Τετάρτη, 30 ΝοεμβρίουΚαλώς ήρθατε!!
Shadow

Ο Γιοβάνοβιτς και η λογική του θα έπρεπε να είναι η πυξίδα και στο μπάσκετ…

Είναι προφανές πως τα πράγματα στον μπασκετικό Παναθηναϊκό δεν είναι καθόλου μα καθόλου καλά και η συντριβή στην Κωνσταντινούπολη από την Φενέρ των Ιτούδη και Καλάθη ήταν απλά μια ακόμη επιβεβαίωση.

Κάποιοι θα πουν ότι δεν έχει νόημα να συζητάμε για τα αγωνιστικά από τη στιγμή που δεν έχει υπάρξει καμία αλλαγή στο ιδιοκτησιακό της ομάδας και μέχρι ένα σημείο τα όσα λένε έχουν λογική.

Από εκεί και πέρα όμως η ιδιοκτησία καλώς ή κακώς είναι συγκεκριμένη, δεν πρόκειται να αλλάξει και άρα τα “πούλα”, “φύγε” δεν έχουν το παραμικρό αποτέλεσμα από τη στιγμή που δεν υπάρχει τέτοια διάθεση από την πλευρά του μεγαλομετόχου της ΚΑΕ.

Το ίδιο ακριβώς ζήσαμε και με τον Γιάννη Αλαφούζο μέχρι να έρθει στο Κορωπί ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς και ηρεμήσουν τα πράγματα λόγω της αγωνιστικής πορείας της ποδοσφαιρικής ομάδας.

Ο κόσμος τιγκάρει την Λεωφόρο γιατί αγάπησε ξαφνικά τον Αλαφούζο;

Προφανώς και όχι! Την γεμίζει γιατί γουστάρει αυτό που βλέπει από τον προπονητή και τους παίκτες γιατί αυτή είναι και η ουσία.

Αν του έλεγαν ότι η ομάδα αλλάζει χέρια και παραμένει ο Ιβάν, θα έκανε κωλοτούμπες από τη χαρά του!

Έτσι λοιπόν είτε μας αρέσει είτε όχι το αυτί κανενός ισχυρού οικονομικού παράγοντα δεν ιδρώνει από απλές φωνές και αποδοκιμασίες.

Για να το πούμε πιο απλά: “Μας έχουν γραμμένους κανονικότατα εκεί που δεν πιάνει μελάνι όσο κι αν φωνάξουμε”.

Από τη στιγμή λοιπόν που το ιδιοκτησιακό δεν αλλάζει (και ούτε πρόκειται) αυτό που μένει είναι το αγωνιστικό και η οργάνωση της ομάδας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το μπατζετ είναι αυξημένο σε σχέση μετά τα όσα έγιναν το καλοκαίρι του 2020 πλησιάζοντας μάλιστα εκείνο του Ολυμπιακού.

Το ερώτημα λοιπόν είναι το εξής:

“Πως γίνεται με σχεδόν ίδια χρήματα ο Παναθηναϊκός να είναι τελευταίος στην βαθμολογία της Ευρωλίγκα και την ίδια στιγμή ο Ολυμπιακός να είναι από τις καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης και μάλιστα με πολύ μικρότερο μπάτζετ σε σχέση με τα μεγαθήρια της Ισπανίας και της Τουρκίας;”

Η απάντηση προφανώς βρίσκεται στην οργάνωση και στον προπονητή.

Είχαμε γράψει ξανά ότι δεν γίνεται το ρόστερ να στήνεται Ιούλιο μήνα με παίκτες που απλά δεν θέλουν οι άλλοι και ο προπονητής να έρχεται στις 25 Ιουνίου γιατί απλά ξέμεινε από ομάδα.

Οι σοβαρές ομάδες στην Ευρωλίγκα προετοιμάζουν την επόμενη χρονιά τους από τον Μάιο μέχρι τα τέλη Ιουνίου μάξιμουμ. Ξέρουν τις ανάγκες τους και κινούνται από νωρίς.

Στον Παναθηναϊκό όμως περιμέναμε τους τελικούς με τον Ολυμπιακό μήπως ο Βόβορας έκανε κάποιο θαύμα κατακτώντας το πρωτάθλημα (!) και συνεχίζαμε μαζί του. Έτσι αφήναμε τον καιρό να περνάει. Στη συνέχεια και αφού το θαύμα δεν έγινε (και πως να γινόταν άλλωστε;) ψαχτήκαμε πιθανότατα με τον Πασκουάλ και όταν η φάση “δεν έκατσε” πήγαμε στον Ράντονιτς γιατί απλά δεν υπήρχε άλλος προπονητής με εμπειρία Ευρωλίγκας ελεύθερος.

Με λίγα λόγια: “πήραμε προπονητή απλά για να πάρουμε”

Στη συνέχεια δημιουργήθηκε ένα ρόστερ που δεν έχει σουτ, παίκτες σημαντικοί ήρθαν τον Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη (Μπέικον, Πονίτκα) ενώ το μεγάλο κενό στο 4 μέχρι σήμερα δεν έχει ακόμη καλυφθεί!

Όπως είναι προφανές ο καλοκαιρινός σχεδιασμός απέτυχε παταγωδώς για ακόμη μια φορά και τώρα τα πράγματα είναι συγκλονιστικά ζόρικα.

Πέρα όμως από τον ελλιπή σχεδιασμό, η αλήθεια είναι πως δεν περιμέναμε βέβαια ότι ο Ράντονιτς θα ήταν τόσο κακός προπονητής.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να είμαστε σαφείς:

Τον Ράντονιτς δεν τον κάνουν κακό προπονητή οι ήττες αλλά το γεγονός πως η ομάδα δεν δίνει σημάδια ότι κάτι καλό χτίζεται και απλά είναι θέμα χρόνου να βγει στο παρκέ…

Πέρυσι στο ποδόσφαιρο με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς η ομάδα έκανε 10 ήττες! Η εικόνα της όμως δεν ήταν για τόσα χαμένα παιχνίδια. Η δουλειά που γινόταν στο Κορωπί φαινόταν και όσοι καταλαβαίνουν το άθλημα αντιλαμβάνονταν πως θα το πράγμα θα γυρίσει. Έτσι και έγινε!

Δυστυχώς όμως αυτό δεν ισχύει με τον Παναθηναϊκό του Ράντονιτς στο μπάσκετ, ο οποίος θυμίζει περισσότερο διαλυμένη διαδήλωση παρά ομάδα που δουλεύει σωστά στις προπονήσεις.

Στην μπάλα αυτό που κάνει πολύ σπουδαίο τον Γιοβάνοβιτς είναι ότι παίρνει το 100% ακόμη και από παίκτες με χαμηλή ποιότητα κάνοντας τους εργαλεία της ομάδας (πχ Σάντσες). Στο μπάσκετ ο Ράντονιτς όχι μόνο δεν παίρνει το μάξιμουμ από τους μέτριους ή κακούς παίκτες αλλά βλέπουμε και παίκτες με ποιότητα (πχ Γκριγκόνις) να είναι μέσα στο παρκέ περιφερόμενοι κώνοι.

Προφανώς το ρόστερ έχει κενά και αδυναμίες αλλά δεν είναι τόσο κακό για να βρίσκεται στην τελευταία θέση της βαθμολογίας της Ευρωλίγκας.

Γι’ αυτό είναι επιτακτικό να αποχωρήσουν ΑΠΑΝΤΕΣ από το σημερινό staff (μαζί και ο Πεδουλάκης φυσικά) και να έρθει ένας σπουδαίος προπονητής που θα επιβληθεί με την προσωπικότητα του και θα πάρει το μαξιμουμ από όλους τους παίκτες επιβάλλοντας τα δικά του θέλω.

Η αγορά της Ευρωλίγκας είναι μικρή και γι’ αυτό είναι απαραίτητος ο σωστός σχεδιασμός και πάντοτε από νωρίς.

Τα πράγματα λοιπόν είναι απλά και ταυτόχρονα μονόδρομος, αν θέλουμε να δούμε ξανά κανονικό Παναθηναϊκό στην πράξη και όχι στα λόγια.

Ο Πάμπλο Λάσο είναι ελεύθερος και αποτελεί μοναδική ευκαιρία για την ομάδα ώστε να επανέλθει η σοβαρότητα, ο επαγγελματισμός και η τεχνογνωσία.

Υπάρχει ο ισχυρισμός πως ο Ισπανός πολυνίκης του θεσμού της Ευρωλίγκα θέλει πολλά λεφτά για να έρθει. Πιθανότατα να είναι αλήθεια.

Βρείτε μας όμως μια ομάδα που να πρωταγωνιστεί στην Ευρωλίγκα και να μην “τα ακουμπάει γερά” στον προπονητή της δίνοντας του τα κλειδιά.

Δεν θα βρείτε γιατί πολύ απλά ο προπονητής είναι πολύ πιο πάνω από το ρόστερ ακόμη και αν αυτό απαρτίζεται από παιχταράδες.

Υ.γ.: Στην πρώτη του συνέντευξη ως προπονητής του Παναθηναϊκού, ο Γιοβάνοβιτς είχε πει: “Στις μεγάλες ομάδες εάν η ευθύνη φύγει από τους προπονητές και τους ποδοσφαιριστές, σημαίνει ότι είμαστε μικρής αξίας.

Κοουτς Ράντονιτς, Αργύρη και Γιώργο καλώς ή κακώς σε αυτή τη φάση βρίσκεστε…

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: