίου του 2008 ο Ανδρέας Βγενόπουλος έχοντας δίπλα του τον Παύλο και τον Θανάση εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κόσμο του Παναθηναϊκού και προκάλεσε κύματα ενθουσιασμού στις τάξεις των οπαδών. Ήταν η πρώτη φορά που βρισκόταν κάποιος να σταθεί επίσημα απέναντι στους Βαρδινογιάννηδες από το 1979. Το σύνθημα “Παύλο Θεέ πάρε την ΠΑΕ” έπαιρνε για πρώτη φορά σάρκα και οστά με έναν τρόπο διαφορετικό του αναμενομένου. Ο Βγενόπουλος ήταν στην προμετωπίδα και ο Παύλος με τον Θανάση στο πλευρό του αντί για να συμβαίνει ενδεχομένως το αντίθετο.

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος δεν ζήτησε από τους Βαρδινογιάννηδες να αποχωρήσουν. Πρότεινε να γίνει άνοιγμα της ΠΑΕ σε νέους μετόχους, να μπουν χρήματα στα ταμεία και να γίνουν διοικητικές αλλαγές. Είχε πει όμως με επιθετικό ύφος ότι αν δεν επιτρέψουν να γίνει αυτό, τότε δεν θα μείνουν για πολύ στον Παναθηναϊκό. Σε εκείνο το σημείο οι οπαδοί που ήταν στην αίθουσα του ξενοδοχείου “Πεντελικόν” ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και επευφημίες.

Η απάντηση του Τζίγγερ

Όπως ήταν λογικό και αναμενόμενο η απάντηση της πλευράς Βαρδινογιάννη ήταν πως η ομάδα δεν έχει ανάγκη ούτε από νέους μετόχους, ούτε και φυσικά πωλείται. Μάλιστα ο Τζίγγερ ήλπιζε πως με την κατάκτηση του πρωταθλήματος θα μπορέσει να βγάλει από πάνω του το αγκάθι του Βγενόπουλου.

Την ίδια ώρα, κάθε Πέμπτη βράδυ στον sport fm το δεξί χέρι του Τζίγγερ, ο Κώστας Γκόντζος έριχνε όλο και περισσότερο λάδι στη φωτιά προκαλώντας την πλειοψηφία του κόσμου, ενώ συνάμα απειλούσε πως μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος θα γίνει ολική εκκαθάριση των οργανωμένων από τους αντιφρονούντες.

Η μόνη παραχώρηση που ήταν διατεθειμένος να κάνει ο Τζίγγερ αφορούσε ένα επενδυτικό ταμείο που θα αγόραζε ποδοσφαιρικά ταλέντα τα οποία θα έπαιζαν στον Παναθηναϊκό και στη συνέχεια θα πωλούνταν στο εξωτερικό. Ουσιαστικά έλεγε: “ελάτε να σας φάω λεφτά μέσα από μια εταιρεία που ούτε εγώ ξέρω πως μπορεί να λειτουργήσει αλλά μετοχές της ΠΑΕ δεν θα ακουμπήσετε”. Η ανακοίνωση του Τζίγγερ για εκείνο το επενδυτικό ταμείο είχε εξοργίσει ακόμη περισσότερο τον κόσμο γιατί ως στόχο είχε την επικοινωνιακή ντρίπλα στην ΠΕΚ και τίποτα παραπάνω.

Η τελική ευθεία για το συλλαλητήριο

Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Παναθηναϊκός συνέχιζε με απανωτά 1-0 να είναι πρωτοπόρος και σε απόσταση 4 βαθμών από τον Ολυμπιακό, ο οποίος όμως είχε κάνει ένσταση για το περιβόητο ματς με την Καλαμαριά και τον Βάλνερ στο οποίο είχε χάσει. Ο Κόκκαλης έκλεψε τους τρεις βαθμούς και άπαντες γνώριζαν πως η διαφορά είναι στον ένα βαθμό. Οι πράσινοι είχαν μπροστά τους τα παιχνίδια στην Ξάνθη, με τον Ηρακλή και τον Πανιώνιο στη Λεωφόρο και τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο.

Ενώ η ομάδα έπρεπε να πάει συσπειρωμένη στην Ξάνθη η πλευρά Τζίγγερ-Γκόντζου απαγόρευσε στον Green North Club (που είναι ο πιο δυναμικός σύνδεσμος μας στη βόρεια Ελλάδα) να πάρει εισιτήρια για τον αγώνα επειδή άνηκε στον Φορέα της Θύρας 13. Αντιθέτως ναυλώθηκε πτήση για να πάνε οι “γνήσιοι” στην Ξάνθη να στηρίξουν στην ομάδα. Τελικά η ομάδα βρέθηκε να χάνει με 3-0 και στο τέλος να μειώνει σε 3-2.

Την επόμενη αγωνιστική στη Λεωφόρο με τον Ηρακλή το ματς ήρθε 1-1. Ακολούθησε το παιχνίδι με τον Πανιώνιο πάλι εντός έδρας το οποίο κερδίσαμε με 2-1 και περάσαμε πρώτοι για λίγο, καθώς την ίδια ώρα η ΑΕΚ διέλυε με 4-0 τον Ολυμπιακό. Πάντα όμως εκκρεμούσε η υπόθεση Βάλνερ…

Το επόμενο παιχνίδι ήταν αυτό με τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο και ουσιαστικά επρόκειτο για μια τελευταία ζαριά στην προσπάθεια για τον τίτλο. Ο Παναθηναϊκός συνετρίβη με 4-1 και ουσιαστικά εκεί η περόνη έφυγε από τη θέση της. Το ίδιο βράδυ η Θύρα 13 ξεκίνησε τις διαδικασίες για την κινητοποίηση του κόσμου στο Πεδίον του Άρεως. Η ΠΕΚ δεν υιοθέτησε την κίνηση αυτή επίσημα αλλά την στήριξε άτυπα. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθούν στο κέντρο της Αθήνας 35 χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι απαίτησαν τη φυγή της οικογένειας Βαρδινογιάννη από την ΠΑΕ.

Το σημείο μηδέν

Η μεγάλη αλήθεια βέβαια είναι πως ο όποιος δεσμός υπήρχε ανάμεσα στην οικογένεια Βαρδινογιάννη και τον κόσμο του Παναθηναϊκού ουσιαστικά κόπηκε το 2003 μετά το ματς της Ριζούπολης. Εκείνο ήταν το σημείο μηδέν και ουσιαστικά η αρχή της αντίστροφης μέτρησης για το συλλαλητήριο του 2008. Από το 2003 μέχρι το 2008 στην ουσία υπήρχε μια κατάσταση που σερνόταν με σποραδικές αναθερμάνσεις.

Παρά το γεγονός πως τη σεζόν 2003-2004 ήρθε το νταμπλ και τη σεζόν 2004-2005 ο Παναθηναϊκός έχασε σε τρομακτικές λεπτομέρειες το δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα, η διοίκηση του Τζίγγερ δεν ενέπνεε κανέναν απολύτως. Πιθανότατα ούτε καν τον ίδιο.

Απλά μέχρι τον Γενάρη του 2008 δεν υπήρχε μια ρεαλιστική εναλλακτική επιλογή σε διοικητικό επίπεδο, η οποία να έκανε τον κόσμο να ελπίζει σε αλλαγή ιδιοκτησίας.

Το σύνθημα “Παύλο Θεέ πάρε την ΠΑΕ” ήταν η απόλυτη επιθυμία όλων αλλά ταυτόχρονα και μια ουτοπία είτε γιατί οι Βαρδινογιάννηδες δεν ήθελαν να πουλήσουν είτε γιατί ο Παύλος δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να σηκώσει και τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό στις πλάτες του. Να θυμίσουμε πως εκείνη την εποχή τα μπάτζετ του μπασκετικού Παναθηναϊκού ήταν στα τριάντα με τριανταπέντε εκατομμύρια ευρώ.

Έτσι ο περισσότερος κόσμος προτιμούσε την αποχή από το ποδόσφαιρο και το τιγκάρισμα του κλειστού του ΟΑΚΑ, όπου οι μπασκετικές βραδιές σε Ελλάδα και Ευρωλίγκα ήταν μεγάλες και μαγικές.

Συμπέρασμα και επίλογος

Το συλλαλητήριο δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η φυσική κατάληξη μιας ηττοπαθούς και μίζερης εποχής για το ποδοσφαιρικό τμήμα που ξεκίνησε από το 1996 και κράτησε για 12 ολόκληρα χρόνια.

Μέσα σε αυτές τις δώδεκα σεζόν ο κόσμος του Παναθηναϊκού είδε μόλις ένα νταμπλ και κάποιες πολύ μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές την τριετία 2000-2003.

Αντιθέτως μέσα σε αυτά τα χρόνια ο κόσμος του Παναθηναϊκού είδε και έζησε:

-Ανελέητες και ανεπανάληπτες διαιτητικές σφαγές εις βάρος του Συλλόγου από τον Κόκκαλη με αποκορύφωμα τη σεζόν 1999-2000 που εκλάπη το πρωτάθλημα της ομάδας του Κυράστα και τον Ευθυμίαδη το 2001 στο ντέμπι της Λεωφόρου με τον Ολυμπιακό.

-Την ντροπή της Ριζούπολης.

-Την διαπόμπευση κορυφαίων παικτών εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν γέννημα θρέμμα του Συλλόγου.

-Ουκ ολίγους παίκτες-παλτά που κατά καιρούς έφερνε η οικογένεια και ταυτόχρονα έλεγε ότι το μπάτζετ της ομάδας είναι… απεριόριστο.

-Την διοίκηση του Τζίγγερ που αντί να πολεμά τον Κόκκαλη, πολεμούσε μαζί με τον Γκόντζο και τα υπόλοιπα εξαπτέρυγα τον κόσμο της ομάδας και τον αντιμετώπιζε σαν εχθρό, επειδή είχε το θράσος να ζητά όχι όοοοολους τους τίτλους αλλά έστω ορισμένους.

Η οικογένεια Βαρδινογιάννη από το 1996 έως το 2008 είχε το μαχαίρι και το καρπούζι.

Εάν φρόντιζε να αντιμετωπίσει τον Κόκκαλη, να φέρει τίτλους (όχι όλους), να έχει ανταγωνιστικές ομάδες (δεν είχε πάντα) και μια καλή σχέση με τον κόσμο, τίποτα δεν θα συνέβαινε.

Η οικογένεια όμως έβλεπε τον κόσμο της ομάδας ως υπηρέτες της που απλά θα έπρεπε να υπακούν πιστά και να μην αντιδρούν στην δυστοπία.

Ζητούσε μόνο την υποταγή του κόσμου, επειδή η ομάδα δεν χρωστούσε, χωρίς να προσφέρει τίποτα περισσότερο η ίδια στον Σύλλογο.

Μόνο που ο Παναθηναϊκός δεν είναι μια ομάδα της σειράς.

Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΡΙΣΤΟΣ ΛΟΓΙΣΤΗΣ.

Σαφώς και χρειάζεται οικονομική σύνεση. Χρειάζονται όμως και οι τίτλοι. Αν το δούμε βέβαια και από οικονομικής πλευράς οι τίτλοι φέρνουν και τα παραπάνω έσοδα.

Άρα ήταν απολύτως λογικό να έρθει η ώρα της οριστική ρήξης την αμέσως επόμενη στιγμή που θα βρισκόταν ένα ρεαλιστικό αντίπαλο δέος. Το αντίπαλο δέος βρέθηκε και έχοντας δίπλα του τον Παύλο και τον Θανάση έπεισε. Αυτό θα είχε συμβεί και πολύ νωρίτερα, αν γινόταν μια αντίστοιχη κίνηση δυναμικά και δημόσια.

Το καζάνι σιγοέβραζε με κλειστό καπάκι. Ο Βγενόπουλος απλά εμφανίστηκε, η φωτιά αυξήθηκε και η οριστική ρήξη ήρθε.

Το συλλάλητήριο οι Βαρδινογιάννηδες το έκαναν και το προετοίμασαν 12 ολόκληρα χρόνια με τις πράξεις τους εις βάρος του Παναθηναϊκού.

Το ερώτημα που πλανάται εδώ και χρόνια είναι ένα:

Μετανιώνεις που βρέθηκες εκείνη την ημέρα στο Συλλαλητήριο;

Η απάντηση ακόμη και σήμερα είναι ξεκάθαρα ΟΧΙ.

Ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι και δεν γινόταν να συνεχιστεί ανενόχλητη η καταστροφική πορεία του Τζίγγερ.


Το συλλαλητήριο ουσιαστικά προσπάθησε να αποτρέψει την καταστροφή και εν μέρει το πέτυχε καθώς στη συνέχεια ο Παναθηναϊκός για δυο χρόνια συνήλθε και έγινε ξανά η ομάδα που ξέρουμε και καμαρώνουμε.

Για όσα έγιναν μετά το νταμπλ του 2010 η ευθύνη δεν βαραίνει τον κόσμο αλλά τους μετόχους.

Και τους βαραίνει με βάση τα ποσοστά τους στη μετοχική σύνθεση.

Σε αυτήν λοιπόν η οικογένεια Βαρδινογιάννη είχε το 54%, το οποίο το 2012, και μετά από όσα είχαν γίνει, αποφάσισε να… χαρίσει (από εκεί που πεισματικά δεν πουλούσε) στον απόλυτο καταστροφέα Γιάννη Αλαφούζο.

Σε επόμενο άρθρο μας θα μιλήσουμε και για την εποχή της πολυμετοχικότητας από την αρχή μέχρι και το φινάλε της.

11 Comments

  • ANDRE

    Άν είναι να μιλήσεις για την εποχή της Πολυμετοχικότητας όπως μας μίλησες σήμερα για το Ξάνθη – Παναθηναϊκός 3-2 σήμερα, τότε άστο καλύτερα… Να μας λείπει το βύσινο… Καταλάβαμε… Κοκοκο και τουμπέκα ψιλοκομμένη…

      • ANDRE

        Ξέρεις πολλές χώρες στην Ευρώπη που θα γίνονταν ΟΛΑ τα παρακάτω ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΕΞΟΝΥΧΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ….. :
        – ο Ιστορικότερος Σύλλογος μιας Ευρωπαϊκής Χώρας γιορτάζει τα 100 του χρόνια, δηλαδή έναν Αιώνα ζωής.
        – Παίζει έναν αγώνα που με νίκη εξασφαλίζει το Πρωτάθλημα και ακόμα και με ισοπαλία παραμένει πρώτο φαβορί.
        -Στον αγώνα αυτό υπάρχει αμυντικός παίχτης που φανερά και με γυμνό μάτι ακόμα και από απλή τηλεόραση, φαίνεται επίτηδες να κωλοκάθεται και να βγαίνει από τις φάσεις για να μην ενοχλήσει τον αντίπαλο Καναδό επιθετικό… Και επίσης να υπάρχει ένας προπονητής που τον έχει βασικό….
        – Στο αγώνα αυτό να υπάρχουν άλλοι επιθετικοί παίχτες – έξω από το κόλπο – που να τα δίνουν όλα και να σκίζονται όπως ακριβώς άρμοζε στη σημασία του αγώνα (π.χ. Σάλπι) αλλά το 3-0 ήταν πολύ ευρύ για να μπορέσει εκ των υστέρων να γυρίσει και το φτάνουν μέχρι 3-2…
        – μετά από 3 χρονάκια βγαίνει ΖΩΝΤΑΝΑ στην τηλεοπτική εκπομπή “Δίκη στο Blue Sky” ο παλιός διαιτητής Σωτήρης Βοργιάς και λέει πως γιος γνωστού Παναθηναϊκού παράγοντα, πόνταρε να ηττηθεί η ομάδα του.. Ήταν ματς της Σούπερ Λίγκας το 2008 και πράγματι η ομάδα του ηττήθηκε με 3-2. Είχε παίξει και το σημείο, αλλά και ότι θα μπουν πολλά γκολ. Το παιχνίδι είναι το Ξάνθη-Παναθηναϊκός 3-2, στο οποίο ο Παναθηναϊκός έχασε ουσιαστικά το πρωτάθλημα του 2008. Ο γιός του παράγοντα είχε ποντάρει στην Μαλαισία το ποσό του 1.6 εκ. ευρώ με απόδοση 8.50 για να ηττηθεί η ομάδα του. Τελικά πήρε περίπου 13 εκ. ευρώ…
        Ο Βοργιάς ισχυρίστηκε πως όσα ελέχθησαν προκύπτουν από τα στοιχεία όπως αυτά προέκυψαν από το πόρισμα της Τράπεζας της Ελλάδος και από τον ΣΔΟΕ .. (Τον μήνυσε κανείς ????? ΟΧΙ βέβαια….)
        -Αντί λοιπόν να κληθεί να τα ξεράσει όλα ο γιός, σαν ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ, δηλαδή από που είχε την πληροφορία του στησίματος του αγώνα και να ΞΕΤΥΛΙΧΤΕΙ ΚΑΤ΄ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ολόκληρο το κουβάρι των πουλημένων Πρωταθλημάτων στον Κόκκαλη ΜΕ ΑΡΧΗ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ , κοκοκο
        ……………………
        ΚΑΙ ΞΑΝΑΡΩΤΑΩ ΣΕ ΠΟΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΤΡΩΠΑΪΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΔΕΝ ΘΑ ΚΟΥΝΙΟΤΑΝ ΦΥΛΛΟ ΜΕΤΑ ΑΠ’ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΔΑΜΕ ΤΟ 2008 ΜΕΤΑ ΜΑΘΑΜΕ ΤΟ 2011 ????
        Εγώ πιστεύω σε ΚΑΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΧΩΡΑ και σε ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΟΒΑΡΟ ΣΥΛΛΟΓΟ…
        ΥΓ1. Τουλάχιστον ο Νικόλας Πατέρας τον ξαπόστειλε τον φυσικό αυτουργό από το πρώτο δευτερόλεπτο που ανέλαβε την Προεδρία και τον είπε και πουλημένο κατάμουτρα… Ίσως γι’ αυτό αργότερα κρεμόταν στα μανταλάκια των αδελφών “πράσινων” φυλλάδων καθημερινά… ως Πρόεδρος γλάστρα…. και λάσπωναν τις επιτυχίες του Παναθηναϊκού σε Ελλάδα και Ευρώπη οι φυλλάδες αυτές και μάλιστα σε “πράσινο” φόντο οι δύο οπιοσθόφυλλοί τους….
        ΥΓ2. Κρίμα για τον μαλάκα τον απλό φίλαθλο του Παναθηναϊκού που στεναχωρήθηκε για ακόμα ένα πουλημένο (κυριολεκτικά αυτή τη φορά) Πρωτάθλημα στον Κόκκαλη και μάλιστα το Πρωτάθλημα της επαιτείου ΕΝΟΣ ΑΙΩΝΑ ΖΩΗΣ του Συλλόγου.. Την εβδομάδα εκείνη πριν το Σαββατοκύριακο της Ξάνθης πήγα στην μπουτίκ στη Λεωφόρο για προμήθειες. Και το κλίμα ήταν ό,τι καλύτερο είχω συναντήσει ποτέ. 100% πανηγυρικό. Όσοι (άγνωστοι μεταξύ μας) πελάτες ήμασταν μέσα στη μπουτικ, σίγουροι για το Πρωτάθλημα που έρχεται, σχεδόν αγκαλιαστήκαμε και τραγουδούσαμε μαζί, λες και ήμασταν μέσα στο γήπεδο εν’ ώρα αγώνα…. Οι απλοί φίλαθλοι του Παναθηναϊκού ήμασταν ενωμένοι σαν γροθιά και διψασμένοι να σηκώσουμε το άχαστο – εκείνη τη στιγμή – και Ιστορικό Πρωτάθλημα του ενός ΑΙΩΝΑ ΖΩΗΣ… Αλλά δυστυχώς άλλοι – γιοί και ανιψιοί – είχαν διαφορετικά σχέδια που έφταναν μέχρι εξωτικές χώρες… Καλοί μαλάκες ήμασταν λοιπόν εμείς οι απλοί φίλαθλοι του Παναθηναϊκού… Τι άλλο θες να σου πω εγώ? Αυτός που ξέρει γιατί δεν λέει???? Αναρρωτήθηκες άραγε ποτέ ?????

        • Αν όσα γράφεις ισχύουν τότε αποδεικνύεται πως η διοίκηση ήταν τόσο άχρηστη που δεν ήξερε τι γίνεται με τους παίκτες της και ουσιαστικά τρυπήθηκε από μέσα.

          Ήταν ανίκανη να ελέγξει ακόμη και τους ίδιους τους εργαζομένους της.

          • ANDRE

            Σκότωσες τον πεθαμένο τώρα… Γιατί πεθαμένη είναι – έτσι κι αλλιώς – μια διοίκηση που θεωρεί μια ποδοσφαιρική ομάδα ως ατύχημα. Αλλού είναι το θέμα. Το θέμα είναι πως ενώ εμφανίστηκε η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ στη μακρινή Μαλαισία μέσω ΣΔΟΕ και ΤτΕ και γιού και ανιψιού, εμείς (όπου εμείς βάλε απλός κόσμος) ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΞΕΤΥΛΙΞΑΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΥΒΑΡΙ ΑΛΛΑ ΤΟ ΞΟΡΚΙΣΑΜΕ ΚΙΟΛΑΣ ΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ και συνεχίσαμε το σανό μας κανονικότατα…. Ενώ αυτοί τη δουλειά τους… Οι δήθεν ορκισμένοι εχθροί 1996-2008 = παλιά τζάκια, ενώθηκαν εις σάρκαν μίαν από το 2009 και μετά για να περνάν γενεές δεκατέσσερις και να κρεμάνε στα μανταλάκια τα νέα τζάκια που είχαν το θράσος να πλησιάσουν….

  • Αθηναπανικός

    Δεν ξέρω αν με την πολυμετοχικότητα την πάτησαν και οι ”δικοί μας” μέτοχοι. Το σίγουρο είναι ότι την πατήσαμε εμείς μέσα στον ενθουσιασμό μας. Το αίτημα ήταν πούλα και … όχι βάλε στην παε κορόιδα που θα τους δυναμιτίσεις την προσπάθεια όποτε θες πανεύκολα. Επρεπε να επιμείνουμε και προς αυτούς ξεκάθαρα να αγοράσουν και να τα παντελονιάσει κι όλας ο Βαρδής και να μην το παίζει ηθικολογία ακόμα και τώρα με το γνωστό σιροπιαστό δημοσιογράφο. Δηλαδή -άκουσον άκουσον- μας λέει ότι δεν πήρε τα 70εκ αυτός αλλά τους άφησε να μπουν.
    Αν έβαζε τώρα συμπαίκτη η Αλαφούζος με 30% τι θα λέγαμε; Οτι βρήκε κορόιδο σωστά; Αυτό είναι το λάθος ή το ”λάθος”

    • Τη διαπραγμάτευση που ακολούθησε δεν μπορούσε να την κάνει ο κόσμος αλλά οι πολυμετοχικοί και μόνο. Θα γράψουμε προσεχώς για την πολυμετοχικότητα από την αρχή μέχρι το φινάλε της.

      • Αθηναπανικός

        Δεν λέω να κάναμε διαπραγμάτευση Λέω να μην ήμασταν υπερ ενθουσιασμένοι και να υποψιαζόμαστε όπως πάντα τους πάντες. Και προς θεού δεν λέω ότι εγώ ”πήρα χαμπάρι” ή ”τα λεγα” και τέτοια Ισα ίσα που ως καβάτζα μας βόλεψε ψυχολογικά ο ”θεματοφύλακας” τρομάρα του κι έτσι δεν είπαμε τίποτα. Μας καθησύχασε δηλαδή το ότι σε περίπτωση που μας βγουν σκάρτοι και μόνο λόγια κλπ τουλάχιστον δεν θα καταστραφούμε. Μας περιποιήθηκαν όμως όπως σε κρητική βεντέτα και αυτό είναι ασυγχώρητο από πλευράς τους.

  • […] Βασίλη Βέργη, αν ποτέ αποφασίσεις να αφήσει την δημοσιογραφία μπορείς να κάνεις καριέρα στην αρχαία τραγωδιά. Έτοιμος για Επίδαυρο είσαι!Το κεντρικό νόημα του άρθρου είναι ότι ο Γιώργος Βαρδινογιάννης (που τοοοοοσο πολύ αγαπάει τον Παναθηναϊκό) δεν έπρεπε να λειτουργήσει εγωιστικά στο θέμα της ομάδας Β’ και να δώσει ένα ακόμη επιχείρημα στους ορκισμένους “αντι-βαρδινογιαννικούς”.Η αλήθεια είναι πως δεν περιμέναμε την άρνηση του “καπετάνιου” να επιτρέψει στην ομάδα Β’ να προπονείται στην Παιανία (και μάλιστα έναντι ενοικίου) για να απαξιώσουμε την προσφορά της οικογένειας Βαρδινογιάννη στο σύνολο.Μόνο ένα πράγμα χρειάζεται να επισημάνουμε για να αποδείξουμε ότι η οικογένεια πήρε πολλά περισσότερα από τον Παναθηναϊκό σε σχέση με όσα του προσέφερε.Μετά την αποχώρηση τους το 2012 και την παραχώρηση των μετοχών στον Γιάννη Αλαφούζο δεν άφησαν στον Σύλλογο όχι νέο γήπεδο, όχι προπονητικό κέντρο, όχι γραφεία για την ομάδα αλλά ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΤΑΣΑΚΙ από τα ατελείωτα τσιγάρα του καπετάνιου.Αυτή ήταν η παρακαταθήκη τους.ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΤΑΣΑΚΙ!Σήμερα που γράφουμε η ΠΑΕ Παναθηναϊκός πληρώνει ενοίκιο στον Γιώργο Βαρδινογιάννη για τη χρήση των εγκαταστάσεων από την Ακαδημία.Ακόμη και σήμερα η οικογένεια εισπράττει από τον Παναθηναϊκό. Ακόμη και σήμερα κερδίζει έστω και λίγα.Γι’ αυτό λοιπόν κάντε μας την χάρη που ξαφνικά αρχίσατε τις μιρλοκακομοίρικες αγιογραφίες θυμίζοντας τον Κώστα Γκόντζο που έγραφε τα λυρικά game over με τίτλους του στυλ “Γιάννη εσύ φταις” αλλά διαβάζοντας το κείμενο καταλάβαινες πως τελικά έφταιγαν όλοι οι υπόλοιποι εκτός από εκείνον.Υ.γ.: Σε ένα σημείο του κειμένου ο Βασίλης Βέργης γράφει:“Είναι δεδομένο ότι αισθάνεται πληγωμένος για τον τρόπο που θεωρεί ότι «ανάγκασαν» την οικογένειά του να φύγει από τον Παναθηναϊκό. “Κανένας δεν ανάγκασε την οικογένεια να φύγει. Μόνη της έφτασε τον κόσμο στο μη παρέκει με τα καμώματα της.Γι’ αυτό παραθέτουμε ξανά το άρθρο μας με τίτλο: Το συλλαλητήριο οδήγησε τον Παναθηναϊκό στην καταστρο… […]

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: