Δευτέρα, 6 ΔεκεμβρίουΚαλώς ήρθατε!!
Shadow

Μπασκετικός Παναθηναϊκός: Αν θέλει να έχει ξανά λαμπρό μέλλον, θα πρέπει να μιλήσει την γλώσσα της σκληρής αλήθειας.

Είναι ολοφάνερο πως ο μπασκετικός Παναθηναϊκός μετά τον θρίαμβο επί της Μακάμπι Τελ Αβίβ δεν πατάει καθόλου καλά στα πόδια του με τις ήττες στην Ευρωλίγκα να διαδέχονται η μια την άλλη με αποκορύφωμα τον εντός έδρας διασυρμό από την Μπασκόνια. Την ίδια στιγμή οι εμφανίσεις στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι μετριότατες και προβληματίζουν.

Απόρροια των παραπάνω αποτελεί πλέον η γκρίνια που αρχίζει να φουσκώνει προς το πρόσωπο του προπονητή Όντεντ Κάτας. Ειλικρινά δεν μπορούμε με τίποτα να κατανοήσουμε την τάση αυτή που αρχίζει να αναπτύσσεται σε μερίδα του κόσμου της ομάδας.

Το πρόβλημα και η σκληρή αλήθεια.

Το πρόβλημα του φετινού Παναθηναϊκού είναι πολύ πιο ξεκάθαρο και ξεπερνά τον οποιονδήποτε προπονητή. Ο Παναθηναϊκός ύστερα από απόφαση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου μπήκε σε ένα καθεστώς διαχείρισης εσόδων και εξόδων με το συνολικό μπάτζετ να αγγίζει μόλις τα έξι εκατομμύρια ευρώ. Φυσική εξέλιξη αυτής της απόφασης ήταν να φύγουν παίκτες κολώνες όπως ο Νικ Καλάθης και τα πάντα ουσιαστικά να ξεκινήσουν από το μηδέν.

Σε αυτή την προσπάθεια βγήκε μπροστά η τριανδρία Τριαντόπουλος, Αλβέρτης, Διαμαντίδης οι οποίοι σε συνεργασία με τον Βόβορα πάλεψαν να στήσουν μια ομάδα με ελάχιστα χρήματα.

Κάποιες επιλογές μπορούμε να πούμε ότι έχουν βγει όπως ο Νέντοβιτς και μέχρι ενός σημείου ο Γουάιτ. Κάποιες άλλες περιπτώσεις είναι ή του ύψους ή του βάθους όπως οι Σαντ Ρος και Μποχωρίδης και οι υπόλοιπες (Μακ, Τζάκσον, Σάικς, Όγκαστ) πολύ απλά δεν κάνουν για Παναθηναϊκό.

Δεχόμαστε πως το γεγονός ότι δεν αποκτήθηκε καθαρόαιμος άσσος επιπέδου, δυσκόλεψε ακόμη περισσότερο τα πράγματα και τώρα αναγκαζόμαστε να βλέπουμε τον Σάντ Ρος να οργανώνει το παιχνίδι έτσι, όπως και όσο μπορεί. Δεν πρέπει όμως να έχουμε την αυταπάτη πως με τον Λαπροβίτολα ή τον Μπράουν η εξέλιξη της σεζόν θα ήταν τρομερά διαφορετική. Είναι ξεκάθαρο πως δεν θα ήταν. Aυτή η στάνη, αυτό το τυρί βγάζει δυστυχώς.

Τα πράγματα είναι απλά:

Α) Με τόσο χαμηλό μπάτζετ και πέντε έως έξι παίκτες που δεν είναι για το επίπεδο του μπασκετικού Παναθηναϊκού κανένας Νέντοβις, κανένας Παπαπέτρου και κανένας Χεζόνια δεν μπορούν να φέρουν την άνοιξη από μόνοι τους.

Β) Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό πως οι Έλληνες παίκτες που διαθέτουμε προφανώς και έχουν θέση στο ρόστερ αλλά δεν είναι πρώτα βιολιά. Οι Παπαγιάννης και Μήτογλου τώρα ουσιαστικά ξεπετάγονται και ενηλικιώνονται μπασκετικά και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν (ακόμη τουλάχιστον) να πάρουν την ομάδα στις πλάτες τους.

Εάν δεν παραδεχτούμε αυτά τα ζητήματα τότε πολύ απλά θα κυνηγάμε την ουρά μας και θα φορτώνουμε το ανάθεμα στον εκάστοτε προπονητή μέχρι να βρούμε το επόμενο θύμα που θα βάλει το κεφάλι του στον ντορβά. Στην αρχή ήταν ο Βόβορας. Τώρα είναι ο Κάτας και με αυτά τα μυαλά στο προσεχές μέλλον θα είναι κάποιος άλλος.

Η λύση τους προβλήματος.

Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται τέσσερα στοιχεία για να γίνει ξανά ανταγωνιστικός στην Ευρωλίγκα:

1. Διοικητική σταθερότητα με ανθρώπους της εποχής Παύλου, Θανάση και Ομπράντοβιτς, οι οποίοι να ξέρουν το άθλημα και να είναι ποτισμένοι με την μοναδική στόφα και νοοτροπία που έχτισαν και διαμόρφωσαν στον Σύλλογο οι τρεις πολυαγαπημένες μας προσωπικότητες.

2. Επαρκές μπάτζετ το οποίο να χρησιμοποιηθεί σωστά για την στελέχωση, ενδυνάμωση και ποιοτική αναβάθμιση του ρόστερ.

3. Ικανό προπονητή που να δουλέψει το υλικό σε βάθος χρόνου. Οι ομάδες δεν χτίζονται από το μηδέν (γιατί σχεδόν στο μηδέν είμαστε) σε τρεις μήνες.

4. Υπομονή, σύνεση, στήριξη και χρόνο από τους διοικητικούς παράγοντες και τον κόσμο ώστε να χτιστεί σωστά η ομάδα.


Εάν δεν ισχύσουν τα τέσσερα παραπάνω, ο Παναθηναϊκός δεν πρόκειται να πρωταγωνιστήσει ποτέ ξανά στην Ευρωλίγκα και σύντομα θα τεθούν υπό αμφισβήτηση ακόμη και τα πρωτεία στην Ελλάδα.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος και η επόμενη μέρα.

Γι’ αυτό και πρέπει να αποφασίσει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ως μεγαλομέτοχος τι ακριβώς θέλει και τι όχι. Αυτός έχει και το πεπόνι και το μαχαίρι. Σε κάθε περίπτωση πάντως η φετινή χρονιά του φτωχού συγγενή στην Ευρωλίγκα δεν μπορεί να γίνει και τα επόμενα χρόνια ανεκτή.

Μαθαίνουμε πως το ζήτημα του κλειστού γηπέδου του ΟΑΚΑ πηγαίνει καλά και πιθανότατα το μπασκετικό τμήμα θα λύσει το ζήτημα της στέγασης του για τα επόμενα 40 χρόνια και συμφωνούμε απόλυτα με την κατεύθυνση αυτή.

Ακούγονται διαρκώς φήμες για μεγάλες διοικητικές αλλαγές προς το καλύτερο που επίκεινται. Αυτό είναι προφανώς και το βασικό σημείο που μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για την επαναφορά της ομάδας σε άκρως αγωνιστικά επίπεδα.

Εάν υπάρξουν νέοι μέτοχοι που θα ρίξουν φρέσκο χρήμα και αφήσουν τους Αλβέρτη, Διαμαντίδη να χειριστούν την ομάδα, τότε είναι σίγουρο πως η ομάδα θα επανέλθει δυναμικά.

Όταν μάλιστα ανοίξουν ξανά τα γήπεδα, ο κόσμος θα γεμίζει δίχως αμφιβολία το ΟΑΚΑ και θα προσφέρει και εκείνος με τη σειρά του μια πολύ σημαντική τόνωση στα οικονομικά της ομάδας.

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού ΔΙΨΑΕΙ για επιτυχίες και μεγάλες βραδιές ξανά.

Όποιος ή όποιοι επιχειρηματίες του προσφέρουν ξανά όραμα, όνειρο δείχνοντας του πως θέλουν το καλό της ομάδας, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΜΗΝ ΣΤΗΡΙΧΘΟΥΝ.

Πιο τρανό παράδειγμα από την εποχή της πολυμετοχικότητας στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό δεν υπάρχει. Όταν ο κόσμος είδε μια διοίκηση που να θέλει τον Παναθηναϊκό ΞΑΝΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ έκανε κάθε σεζόν 30 χιλιάδες διαρκείας και τουλάχιστον 5 sold out στο ΟΑΚΑ των 60 χιλιάδων θέσεων.

Την ίδια ακριβώς στήριξη θα είχε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αν αποφάσιζε να χτυπήσει δυναμικά την ΠΑΕ πριν από λίγα χρόνια. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού δεν είναι αχάριστος. Ο κόσμος τους Παναθηναϊκού κρίνει, αξιολογεί και στηρίζει όποιον πραγματικά προσπαθεί.

Συμπέρασμα

Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός και οι άνθρωποι του πρέπει σε αγωνιστικό επίπεδο να σταχυολογήσουν με απόλυτη ειλικρίνεια και ρεαλισμό το φετινό ρόστερ κρατώντας πάση θυσία μόλις πέντε παίκτες (Παπαπέτρου, Χεζόνια, Νέντοβιτς, Μήτογλου, Παπαγιάννη) και οι υπόλοιποι να τεθούν υπό αυστηρή αξιολόγηση (προσωπικά εμείς θα κρατούσαμε μόνο τους Γουάιτ και Μπέντιλ με αστερίσκους).

Αγωνιστικά υπάρχει λοιπόν μια βάση για το περαιτέρω μελλοντικό χτίσιμο του ρόστερ. Τα πράγματα δηλαδή δεν είναι τόσο τραγικά όσο δείχνουν τα αποτελέσματα.

Από εκεί και πέρα η μπάλα είναι στα χέρια του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και των κινήσεων που καλείται να κάνει στο γηπεδικό ζήτημα και σε αυτό της προσέλκυσης νέων επενδυτών.

Ο Δημήτρης έχει ιερό χρέος απέναντι στην κληρονομιά του πατέρα του και των θείων του.

Αυτό δεν θα πρέπει να το ξεχνά για όσο θα είναι ο μεγαλομέτοχος του Συλλόγου και ανεξάρτητα των δικών του επιθυμιών παραμονής ή φυγής.

8 Comments

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: