Τετάρτη, 28 ΣεπτεμβρίουΚαλώς ήρθατε!!
Shadow

Λυμπερόπουλος και Αποστολάκης περιέγραψαν πλήρως την εποχή Τζίγγερ

Με αφορμή τα 17 χρόνια από την φυγή του Γιάννη Κυράστα από τη ζωή, ο Στράτος Αποστολάκης έδωσε διαδικτυακή συνέντευξη στο site panathinaikos24.gr. Ο παλαίμαχος αμυντικός του Παναθηναϊκού υπήρξε ο πιο στενός συνεργάτης του Κυράστα και στις δυο θητείες του στον πάγκο των πρασίνων. Έζησε από μέσα τη διοίκηση του Γιώργου Βαρδινογιάννη τη σεζόν 1999-2000 και τη διοίκηση Φιλιππίδη με μεγαλομέτοχο τον Τζίγγερ για ενάμιση χρόνο (2000 έως τον Δεκέμβρη του 2001).

Το γεγονός αυτό κάνει σημαντική την μαρτυρία του για τα όσα συνέβαιναν εκείνη την εποχή στο ποδοσφαιρικό τμήμα. Αν μάλιστα συνδυάσει κανείς τα όσα αποκαλύπτει ο Αποστολάκης με την πρόσφατη συνέντευξη του Νίκου Λυμπερόπουλου στο sdna.gr, μπορεί να αντιληφθεί πως τα δυο δοχεία είναι συγκοινωνούντα.

Η τελευταία φάση της εποχής Γιώργου Βαρδινογιάννη

Ο Αποστολάκης ανέφερε πως επί εποχής Γιώργου Βαρδινογιάννη ο ίδιος και ο Κυράστας δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα στη συνεργασία τους με τον τότε πρόεδρο. Βέβαια οι φήμες εκείνης της εποχής έλεγαν πως ο Κυράστας ζήτησε τον Ίλια Ίβιτς τον Γενάρη του 2000 και τελικά ήρθε ο μοναδικός και ανεπανάληπτος Μάρκο Βίλα, που πέρασε και δεν ακούμπησε. Καθαρά αγωνιστικά λοιπόν φαίνεται πως ο ένας ακόμη παίκτης που χρειαζόταν για να ολοκληρωθεί ο αγωνιστικός καμβάς της ομάδας εκείνη τη σεζόν δεν ήρθε πιθανότατα λόγω της ιδιοτροπίας του Βαρδινογιάννη με τα… κακά παιδιά.

Ο παλαίμαχος άσσος του Παναθηναϊκού στη συνέχεια τόνισε πως το μόνο λάθος του τότε προέδρου ήταν το γεγονός πως δεν μπόρεσε να θωρακίσει την ομάδα παρασκηνιακά ώστε να μην την “πιστολιάζουν” οι καμικάζι διαιτητές του Κόκκαλη κάθε αγωνιστική. Χαρακτηριστικά ανέφερε: “υπήρχαν φορές που νικούσαμε και τη διαιτησία και άλλες που δεν τα καταφέρναμε.”.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία επ’ αυτού. Η διοίκηση Βαρδινογιάννη στις εκλογές της ΕΠΟ στην Αλεξανδρούπολη το 1996 δεν πολέμησε καθόλου τον Σωκράτη Κόκκαλη. Ήταν οι πρώτες εκλογές στην ομοσπονδία, οι οποίες δεν πήγαν κομματικά αλλά στη λογική της… “βαλίτσας”. Ουσιαστικά οι Σωκράτης Κόκκαλης και Θωμάς Μητρόπουλος αποκομματικοποίησαν τις εκλογές και τις οδήγησαν στον εκχρηματισμό των περιβόητων “βλαχοπροέδρων” των ποδοσφαιρικών ενώσεων. Έτσι από το 1996 και έπειτα, ο Ολυμπιακός στήνει ένα καθεστώς απόλυτης σήψης και διαφθοράς στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ταυτόχρονα με την παρασκηνιακή κυριαρχία του Κόκκαλη, ο Βαρδινογιάννης ξηλώνει την ομάδα του Άμστερνταμ και ξεκινάει μια ολική αναδόμηση με παιδιά της ακαδημίας και μετριότατους ξένους ποδοσφαιριστές. Τη σεζόν 1998-1999 με προπονητή τον Βασίλη Δανιήλ, οι Νικοπολίδης, Γκούμας, Φύσσας, Βόκολος, Μπασινάς, Καραγκούνης, Λυμπερόπουλος αποτελούν τον βασικό κορμό της ομάδας και ουσιαστικά κάνουν την πρώτη τους γεμάτη σεζόν ως βασικοί παίκτες του ρόστερ. Η σεζόν κλείνει με τον Παναθηναϊκό τρίτο και ηττημένο από τον Ολυμπιακό καθολικά σε αγωνιστικό και παρασκηνιακό επίπεδο.

Το 1999-2000 με τον ερχομό του Κυράστα ξεκινάει το αγωνιστικό come back του Παναθηναϊκού μετά το 1996, το έπος του Άμστερνταμ και τα δυο συνεχή πρωταθλήματα του 1995 και του 1996. Ο Κυράστας και οι παίκτες του βρίσκονται ουσιαστικά πιο μπροστά από τη διοίκηση τους. Μέχρι τότε ο Σωκράτης Κόκκαλης ισχυριζόταν πως ο Ολυμπιακός είχε την καλύτερη ομάδα και ότι η διαιτησία ήταν απλά η καραμέλα των ηττημένων αντιπάλων του. Η αλήθεια είναι πως αγωνιστικά τις σεζόν 1996-1997, 1997-1998 και 1998-1999 ο Ολυμπιακός ήταν σε καλύτερη κατάσταση από τον Παναθηναϊκό αλλά όταν κάπου κολλούσε, η σφυρίχτρα του έλυνε τα προβλήματα.

Τη σεζόν 1999-2000 ο Κυράστας έχτισε μια ομάδα που ήταν μια σκάλα πιο πάνω από τον πολυδιαφημισμένο Ολυμπιακό των Ζάχοβιτς και Ζιοβάνι. Αγωνιστικά ο Παναθηναϊκός είχε επανέλθει πλήρως. Ο Κυράστας τη δουλειά του την είχε κάνει και με το παραπάνω. Η διοίκηση όμως δεν μπόρεσε να “προστατέψει” την ομάδα στο παρασκήνιο και ένα νταμπλ χάθηκε μέσα από τα χέρια της.

Κρατήστε για τη συνέχεια την διαπίστωση ότι:

“Οι προπονητές και οι παίκτες της τετραετίας 1999-2003 ήταν πολύ πιο μπροστά από τις διοικήσεις του Συλλόγου.”

Η αποχώρηση Βαρδινογιάννη και τα κρίσιμα ερωτήματα

Στο τέλος της σεζόν 1999-2000 ο Γιάννης Κυράστας ανακοινώνει την αποχώρηση του. Ο Αποστολάκης στη συνέντευξη του είπε ότι η πρόταση που είχε δεχτεί ο κόουτς από τον μεγαλομέτοχο του Ηρακλή, Ευάγγελο Μυτιληναίο, ήταν εξωπραγματική οικονομικά και δεν γινόταν να την αρνηθεί ο οποιοσδήποτε. Έτσι ο Κυράστας αποχώρησε για Θεσσαλονίκη. Τις επόμενες μέρες ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την προεδρία της ΠΑΕ και ο Γιώργος Βαρδινογιάννης με την αμφίσημη δήλωση: «Πιθανόν μαζί με τον προπονητή να φύγει και ο πρόεδρος. Συμβιβασμούς εγώ, δεν έκανα ποτέ».

Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ποτέ έως σήμερα δεν είπε κάτι περισσότερο.

Οι ερωτήσεις σε κάθε περίπτωση είναι απλές και ξεκάθαρες:

-Ποιοι συμβιβασμοί ζητήθηκαν από τον τότε πρόεδρο και από ποιους;

-Πόσο μεγάλοι και επίπονοι κρίθηκαν από τον ίδιο ώστε να προτιμήσει την παραίτηση σε μια εποχή που η ομάδα είχε επανέλθει αγωνιστικά και μπορούσε να επιστρέψει στους τίτλους εμφατικά;

Θεωρούμε δεδομένο πως δεν θα μάθουμε ποτέ τι εννοούσε ο Βαρδινογιάννης και προφανώς τα όσα έγιναν παρασκηνιακά θα τα πάρει μαζί του, όταν εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο.

Οι φήμες της εποχής πάντως ανέφεραν ότι ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ήθελε να χτυπήσει την ΕΠΟ και τον Κόκκαλη στο παρασκήνιο και την ίδια στιγμή να ενισχύσει τον Κυράστα και το ρόστερ με καλούς παίκτες. Η οικογένεια του όμως δεν τον άφησε να ανοίξει τον παρασκηνιακό πόλεμο που επιθυμούσε και προτίμησε την ηρωική έξοδο και το τέλος μιας πορείας 20 χρόνων στον προεδρικό θώκο με σπουδαίες επιτυχίες και μεγάλες απογοητεύσεις. Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης δεν ήταν λαίλαπα σαν τον Τζίγγερ αλλά θα μπορούσε να προσφέρει πολλά περισσότερα από πλευράς τίτλων και να έχει καλύτερες σχέσεις με τον κόσμο της ομάδας.

Η εποχή Φιλιππίδη Τζίγγερ

Στην μετά Γιώργου Βαρδινογιάννη εποχή οι μετοχές πέρασαν στον γιό του Βαρδή, τον Γιάννη με το παρατσούκλι “Τζίγγερ”. Ο άνθρωπος αυτός βρισκόταν κατά καιρούς στο γήπεδο αλλά δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο δέσιμο με την ομάδα πέρα από κάποια ταξίδια στο Τορίνο για τα ιστορικά ματς με τη Γιουβέντους την εποχή Σαραβάκου. Το μεγάλο του πάθος ήταν οι αγώνες ράλι (υπήρξε οδηγός με αξιοπρεπή πορεία) και οι καταδύσεις.

Αντί να βγει μπροστά ως μεγαλομέτοχος και να γίνει πρόεδρος όπως ο θείος του, διάλεξε τον Άγγελο Φιλιππίδη στην προμετωπίδα της ΠΑΕ. Τα πρώτα τρία χρόνια της εποχής του είναι εντελώς εξαφανισμένος και απόμακρος από όλους. Άπαντες εντός του ποδοσφαιρικού τμήματος έρχονται σε επαφή με τον νεαρό Φιλιππίδη. Το γεγονός αυτό επιβεβαίωσε απόλυτα ο Νίκος Λυμπερόπουλος λέγοντας πως για όλα συζητούσε με τον Φιλιππίδη και πως τον Τζίγγερ τον είδε μόλις μια φορά στα τρία τελευταία του χρόνια στον Παναθηναϊκό.

Ο διάδοχος του Βαρδινογιάννη στην προεδρία ήταν νομικός που οι φήμες, οι οποίες τον συνόδευαν, ανέφεραν πως ήταν παθολογικά άρρωστος και τρελός με τον Παναθηναϊκό αλλά ταυτόχρονα και ένας τεχνοκράτης της εποχής του millenium. Δεν αμφιβάλλουμε για τα αισθήματα του καθώς στο ματς ντροπή με τον Ευθυμιάδη δεν δίστασε να κάνει ντου στον διαιτητή μετά το τέλος του αγώνα και πάνω στον πανικό να ρίξει και καμιά ψιλή μέσα στα νεύρα του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ήταν άπειρος και ταυτόχρονα έφερε την ταμπέλα του “υπαλλήλου” καθώς δεν ήταν ούτε απλός μέτοχος. Με λίγα λίγα αποτελούσε εύκολη λεία εξωαγωνιστικά για τον Σωκράτη Κόκκαλη από τη στιγμή που ο Τζίγγερ ήταν εντελώς πίσω από τις κουρτίνες και δεν είχε καμία διάθεση να ασχοληθεί με το παρασκήνιο της ΕΠΟ και της διαιτησίας. Άρα και η τότε νέα διοίκηση επέλεξε τη μη σύγκρουση με τον Κόκκαλη αφήνοντας την ομάδα στο έλεος των Μπριάκων, των Μποροβήλων, των Ευθυμιάδηδων και των Καζναφέρηδων.

Στο αγωνιστικό επίπεδο η πρόοδος συνεχίστηκε ειδικά στην Ευρώπη με τον Παναθηναϊκό να ζει πολύ πολύ μεγάλες βραδιές. Χρήματα έπεσαν και τη διετία 2000-2002 αποκτήθηκαν παίκτες εγνωσμένης αξίας (Σόουζα, Βλάοβιτς, Σάριτς, Κόλκα κλπ). Επίσης τα συμβόλαια των παικτών της ακαδημίας ανανεώθηκαν σε μεγάλο βαθμό και η αδικία με τα επαγγελματικά συμβόλαια των τριών χιλιάδων ευρώ το χρόνο σε παίκτες πρώτης γραμμής μέχρι ενός σημείου αποκαταστάθηκε για να επέλθουν οι ισορροπίες στα αποδυτήρια. Βέβαια τα συμβόλαια των Σόουζα και Βλάοβιτς ήταν πελώρια σε σχέση με την προσφορά τους και μια διακριτική γκρίνια υπήρχε…

Η σεζόν 2000-2001 δεν ήταν αντάξια της σεζόν 1999-2000 στο πρωτάθλημα. Ο Άγγελος Αναστασιάδης που διαδέχτηκε τον Κυράστα πέτυχε στο Τσάμπιονς Λίγκ αλλά στο πρωτάθλημα η πορεία δεν ήταν η αναμενόμενη. Ο Αναστασιάδης δεν ήταν κακός προπονητής. Είχε παραξενιές και έμμονες αλλά είχε αντιληφθεί πως με τη νέα διοίκηση ξεκίνησε να καλλιεργείται μια νοοτροπία ηττοπάθειας και μιζέριας και την οποία προσπάθησε να ξεριζώσει αμέσως.

Όταν είπε την περιβόητη φράση “Όποιος τολμήσει να διαταράξει το κλίμα που υπάρχει στην ομάδα, θα πεθάνει. ΘΑΝΑΤΟΣ!!! Υπακοή σημαίνει ζωή“, λίγοι αντιλήφθηκαν πως τα ψωμιά του θα ήταν λίγα. Έτσι και έγινε μετά τις απανωτές ήττες με Στουρμ Γκράτς στο Τσάμπιονς Λίγκ και τον Πανιώνιο στη Λεωφόρο. Ο Φιλιππίδης τον καθάρισε σαν αυγό και η ομάδα πορεύτηκε με τον Στράτο Αποστολάκη για το υπόλοιπο της σεζόν με δραματικά αποτελέσματα.

Το καλοκαίρι της σεζόν 2001 ο Γιάννης Κυράστας επιστρέφει στον Παναθηναϊκό. Η συνεργασία του με τον Άγγελο Φιλιππίδη δεν είχε καμία απολύτως σχέση με εκείνη που υπήρχε με τον Γιώργο Βαρδινογιάννη. Ο ρεπόρτερ εκείνης της εποχής Τάσος Νικολογιάννης ανέφερε πως ήταν γνωστό ότι ο Φιλιππίδης δεν είχε σε ιδιαίτερη εκτίμηση τον Κυράστα.

Ο Αποστολάκης στη συνέντευξη του αποκάλυψε ότι ο Φιλιππίδης είχε φτάσει στο σημείο να ηχογραφήσει μέσω τρίτου την ομιλία του Κυράστα στον αγώνα με τον Ολυμπιακό για το πρωτάθλημα. Ο τότε πρόεδρος πίστευε ότι ο Κυράστας είχε επαφές με τον Ολυμπιακό για μελλοντική συνεργασία και φοβόταν πως η ομάδα θα στηνόταν στο προσεχές ντέρμπι από τον ίδιο τον προπονητή της. Ο Παναθηναϊκός έχανε 2-0 στο ημίχρονο και ο Κυράστας ήταν στα όρια της λιποθυμίας, φοβουμένος την ταμπέλα του στημένου. Η ομάδα στο δεύτερο ημίχρονο όμως έφερε τούμπα το ματς και κόντεψε μάλιστα να φύγει νικήτρια από το ΟΑΚΑ.

Ο Κυράστας αντιλήφθηκε την όλη κατάσταση και μετά από μια εβδομάδα παραιτήθηκε, όχι γιατί το ήθελε πραγματικά αλλά για να τεστάρει το κατά πόσο τον πιστεύει ή όχι η διοίκηση. Ο Φιλιππίδης έκανε δεκτή την παραίτηση και ο κόουτς αποχώρησε μαζί με τον Αποστολάκη.

Από αυτή τη μαρτυρία αντιλαμβανόμαστε τα εξής:

-Ο Φιλιππίδης έτρεμε και τη σκιά του και κυρίως τον Σωκράτη Κόκκαλη.

-Το γεγονός αυτό τον έκανε καχύποπτο και εσωστρεφή καθώς τέτοιου είδους συμπεριφορές οδηγούν σε αναταραχές και ανακατέματα. Ο Λυμπερόπουλος είπε πως ουσιαστικά ποτέ δεν ένιωσαν κοντά τους την διοίκηση Φιλιππίδη.

-Κατασκευάστηκαν για πρώτη φορά εσωτερικοί εχθροί και μάλιστα φανταστικοί. Η διαδικασία κατασκευής εσωτερικών εχθρών μετά τη φυγή Φιλιππίδη πέρασε σε άλλο επίπεδο από το δίδυμο της συμφοράς Τζίγγερ-Κώστας Γκόντζος.

-Σπιλώθηκαν υπολήψεις προπονητών και ποδοσφαιριστών για να καλυφθούν οι διοικητικές παλινωδίες ενός άγουρου προέδρου και ενός εξαφανισμένου μεγαλομετόχου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τι έγινε μετά τη Ριζούπολη και το γεγονός πως η διοίκηση προχώρησε σε συνειδητή δολοφονία χαρακτήρων παιδιών που ήταν από τα σπλάχνα του Συλλόγου και σάρκα από τη σάρκα του.

Το βασικότερο όλων όμως συμπέρασμα είναι το εξής:

Την τετραετία 1999-2003 ο Παναθηναϊκός αγωνιστικά ήταν έτη φωτός πιο μπροστά από τη διοίκηση του.

Οι διοικούντες είχαν μια ομάδα διαμάντι με πολύ σπουδαίους παίκτες και ικανούς προπονητές (Κυράστας, Αναστασιάδης, Μαρκαριάν, Σάντος και ξανά Μαρκαριάν) αλλά οι ίδιοι αποδείχτηκαν ΝΑΝΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ.


Κατασκεύαζαν εσωτερικούς εχθρούς, έβλεπαν τον κόσμο της ομάδας ως αντίπαλο και έσπερναν τη διχόνοια και τον εμφύλιο στις τάξεις του Συλλόγου.

Για όσα περνάει ακόμη και σήμερα το ποδοσφαιρικό τμήμα η τριανδρία Τζίγγερ, Φιλιππίδης, Γκόντζος και οι πέριξ αυτών αυλικοί φέρουν την απόλυτη ευθύνη.

Αυτοί είχαν το μαχαίρι και το καρπούζι και επέλεγαν να μπήγουν το μαχαίρι στην πλάτη του Συλλόγου, αφήνοντας τον Κόκκαλη να αλωνίζει και να γελοιοποιεί την ομάδα.


Τα στόματα πλέον έχουν ανοίξει και επιβεβαιώνουν πολλά από όσα έχουν ειπωθεί και γραφτεί για εκείνη την εποχή.

Υ.γ.: Θα μείνουμε στον χαρακτηρισμό νάνοι γιατί δεν θέλουμε να εκφράσουμε τις πιο σκοτεινές μας σκέψεις….







Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: