Τρίτη, 18 ΙανουαρίουΚαλώς ήρθατε!!
Shadow

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα…

Για μια ακόμη φορά ο κόσμος του Παναθηναϊκού είναι στα κάγκελα. Αιτία αυτή τη φορά ο με κάτω τα χέρια αποκλεισμός από τον ΠΑΣ Γιάννινα. Εμείς με σειρά άρθρων δεν κρυφτήκαμε σχετικά με το θέμα του προπονητή και τις τρομακτικές ευθύνες των παικτών που διαρκώς ανακατεύουν την ομάδα και στο χορτάρι είναι σταθερά κάτω του μετρίου.

Το ζήτημα ενός προπονητή ή κάποιων παικτών που αποτελούν πηγή προβλημάτων σε μια ομάδα με στιβαρή διοίκηση λύνεται. Το πρόβλημα στον Παναθηναϊκό είναι πως πλέον δεν υπάρχουν αντοχές από πλευράς κόσμου και αυτό είναι εντελώς δικαιολογημένο.

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού από την εποχή του Τζίγγερ, κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα με την πολυμετοχικότητα, και στη συνέχεια επί εποχής Αλαφούζου έχει τραβήξει του Χριστού τα πάθη. Πλέον δεν υπάρχει η παραμικρή ψυχραιμία στις στραβές και ταυτόχρονα η υπομονή και η στήριξη σε διοίκηση, τεχνική ηγεσία και παίκτες.

Μόλις έρχεται η πρώτη στραβή μετά από ένα σερί νικών τα πάντα διαλύονται σαν χάρτινος πύργος και αυτό δεν είναι ευθύνη του κόσμου. Η ευθύνη στο παρελθόν είχε το όνομα Τζίγγερ και σήμερα έχει το όνομα Γιάννης Αλαφούζος.

Ειλικρινά κανείς δεν παίζει να έχει καταλάβει πως ένας άνθρωπος που δεν είχε επαφή ούτε με τον Παναθηναϊκό, ούτε με το ποδόσφαιρο γενικότερα, βρέθηκε το 2012 να πάρει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών από την οικογένεια Βαρδινογιάννη και να κουμαντάρει τη ναυαρχίδα του Συλλόγου.

Ο Γιάννης Αλαφούζος κοντεύει δέκα χρόνια ως μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ και κυριολεκτικά έχουμε ζήσει τα πάντα.

-Έχουμε δει ατιμωτικούς αποκλεισμούς από την Ευρώπη είτε γιατί οι φάκελοι της ομάδας δεν ήταν πλήρεις είτε λόγω υπέρογκων χρεών σε παίκτες.

-Έχουμε δει καραβιές ποδοσφαιριστών, προπονητών, τεχνικών διευθυντών να φεύγουν όλοι ως αποτυχημένοι.

-Έχουμε δει ατιμωτικούς αποκλεισμούς στην Ευρώπη και στο ελληνικό κύπελλο.

-Έχουμε δει συμμαχία με τον Μαρινάκη για την ΕΠΟ στο όνομα της Νέας Δημοκρατίας.

-Έχουμε δει τον Παναθηναϊκό να λειτουργεί ως γραφείο τύπου της ΝΔ για να κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

-Έχουμε δει τον Αλαφούζο να παρακαλά τον Κοντονή του ΣΥΡΙΖΑ να κλείσει τη θύρα 13.

-Έχουμε δει τον Βασίλη Κωνσταντίνου ως πρόεδρο της ΠΑΕ να προσπαθεί να πουλήσει στον Μαρινάκη τους Μολέδο, Βιγιαφάνιες κατόπιν εντολής Αλαφούζου, με τον Μαρίνο Ουζουνίδη να επεμβαίνει την τελευταία στιγμή και να βάζει φραγμό σε αυτόν τον εξευτελισμό του Συλλόγου.

Σίγουρα υπάρχουν κι άλλα που μπορούμε να βρούμε μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά τα παλαβά.

Ορισμένοι θεωρούν πως είναι μπροστινός των Βαρδινογιάννηδων και φροντίζει ώστε η οικογένεια να εκδικηθεί αργά και βασανιστικά τον κόσμο του Συλλόγου για το συλλαλητήριο του 2008.

Κάτι τέτοιο πίστευε και ο Ανδρέας Βγενόπουλος σε προσωπικές συζητήσεις που είχε το 2012 με ανθρώπους του Συλλόγου. Το γεγονός πως ένας άνθρωπος με τεράστια ευφυία, που ήταν άρρωστος Παναθηναϊκός, πίστευε κάτι τέτοιο, δεν μπορεί να μην μας βάλει σε σκέψεις. Το πρόβλημα βέβαια είναι πως δεν μπορεί να αποδειχτεί εύκολα μια τέτοια δοσοληψία.

Άλλοι πιστεύουν πως απλά είναι τρομακτικά άσχετος με το σπορ και ταυτόχρονα δεν θέλει να μάθει κιόλας. Αυτό είναι δεδομένο πως ισχύει και αποδεικνύεται από το ατελείωτο πήγαινε έλα προπονητών, τεχνικών διευθυντών και παικτών. Επίσης θέλει να φτιάξει ομάδα χωρίς να σκορπίσει πολλά λεφτά μαζεμένα ή να μην κάνει οικονομικές υπερβάσεις τη στιγμή που πρέπει.

Για παράδειγμα η ομάδα του Γιάννη Αναστασίου που κατέκτησε το κύπελλο του 2014 παίζοντας εκπληκτικό ποδόσφαιρο και την αμέσως επόμενη χρονιά έχασε με κλοπή το πρωτάθλημα του 2015, ήταν μια ομάδα που χρειαζόταν να κρατήσει τον κορμό της και σε καίριες θέσεις να κάνει την οικονομική υπέρβαση για το παραπάνω βήμα. Αντιθέτως είδαμε για ενίσχυση κάτι Μπούρμπους, Μπούι και τα συναφή.

Ένα άλλο παράδειγμα ήταν η εποχή Στραματσόνι. Σε αυτή την περίοδο έπεσαν όντως λεφτά για την ομάδα. Ο Ιταλός ήταν ένας πολύ κακός προπονητής στα όρια του εξωφρενικού αλλά ένας πολύ ικανός recruiter. Το ρόστερ επί Στραματσόνι ήταν πρωταθληματικό αλλά δεν είχε έναν προπονητή για να το δέσει. Όταν αυτός βρέθηκε στο πρόσωπο του Μαρίνου Ουζουνίδη, ο Παναθηναϊκός απέκτησε δεμένο σύνολο που έπαιζε καλό ποδόσφαιρο και ήθελε πολύ λίγα πράγματα για να πρωταγωνιστήσει την επόμενη χρονιά. Τελικά αυτή η ομάδα ξεπουλήθηκε και ξεκίνησε ο κατήφορος για τον τριετή αποκλεισμό από την Ευρώπη.

Πιθανότατα λοιπόν να ισχύουν τα παραπάνω σε μια λογική “λίγο απ’ όλα”.

Ξέχωρα απ’ όλα αυτά όμως υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο και αυτό έχει να κάνει με την απουσία κάθε δεσμού μεταξύ του Αλαφούζου και του οργανισμού που λέγεται Παναθηναϊκός. Ο Αλαφούζος ποτέ δεν ένιωσε την ομάδα ως κομμάτι του εαυτού του. Στα χέρια του ο Παναθηναϊκός είναι απλά ένα εργαλείο πίεσης για την εξυπηρέτηση των δικών του πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων.

Η οικογένεια Γιαννακόπουλου, όταν ανέλαβε το τμήμα μπάσκετ για περίπου δέκα χρόνια έβλεπε την πλάτη του Ολυμπιακού με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Κανείς όμως δεν τόλμησε ποτέ να τους αμφισβητήσει γιατί πολύ άπλα άπαντες έβλεπαν ότι αυτοί οι άνθρωποι αγαπούσαν την ομάδα και πάλευαν πραγματικά για αυτήν. Το δέσιμο της διοίκησης με τον Σύλλογο και τον κόσμο του είναι το κλειδί της επιτυχίας ακόμη κι αν αυτές αργήσουν. Όσο κι αν αργήσουν στο τέλος θα έρθουν.

Θυμάμαι τον Παύλο Γιαννακόπουλο παραμονές πρωτοχρονιάς του 2002 να πλένει ολομόναχος την Jaguar του πάνω στο πεζοδρόμιο της Τσόχα έξω από τη θύρα 9 της Λεωφόρου και να εύχεται σε έμενα και τους γονείς μου “Χρόνια πολλά και καλά!!! Να αγαπάτε πάντα τον Παναθηναϊκό μας!!!”

Αυτό ήταν δέσιμο…. Πως να μην πετύχαινε ένας άνθρωπος με τόση αγάπη για τον Σύλλογο;

Βέβαια τί συγκρίνουμε τώρα και εμείς….

Ο Γιάννης Αλαφούζος σε κάθε περίπτωση δεν έχει καταφέρει και ούτε επιδιώξει να δεθεί με τον Σύλλογο. Δεν έχει ούτε στο ελάχιστο νιώσει το τι σημαίνει να είσαι Παναθηναϊκός και μάλιστα να ηγείσαι του Μεγαλύτερου Συλλόγου της χώρας.

Ο δεσμός δεν γεννήθηκε ποτέ και ούτε πρόκειται να προκύψει ακόμη και αν βάλει άλλα 70 εκατομμύρια στην ΠΑΕ. Δεν είναι θέμα μόνο χρημάτων μια ομάδα. Εδώ πλέον υπάρχει ξεκάθαρο ζήτημα ψυχολογίας.

Με την πρώτη στραβή το ποδοσφαιρικό τμήμα και ο κόσμος θα συνεχίσουν να πέφτουν σε νευρικό κλονισμό και απλά θα εξακολουθούμε να γυρνάμε γύρω από την ουρά μας για χρόνια καίγοντας ακόμη και αξιόλογους προπονητές και παίκτες.

Ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη από νέους και άφθαρτους διοικητικούς παράγοντες που θα είναι ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΙ και θα συσπειρώσουν τον κόσμο δείχνοντας πως πέρα από τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και τα συμφέροντα τους, θα νιώθουν τον Παναθηναϊκό ευχάριστο κομμάτι της καθημερινότητας τους και όχι ένα… ατύχημα όπως τόλμησε να ξεστομίσει ο Αλαφούζος.

Αυτοί που κάποια στιγμή ενδιαφερθούν θα πρέπει να μιλήσουν ανοιχτά στον κόσμο γιατί χωρίς τη συνδρομή του κόσμου δεν υπάρχει ούτε μια στο εκατομμύριο η ΠΑΕ να πωληθεί μέσα από απλές οικονομικές διαπραγματεύσεις.

Η ΠΑΕ είναι ναρκοθετημένη και ούτε ο Αλαφούζος, ούτε και οι Βαρδινογιάννηδες θα ήθελαν να την δουν να περνά κάποια στιγμή στα χέρια πραγματικών ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΩΝ γιατί οι συγκρίσεις θα ήταν αναπόφευκτες.

Άλλωστε η αποχώρηση του Τζίγγερ από το ΟΑΚΑ ένα τέταρτο πριν ο Παναθηναϊκός ανακηρυχτεί πρωταθλητής το 2010 στο ματς με τον Ηρακλή, είναι η πιο τρανή απόδειξη της εμπάθειας των Βαρδινογιάννηδων για οποιονδήποτε πραγματικό Παναθηναϊκό παράγοντα.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: