Δευτέρα, 6 ΔεκεμβρίουΚαλώς ήρθατε!!
Shadow

Τίς πταίει κυρ Γιάννη;

Ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός για ακόμη μια φορά βρίσκεται σε φάση εσωτερικής περιδίνησης.

Ο στόχος της εξόδου στην Ευρώπη απομακρύνεται. Ο Μπόλονι είναι τελειωμένος. Ο κόσμος είναι στα κάγκελα και δεν ξέρει τι μπορεί να κάνει ώστε να αλλάξει την κατάσταση. Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και ένας Αλαφούζος, που δεν μιλάει ανοιχτά και ένας Θεός ξέρει τι έχει στο μυαλό του.

Όλα ξεκινούν και αρχίζουν από τον μεγαλομέτοχο που από το πουθενά βρέθηκε το 2012 να αποκτά τον απόλυτο έλεγχο της ΠΑΕ παίρνοντας το πλειοψηφικό πακέτο των Βαρδινογιάννηδων.

Ο άνθρωπος αυτός είναι ο ορισμός της ποδοσφαιρικής παράνοιας. Μέσα σε δέκα χρόνια έχει βιάσει ποδοσφαιρικά την ομάδα μετατρέποντας τα πιο απίθανα πράγματα σε πραγματικότητες.

Με εξαίρεση την περίοδο Στραματσόνι όπου έπεσαν χρήματα, σε όλες τις υπόλοιπες σεζόν προσπαθεί με λίγα λεφτά και δήθεν έξυπνες επιλογές τεχνικών διευθυντών και προπονητών να στήσει ανταγωνιστικές ομάδες με ταβάνι όμως την έξοδο στην Ευρώπη και στην καλύτερη το κύπελλο. Η λέξη πρωταθλητισμός που είναι ταυτόσημη με τον Παναθηναϊκό δεν συζητείται καν.

“When you pay peanuts, you buy monkeys” είχε πει ο Ανδρέας Βγενόπουλος και είχε σχεδόν απόλυτο δίκιο καθώς τα μεγάλα μπάτζετ θέλουν και τους κατάλληλους διαχειριστές.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή:

Η ΕΠΟΧΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ-ΝΤΑΜΠΙΖΑ

Την περίοδο Νταμπίζα-Αναστασίου ο Αλαφούζος μπόρεσε με σχετικά λίγα χρήματα να φτιάξει μια αξιόμαχη ομάδα που ήταν καλά γυμνασμένη και προσπαθούσε να παίξει επιθετικό ποδόσφαιρο. Η ομάδα αυτή έφερε το 2014 ένα κύπελλο με καλό ποδόσφαιρο. Μπήκε στο Europa League, αφού πρώτα έχασε στις λεπτομέρειες την πρόκριση με την Σταντάρ Λιέγης έχοντας τρία δοκάρια. Μάλιστα τη σεζόν 2014-2015 η παράγκα του Μαρινάκη της στέρησε στεγνά ένα πανάξιο πρωτάθλημα.

Τα προβλήματα βέβαια ξεκίνησαν από τη στιγμή που αποχώρησε μυστηριωδώς ο Νίκος Νταμπίζας και ήρθαν οι Τάκης Φύσσας και Λεωνίδας Βόκολος. Έτσι σταδιακά το μπάτζετ άρχισε μεν να ανεβαίνει αλλά οι επιλογές που έγιναν ήταν άστοχες καθώς ο Σάντσες αποδείχτηκε κατώτερος του Γκόρντον Σίντεφελντ, ο Βέμερ ήταν πανάθλιος και ο Αμπέντ δεν είχε καμία σχέση με την πρώτη του θητεία. Ο αποκλεισμός από την Καμπάλα αποτέλεσε το απόλυτο σοκ που οδήγησε την περίοδο Αναστασίου στο τέλος της.

Η ΛΑΙΛΑΠΑ ΣΤΡΑΜΑΤΣΟΝΙ ΚΑΙ Ο ΑΨΟΓΟΣ ΟΥΖΟΥΝΙΔΗΣ

Έτσι οδηγηθήκαμε στην εποχή Στραματσόνι όπου το μπάτζετ εκτοξεύτηκε στο Θεό. Έχουμε ξαναγράψει πως ο Ιταλός ήταν ένας τρομακτικά κακός προπονητής αλλά ταυτόχρονα ένας εξαιρετικός recruiter. Το ρόστερ που έστησε λοιπόν ήταν πρωταθληματικό με αρκετές λύσεις και απλά χρειαζόταν έναν καλό προπονητή και ένα αμυντικό χαφ δίπλα στους Ζέκα, Λεντέσμα.


Ο προπονητής τελικά ήρθε και ήταν ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Μαζί του ήρθε και ο Δημήτρης Κουρμπέλης. Η ομάδα ξεκίνησε να δουλεύεται σωστά και φτιάχτηκε ένα πολύ καλό σύνολο που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ εκείνης της εποχής. Ίσα ίσα που στο δεύτερο γύρο τους κέρδισε όλους και για να αποκλειστεί στο κύπελλο από τον ΠΑΟΚ, έπρεπε στον επαναληπτικό ημιτελικό της Τούμπας να τραυματιστεί ο Ζέκα, να χάσει ο Κλωναρίδης τα άχαστα και ο διαιτητής Κύζας να σφάξει τον Παναθηναϊκό χωρίς έλεος.

ΤΟ ΤΡΑΒΗΓΜΑ ΤΗΣ ΠΡΙΖΑΣ

Αγωνιστικά λοιπόν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να διεκδικήσει ξανά πρωτάθλημα. Ταυτόχρονα όμως με την αγωνιστική ανάταση είχαν ξεκινήσει οι πρώτες απληρωσιές από πλευράς Αλαφούζου και το καλοκαίρι του 2016 έγινε ένα συγκλονιστικό ξεπούλημα παικτών πρώτης γραμμής με κορυφαίες τις πωλήσεις για ψίχουλα των Μπέργκ Ζέκα.

Το συγκλονιστικό όμως είναι πως ενώ γινόταν το ξεπούλημα, ο Αλαφούζος ξεκίνησε να φορτώνει την ομάδα με νέα συμβόλαια ξένων παικτών όπως οι Τσάβες, Λουτσιάνο, Καμπέθας, Μουνιέ, Χίγιερμαρκ.

Η ολοκαίνουρια πλέον ομάδα ξεκίνησε μετριότατα το πρωτάθλημα και αποκλείστηκε στα προκριματικά του Europa League από την Αθλέτικ Μπιλμπάο.

Στα μέσα Οκτωβρίου ο Γιάννης Αλαφούζος ανακοινώνει επίσημα την θέληση του να απεμπλακεί από την ΠΑΕ και το κλείσιμο της κάθε χρηματοδότησης από τον ίδιο προς αυτήν. Έτσι οδηγηθήκαμε σε μια διοίκηση με αχυράνθρωπο τον Βασίλη Κωνσταντίνου και ένα ακόμη πιο σκληρό ξεπούλημα αξιόλογων παικτών όπως οι Χουλτ, Μολέδο, Βιγιαφάνιες, Οδυσσέας Βλαχοδήμος.

Οι προσφυγές ξεκίνησαν να πέφτουν βροχή με πρώτο και καλύτερο τον Γιενς Βέμερ που απαίτησε όλα τα χρήματα του συμβολαίου του.

Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΔΩΝΗ


Ο Αλαφούζος στοχευμένα άφησε την υπόθεση να σέρνεται και οδήγησε τον Παναθηναϊκό στον τριετή αποκλεισμό του από την Ευρώπη. Την ίδια στιγμή ο Παναθηναϊκός βρέθηκε αγκαλιά με τον υποβιβασμό καθώς δεν αποπλήρωνε τα χρέη του και χρειάστηκε η ντροπιαστική αλλαγή του κανονισμού και το περίφημο -6 με το οποίο ξεκίνησε η ομάδα την σεζόν 2018-2019.

Ο στόχος ήταν να μειώσει το μπάτζετ της ομάδας στα τάρταρα για δυο με τρία χρόνια ώστε να αποπληρωθούν τα χρέη τα οποία στην αρχή της θητείας του συμμάζεψε την περίοδο των Νταμπίζα-Αναστασίου και στη συνέχεια ο ίδιος εκτόξευσε την εποχή Φύσσα-Βόκολου-Στραματσόνι.

Με τον ερχομό των Δώνη-Νταμπίζα ξεκίνησε το συμμάζεμα των οικονομικών και στήθηκε μια ομάδα με ψίχουλα από το μηδέν και ένα κάρο μεταγραφικούς περιορισμούς. Η ομάδα ξεκίνησε εκπληκτικά με τρομερή φρεσκάδα και πάθος. Το -6 μαζεύτηκε εύκολα και η ομάδα τα Χριστούγεννα ήταν έτοιμη να σβήσει νωρίτερα την ευρωπαϊκή ποινή της. Στη συνέχεια ακολουθούν ήττες και καθίζηση με αποκορύφωμα το ματς με τον Ολυμπιακό που δεν τελείωσε ποτέ αλλά και το περιβόητο ματς με τον ΟΦΗ, όπου ξεσηκώθηκαν οι πάντες για ενδεχόμενο στήσιμο εκ των έσω της ομάδας.

Από αυτή τη σεζόν και έπειτα τα οικονομικά αρχίζουν να ομαλοποιούνται για τα δεδομένα του Παναθηναϊκού του Αλαφούζου (και όχι ενός κανονικού Παναθηναϊκού) και το μπάτζετ αυξάνεται σταδιακά. Ο μεταγραφικός σχεδιασμός των Νταμπίζα-Δώνη είναι για κλάματα καθώς πλήν των Σέγκεφελντ και Ζαχίντ κανένας άλλος παίκτης δεν βγαίνει. Τα προβλήματα ξεκινούν σιγά σιγά να γίνονται περισσότερο αγωνιστικά και λιγότερο οικονομικά.

Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΟΥ ΡΟΚΑ ΚΑΙ Η ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΔΩΝΗ

Ο Νίκος Νταμπίζας φεύγει και ο Τσάβι Ρόκα έρχεται για να συνεργαστεί με τον Δώνη.

Οι πρώτες μεταγραφικές κινήσεις του Ισπανού με Ανουάρ, Αγιουμπ, Καρλίτος κερδίζουν τις εντυπώσεις και δίνουν την εντύπωση πως ο νέος τεχνικός διευθυντής μπορεί να κάνει καλές επιλογές με σχετικά λίγα χρήματα.

Η υπόθεση Βέλεθ οδηγεί σε ρήξη τον Καταλανό τεχνικό διευθυντή με τον Γιώργο Δώνη και ο Αλαφούζος στηρίζει τον πρώτο αδειάζοντας τον προπονητή του και ακολούθως περνάμε στην τραγωδία του Πογιάτος και της ισπανοποίησης της ομάδας, πιστεύοντας πως με συμβόλαια των 200-400 χιλιάδων θα έρθουν παιχταράδες.

Μοναδικές εξαιρέσεις αποτέλεσαν τα συμβόλαια των Βιγιαφάνιες, Μαουρίσιο και η ανανέωση του Μακέντα που όμως ήταν επιλογές του μεγαλομετόχου. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά και φτάνουν στο σήμερα με τον Μπόλονι.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Κάνοντας αυτή την αναδρομή το επίδικο που προκύπτει είναι πως η ενασχόληση του Αλαφούζου με τον Παναθηναϊκό είναι τόσο σχιζοφρενική, που θα πρέπει στο μέλλον να μελετηθεί από πανεπιστημιακά τμήματα ψυχολογίας και ψυχιατρικής.

Το βασικά στοιχεία αυτής της ιστορίας είναι δυο:

-Τις περισσότερες σεζόν ο Αλαφούζος διαθέτει ακόμη και σε ικανούς προπονητές και τεχνικούς διευθυντές πενιχρά μπάτζετ για τα δεδομένα του Παναθηναϊκού και ζητάει από αυτούς να κάνουν θαύματα. Εκείνοι αποτυγχάνουν και τους αλλάζει κάνοντας ξανά το ίδιο με τους επόμενους.

Βέβαια και όταν επιτυγχάνουν κάτι, πάλι τους αφήνει αβοήθητους οπότε με μαθηματική ακρίβεια η αποτυχία έρχεται και ουσιαστικά έχει απλά καθυστερήσει.

-Εμπιστεύεται τα παραπάνω χρήματα σε καλούς μυαλοπώληδες και κυρίως ξένους.

Ειδικά τον Στραματσόνι τον κοιτούσε στα μάτια όταν το μπάτζετ εκτοξεύτηκε και δεν μπορούσε να αντιληφθεί πως ο Ιταλός ως προπονητής ήταν για γέλια. Αντιθέτως τον Ουζουνίδη που στη συνέχεια αξιοποίησε αυτό το ρόστερ (και ουσιαστικά τα λεφτά του Αλαφούζου) τον εκμηδένισε με το τράβηγμα της πρίζας που ακολούθησε.

Στην περίπτωση Ρόκα πάλι πλανεύτηκε από τις θεωρίες του Καταλανού και έφαγε τον Δώνη αποδεχόμενος για διάδοχο του τον Πογιάτος.

Ο Γιώργος Δώνης κατά τη γνώμη μας είναι ένας πολύ μέτριος προπονητής για επίπεδο κανονικού Παναθηναϊκού. Αυτό όμως αποτελεί το έλασσον.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως αφορούσε το κομμάτι της νοοτροπίας καθώς χάιδεψε τους ποδοσφαιριστές και με άλλοθι τον Αλαφούζο, τα αποδυτήρια στο Κορωπί ήταν σαν δημόσια υπηρεσία.

Οι παίκτες είτε έχαναν, είτε κέρδιζαν δεν υπήρχε διαφορά και η ζωή κυλούσε ιδανικά. Γι’ αυτό και σήμερα πίνουν νερό στο όνομα του.

Γι’ αυτό και σήμερα δυσφορούν με τον Μπόλονι που απαιτεί νίκες και τους πιέζει.

Ο Δώνης για το τρίτο έτος του συμβολαίου του έπρεπε να πάρει 700 χιλιάδες ευρώ (!).

Ο Αλαφούζος λοιπόν επέλεξε να του δώσει σχεδόν όλο το συμβόλαιο για να φύγει και στη συνέχεια έφερε έναν χειρότερο του, με λιγότερα λεφτά και χωρίς καμία εμπειρία ως πρώτος προπονητής.

Τι να συζητήσουμε από εκεί και πέρα;

Διώχνεις τον Δώνη για να φέρεις έναν καλύτερο και πιθανότατα πιο ακριβό.

Δεν τον διώχνεις ακόμη και με τα πολλά στραβά του δίνοντας του όλο το συμβόλαιο και αλλάζοντας τον με κάποιον που δεν έχει επαφή με πάγκο ανδρικής ομάδας.

Το πρόβλημα σε κάθε περίπτωση είναι πως αυτός ο άνθρωπος έχει ριζώσει και δεν έχει την παραμικρή διάθεση να φύγει.

Βέβαια είναι πολύ τυχερός που οι αγώνες γίνονται κεκλεισμένων των θυρών και ο κόσμος είναι μαντρωμένος στα σπίτια του.

Αυτή η ιστορία δεν μπορεί όμως να πάει μακριά.

Τα γήπεδα θα ανοίξουν και στην post covid εποχή θα γεμίζουν.

Στην περίπτωση του Αλαφούζου όμως δεν θα γεμίζουν για καλό και αργά ή γρήγορα θα οδηγηθούμε ξανά σε πολύ ακραίες καταστάσεις και πιθανότατα τις πιο ακραίες των τελευταίων δέκα χρόνων.

Μόνη λύση είναι η απεμπλοκή του από την ΠΑΕ και ο επίσημος ορισμός μιας τιμής της ομάδας για πώληση. Επίσημος όμως…

Ο Αλαφούζος είναι ικανός, ακόμη και αν προχωρήσει ο Βοτανικός (πράγμα δύσκολο), να έχει άδειο ένα ολοκαίνουριο γήπεδο.

Αν δεν βάλει ο ίδιος επίσημα το πωλητήριο τότε με μαθηματική ακρίβεια θα το βάλει ο κόσμος στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον.



1 Comment

  • Χρηστος Λ.

    Θελω να τα γράψω όσο δυνατόν συντομότερα.
    Όλα αυτά που λες ισχύουν.
    Δε λέει κάνεις όμως το ένα και εξης:
    Το τράβηγμα της πρίζας έγινε ΑΚΡΙΒΩΣ την ίδια εποχή που το 100-0 της επο άλλαζε. Για μένα δεν είναι σύμπτωση. Όσο ο γαυρος έπαιρνε τα πρωτάθληματα από τη κλήρωση, ο Παναθηναϊκός έβγαινε δευτεροτριτος, τον έκλεβαν, του στερουσαν τα πάντα. Και η απάντηση ήταν οι κλασικές διαμαρτυρίες.
    Με το που σταμάτησε αυτό να είναι δεδομένο, πήραν πρωτάθλημα η Αεκ προερχόμενη απο υποβιβασμό και ο Παοκ και αήττητο.
    Ο Παναθηναϊκός;
    Τη στιγμή του τραβηγματος της πρίζας είχε τη καλύτερη ομάδα και ήταν αυτόματα νο1 διεκδικητής των επόμενων τίτλων.
    Όπως και οι προκάτοχοι του (είτε είναι μπροστινος είτε όχι) θέλει να βλέπει τον Παναθηναϊκό κάτω από την ομάδα του κράτους.
    Σε όποιον στον πλανήτη και να πεις ότι 20 χρόνια μια ομάδα βιαζόταν επειδή οι διοικησεις της επο ήταν κοκκινες και ότι μετά από 20 χρόνια μόλις το κόκκινο έφυγε (προσωρινα όπως όλοι φανταζόμαστε) και το 100-0 έγινε 60-40, επέλεξες να πας μαζί τους, θα βγάλει ακριβώς το ίδιο συμπέρασμα.
    Ότι οι ποδόσφαιρικες αναλύσεις είναι ματαιες.
    Το παιχνίδι είναι στημένο….

    Υ. Γ. Η σφαγή του κυζα ήταν απλά η αφορμή. Ναι ήταν από τις μεγαλύτερες, αλλά έχουμε ζησει δεκαπλάσιες σε αριθμό . Δε πετάς 20 χρόνια επειδή σε έσφαξε μια φορά ο Παοκ.
    Αν είσαι Παναθηναϊκός φυσικά…

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: